Δάσκαλε της σωφροσύνης του μέτρου και της αγάπης! Ζηλευτέ Οικογενειάρχη με τα παιδόγγονά σου, τις αξιόλογες νύφες σου, την Παναγιώτα και τη Βασιλική, και τη «χρηστή» σύζυγο και Μάνα, τη φιλόξενη και καθ’ όλα «Κυρία», την κα Κούλα!
Μια σπανίζουσα για τους σημερινούς χαλεπούς καιρούς «Πατριαρχική» και εν ολίγοις «Μητριαρχική» Οικογένεια.
Το όνομά σου είναι συνυφασμένο με τους «Τεσσαράκοντα» μάρτυρες, που μαρτύρησαν στη Σεβάστεια της Μικράς Ασίας στις εννέα (9) Μαρτίου. Καταπληκτική φαντάζει η αλληλουχία, η αιτιώδης σχέση, «Σαράντα» Σαράντος!
Φίλε μου, άκουσέ με λίγο: Ήσουν πολλά: Προϊστάμενος της Δ.Ε.Η. επί πολλά έτη. Πρόεδρος του Κυνηγετικού Συλλόγου. Αλλά είχες και ένα εξαιρετικό χάρισμα: Ήσουν «οπτικός αριθμομνήμων» Στην «ψυχολογία» που δίδασκα σε ανέφερα ως εφάμιλλον του αυθεντικού εκπροσώπου του είδους αυτού, του Ιταλού Inaundi.
Όμως θα αναφερθώ διεξοδικά στα εξής χαρίσματά σου: Ήσουν δεινός κυνηγός! Χτένιζες τα λαγκάδια και τις «νάπες», τα δασωμένα φαράγγια του Πάρνωνα.
Κυρίευες τις δύσβατες πλαγιοκορφές και τα αφιλόξενα πετροβούνια με το δίκαννό σου πάντα «επί σκοπόν» και εμείς τα «λυτά», όπως μας αποκαλούσες, σε καμαρώναμε από τα «ριζά» και τα λακκάκια! Τώρα πια όλα θρηνολογούν και κλαίνε!
Το δε σπουδαιότερον: Ήσουν «Ιεροψάλτης»! Σαράντο πρόσεξέ με: Εδώ, στο Ναό αυτό, που ήταν η «ψυχή» σου, όπως μου έλεγες, το «αγλαόν» και «Θεοφώτιστο» τούτο κτίσμα, όπου ανέπνεε και αναπνέει ο Άγιος Νικόλαος, ο «Κανόνας πίστεως», ο ‘Αγιος που μετέβη στη Βηθλεέμ, στο «Θεοδέγμον» Σπήλαιο, όπου γεννήθηκε το Θείον Βρέφος, εκεί που «σαρκώθηκε» ο Θεός, για να «θεώσει» τον άνθρωπο, ο «Ποιμένας ο Μέγας», ο «Πάτρωνας» της Πόλης μας.
Εδώ τελείται σήμερα Μνημόσυνο, μια Θεία και Ιερή Πράξη, για την άδολη ψυχή σου, χοροστατούντος του «Πάνσεπτου» ιερέα μας Παπα – Τάκη, μεγάλη η χάρη του.
Σήκω, λοιπόν, να ψάλεις εσύ, ο επί σειράν δεκαετιών κεντρικός ψάλτης, ο προεξάρχων. Σήκω, να απολαύσουμε ξανά την στεντόρια και καλλικέλαδη φωνή σου, στο άκουσμα της οποίας τρεμόσβηναν τα αγιοκέρια στα κηροπήγια και στους ευθύκορμους κεροστάτες, που γαλήνευε ο υπερήφανος γυναικωνίτης,ο λιγερόκορμος κανδηλανάφτης και οι αεικίνητοι νεωκόροι, που φούσκωναν τα θυμιατά και δάκρυζαν οι εικόνες:
Η Θεοτόκος – η απειρόγαμη Νύμφη, η «πάνων Μητέρα», η «Αγία Σκέπη», η «Μάνα», που χώρεσε και γέννησε τον «Αχώρητον», το Σωτήρα Χριστό!
Ο Ιησούς Χριστός – «το αρχέτυπον» αρετής, που δεν είχε πού την κεφαλήν «κλίναι», που στη Βηθλεέμ σε φάτνη «ανακλίθηκε», πλάγιασε, που πήρε το δρόμο της προσφυγιάς, της φυγής στην Αίγυπτο.
Ο Άγιος Δημήτριος – ο «αείρροος μυρορρόας», ο «Μυροβλήτης», ο Θεοειδής, ο ωραίος, ο «σωσίπατρις».
Ο Άγιος Αντώνιος – ο «πολιστής» της ερήμου, και πολλοί άλλοι διαπρύσιοι κήρυκες της Ορθοδοξίας, αθλητές της ευσέβειας, το «ωράισμα» της Εκκλησίας μας. Αείμνηστε φίλε μου! Νομίζω ότι επανέφερα στη μνήμη σου, όπως σου είχα υποσχεθεί, ό,τι μια ζωή τίμησες και υπηρέτησες, τον Άγιό μας, τον Άγιο Νικόλαο! Σαράντο με ακούς; Κατέβα λίγο πιο κάτω να με ακούσεις καλύτερα: Χαιρετίσματα στη Βάσω και στην Αμαλία. Στους Μίμηδες, στο Βασίλη, τον Παύλο και τον Αλέκο.
Σε θυμόμαστε, να μας θυμάσαι και να μας περιμένεις.
| Αιωνία σου η μνήμη
αμήν
Ηλίας Θ. Σακαλής Τηλ: 27550-22537 6985 961 134 |