Γράφει ο Νίκος Μπακούρης
(ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΩΝ ΑΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΕΥΓΕ ΤΩΝ ΕΠΙΜΕΛΩΝ)
Στις 20 Ιουλίου, εορτή του προφήτου Ηλιού, εγκαταλείπουμε ‘’το καμίνι’’ των ημερών την παραλιακή ζώνη της Κυνουρίας, με τον υδράργυρο να φθάνει και να υπερβαίνει τους 40 βαθμούς Κελσίου, και ανηφορίζουμε στην εξαισίου κάλλους κορυφή του Πάρνωνα, το οροπέδιο την Μεγάλη Λάκκα, και η οποία περιστοιχίζεται από τις ελατοσκέπαστες πλαγιές σε χαμηλότερο υψόμετρο από την ανεμοδαρμένη και γυμνή κορυφή.
Στο ΒΔ άκρον του οροπεδίου δέσπόζει ο και πανηγυρίζων ταπεινός Ιερός Ναός του Προφήτου Ηλία, δημιούργημα της ευσέβειας απλοϊκών ανθρώπων, των κτητόρων Ευστρατίου και Πολυξένης, καθώς ακούγεται να μνημονεύονται στην Θεία Λειτουργία κατά την Μεγάλη Είσοδο από τον σεβάσμιο ιερέα πατέρα Βασίλειο Πολυμενάκο.
Η θέση ανέγερσης του Ναού ως ‘’να μην δένει’’ με το όλο σκηνικό. Ο επισκέπτης, διατρέχοντας τον οφιοειδή προς τα επάνω δρόμο μέσα από μισοσκότεινες, καταπράσινες, ελατοσκέπαστες πλαγιές, αδημονεί να αντικρύσει την όποια απεραντοσύνη του οροπεδίου. Αντ΄ αυτού, φθάνοντας εις τον αυχένα, στο τέλος του ανηφορικού δρόμου, βρίσκεται εμπρός στον όγκος του κτίσματος και που φράσσει την θέα της Μεγάλης Λάκκας. Παρακάμπτοντας τον Ναό έχει πλέον θέα της απεραντοσύνης, αλλά, μοιραία, φεύγει από το σκηνικό ο Προφήτης Ηλίας.
Μεγάλη είναι η επιθυμία του επισκέπτη να διασκελίσει το κατώφλι, να εισέλθει στον φτωχικό Ναό, να ανάψει κερί, να σταυροκοποθεί και να ασπασθεί την εικόνα του Αγίου, και ο οποίος Αγιος φαίνεται ‘’να τα ΄χει λίγο χαμένα,’’αφού, σύμφωνα με την παράδοση, ναυτικός ών, αφήνει την ναυτοσύνη, το χειμαδιό του Ιορδάνη και ανέρχεται στην κορυφή του Πάρνωνα όπου καλείται να αποφασίσει με τι θα ασχοληθεί σε αυτό το αφιλόξενο περιβάλλον. Θα γίνει βοσκός, θα εργασθεί σαν υλοτόμος ή ως αντάρτης ενάντια στην κοινωνική αδικία της εποχής του;
Εσωτερικά ο Ναός είναι χωρισμένος σε κυρίως Ναό και σε μικρό πρόναο. Στον πρόναο υπάρχουν:
Η στολισμένη με λουλούδια από Σιταινιώτικες γλάστρες, τί κρίμα! Πώς, άραγε, θα φάνταζε αν ήτανε στολισμένη με εισαγόμενα από Ολλανδία, για την πανήγυρη εικόνα του Αγίου. Αυτή του πρόναου, όπως και αυτές στο τέμπλο: του Αγίου, του Χριστού, της Παναγίας και του Προδρόμου παραμένουν στην θέση τους γιατί ζυγισμένες από την σύγχρονη αρχαιολογική και αρχαιοκαπηλική μανία βρίσκονται…λιποβαρείς.
Το κηροπήγιο με τα ημίκαυστα ή ολοκληρωτικά καμένα ανοιχτόχρωμα κεριά, αδιαψευστο σημάδι πως στην Παρασκευή τους χρησιμοποείται ελάχιστο μελισσοκέρι και πολλή …κινέζικη φτηνή παραφίνη.
Το παγκάρι με τα κεριά και ο δίσκος συλλογής των χρημάτων, και, εδώ, ‘’τις πενταροδεκάρες’’. Η ευσέβεια και κουβαρδοσύνη του προσκυνητή πηγαίνει ‘’αντάμα’’ με την κοσμικότητα. Φτωχός ο ΄Αγιος, επίτροπος δεν υπάρχει πίσω από το παγκάρι, κανένας δεν επιτηρεί, ‘’ξεμπλέγουμε’’ με εικοσαράκι ή πενηντόλεπτο, σε αντίθεση με την προσέλευση στον πανηγυρίζοντα μεγαλοπρεπή ναό του χωριού η της κωμώπολης με την αθρόα προσέλευση πιστών, με δύο επιτρόπους πίσω από το παγκάρι, σαν τον έμπορο πίσω από ‘’το τεζάχι’’ του καταστήματος, με τα μάτια τους ‘’καρφωμένα’’ συνεχώς στον δίσκο, εδώ είμαστε ‘’απλοχέρηδες’’, ‘’σηκώνει’’, επιβάλλεται ‘’χαρτούρα’’ 5/ευρω, 10/ευρω και….πάνω.
Συνέχεια της νότιας πλευράς του Ναού εκκλησιαστικό συμβούλιο και κοινοτικές αρχές Σίταινας προσθέτουν…. καλλαίσθητο δωμάτιο με τζάκι και τα στοιχειώδη κουζίνας και υπνοδωματίου για την διανυκτέρευση στην πανήγυρη του Προφήτου Ηλία, από Εσπερινό έως ΄Ορθρο – Θεία Λειτουργία, του Ιερέα, κάποιου ‘’φωτοσβέστη’’ κεριών και ιεροψάλτου, κατ΄ αποκλειστηκότητα τα τελευταία χρόνια του Αγιοπετρίτη Θύμιου Βαρλόκωστα.
Ανά την Επικράτεια, σε ηπειρωτική και νησιωτική, χιλιάδες είναι τα ξωκλήσια διάσπαρτα σε βουνά, πεδιάδες και λαγκάδια, στα πιο απίθανα μέρη. Ο αριθμός αυτός των εξωκλησιών βαδίζει ταίρι – ταίρι με τον…. αναλφαβητισμό του πληθυσμού.
Συμβαίνει σε κοινότητες να υπάρχουν πλείονες της μιας εκκλησίες, αλλά να στερούνται οι κοινότητες Σχολείου, γεγονός που αναγκάζει τον Μέγα Ευεργέτη του ΄Εθνους, τον πατέρα Κοσμά τον Αιτωλό, άγνωστος σε αρκετούς Νεοέλληνες, να οικτείρει την παραπάνω επικρατούσα κατάσταση και να συμβουλεύει ως προς τις εθνικές προτεραιότητες.
Η αβελτηρία μας θέλει αυτός ο Μέγας ευεργέτης να μην τιμάται όσο του πρέπει, σε αντίθεση με άλλους Μεσανατολίτες ‘’Αγίους,’’ πολέμιους και αναθεματιστές του Αθάνατου, Αρχαίου, Ελληνικού Πνεύματος, τα μάλα τιμώμενοι με αφιερωμένους μεγαλοπρεπέστατους ναούς και πανηγύρεις, και ΄Οσιες γυναίκες που, ενώ, ούσες εν ζωή ‘’το … παραγλεντήσανε’’, μετά θάνατον οσιοποιήθησαν.
Στην ανάβασή μας συναντάμε 100/δες προσκυνητές, φυσιολάτρες καθώς και συλλέκτες τσαγιού, φανατικούς πότες του αφεψήματος παρασκευασμένο από το αρωματικό φυτό του Πάρνωνος.
Εκτός των 100/ντάδων σημερινών προσκυνητών, 1000/δες είναι οι αναρριχητές, κάποιοι ως χειμερινοί επισκέπτες στις χιονοσκέπαστες κορυφές και πλαγιές και κάποιοι ως καλοκαιρινοί που θα διανυκτερεύσουν στη σκηνή, στον υπνόσακκο ή στο κλειστό αυτοκίνητο και θα αισθανθούν το ζωογόνο δροσερό αεράκι τους ζεστούς μήνες του χρόνου και σε άλλες περιπτώσεις το δρυμύ, να τρυπά έως τα κόκκαλα, ‘’φυγιό’’ που φυσά ασταμάτηα 24 ώρες το ημερονύκτιο τον υπόλοιπο καιρό.
Συνεχίζεται………………
Νικ. Μπακούρης