1. Σοφιανέ, το   ξέρω,  δε   ξετροχιάζει   το   τρένο!…  αλλ΄  άμα  ξετροχιάσει;…

0

Γράφει ο Νίκος  Μπακούρης

Με    εκδηλώσεις:  έκθεση   φωτογραφίας,  ομιλίες,  επίσκεψη   στο   Μουσείο   Σιδηροδρόμων,  τοποθέτηση   ιστορικής   πλάκας,  περιήγηση   των   επισήμων   με   το   ανακαινισμένο   ιστορικό   βαγόνι,  δεξίωση   και   ρίψη   πυροτεχνημάτων  γιορτάζουμε  τα   120,  πάνω – κάτω,  χρόνια   από   τη   σύνδεση   και   διέλευση   του   σιδηροδρόμου   Σ.Π.Α.Π.  από   τη   Β.Δ.  Κυνουρία   με   τη   γραμμή:  Ξηροπήγαδο – Τημένι – ΄Αστρος – Δολιανά  –  χάνι   Τσιμπούρι – Κουμπίλλα – Ελαιοχώρι – Τρίπολη.  Εν   καιρώ,  ελπίζουμε,  να   αναφερθούμε   στην   διελκυστίνδα   προεστών  ΄Αστρους   και   Αχλαδοκαμπιτών   Παραβάντηδων   για   το   ποιά   από   τις   δύο   περιοχές,  κάποτε,  το   189…,  ‘’παίρνει’’  τη   γραμμή.

Βάζοντας   μια   άνω   τελεία   στο  ‘’Συνέβη   στην   Τανία’’, ακολουθούμε   και   ‘μεις   την   Επικαιρότητα.  Την   Επικαιρότητα:

Του   πολλαπλού   εγκλήματος   στα   Τέμπη,  με   εγκληματίες   ανθρώπους,  σύμφωνα   με   την   περιρρέουσα   ατμόσφαιρα,   και   όχι   κάποια   Θεομηνία.            Προσωπικά   διαφωνώ   με   τον   χαρακτηρισμό   έγκλημα.  ΄Εγκλημα   λογίζεται   όταν   αφαιρείται   μία   ζωή*   και   οι   δράστες   δίκαια   οδηγούνται  στην   κρεμάλλα   ή   ισόβια   στη   φυλακή.* Αντίθετα,   στο   τούρκεμα   της   Πόλης,  στους   εκατόν….ψημένους – καρβουνιασμένους   στο   Μάτι   Αττικής   και   τους   πενήντα   εφτά [αν   μείνουν]   στα   Τέμπη,* αν   βάλεις   κάτω   λογική   και   νού,*  συνεκτιμώντας   και   τις   πειστικές   διευκρινήσεις   κυβερνητικών   και   αντιπολίτευσης   στα   ΜΜΕ,  σίγουρα   θα   διαπιστώσεις   πως…κανείς   δε   φταίει,   είναι   θέλημα   Θεού.*

΄Εως   τις   28   Φεβρουαρίου   η   οικογένεια   υπερηφανεύεται   για   τον   αριστούχο   πριν  μαθητή   και   νυν   φοιτητή   του   πανεπιστημίου   γυιό   της. Σύμφωνα με το Βίκτωρα Ουγκώ:  “δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απο τον θάνατο νέου ανθρώπου. Να ζει , να βλέπει τον ήλιο, να έχει όλη τη δύναμη, την υγεία, τη χαρά, να γελά, να τρέχει κυνηγώντας οποιαδήποτε δόξα, το στήθος να φουσκώνει απο αέρα και περηφάνεια, να ακούει τους χτύπους της καρδιάς, να λαχταράει, να φωνάζει, να μιλάει, να χαίρεται, να μισεί, να αγαπάει, να σκέπτεται και να έχει μια μάνα και πατέρα που τον περιμένουν.”  Σε   ένα   βράδυ   όλα   γκρεμίζονται.  Η   περιφάνεια   μετατρέπεται  σε   ανείπωτη   θλίψη,   όταν   της   φέρνουν   το   παιδί   διαμελισμένο,  καρβουνιασμένο   στο   φέρετρο.

Του   συναισθήματος   οργής –  θυμού   των   πολιτών,  απογοήτευσης   και   της   επιθυμίας,  όχι   μόνο   για   τιμωρία,  αλλά   και   για   εκδίκηση.  Κάτι   πρέπει   να   γίνει,  πρέπει   να   επέλθει   ανακούφιση.

Του   θράσους   των   υπευθύνων,  που,  αντί   να   κρύβονται   βγαίνουν   στα   ΜΜΕ,   αλληλοκατηγορούνται,  προσπαθούν   να   δικαιολογήσουν   τα   αδικαιολόγητα,  και,   να   περιμένουμε,  κάποια   στιγμή,   να   ακούσουμε   πως,   τελικά,  οι  μοναδικοί  υπεύθυνοι   είναι   τα   άδικοχαμένα   παιδιά,  διότι   αποφασίζουν   να   ταξιδέψουν   με   το      τρένο.

Της   κοντής   μνήμης   ημών,  των   10   εκατομμυρίων   Ελλήνων,  αφού,  αυτούς   που   σήμερα   αποκαλούμε   δολοφόνους,  σε   λίγους   μήνες,  πανηγυρικά   επανεκλέγουμε,  ώστε   συνεχίζουν   το   εκσυγχρονιστικό   τους   πρόγραμμα   και   καθιστούν   τον   τόπο  από  ασφαλέστερη  σήμερα   σε   ασφαλεστάτη   αύριο   Ευρωπαϊκη   Χώρα,   έναντι   κάθε   εξωτερικού   ή   εσωτερικού   κινδύνου.

Το   ενθαρρυντικό   είναι   πως   οι   καινούριοι   υπεύθυνοι   στις   μεταφορές   υπόσχονται   ότι,  όπως   ο   Χριστός   γκρεμίζει   το   ναό   του   Σολομώντα   και   σε   τρείς   ημέρες   τον….   ξαναχτίζει,  αυτοί   σε   είκοσι   ημέρες   κατασκευάζουν – διορθώνουν,  στις   συγκοινωνίες,   ό,τι   δεν   έγινε   σε   είκοσι   χρόνια.

Στη   στάση   του   τρένου   Χάνι   Τσιμπούρη  [ιδρύεται   ως   στάση   και   συν   τω   χρόνω,  ανάλογα   της   εμπορικής   και   επιβατικής   κίνησης,  αναβαθμίζεται   σε   σταθμό   Γ΄  τάξης]  υπηρετεί   παρά   τω   στασιάρχη   ο   παππούς   μου  ως   σιδηροδρομικός   γενικών   καθηκόντων.

Προ   της   διασκευής  κάποιων   συμβάντων  του   παρόντος   και….μεταφοράς  δώθε   της   Ζάβιτσας,  αφηγείται: <<ΣΤΟΙΧΕΙΑ   ΜΙΑΣ   ΖΩΗΣ>>   ο   αξιόλογος   ως   άνθρωπος   και   επιστήμονας,  ο   Ανδριτσαίος   Βασίλειος   Βλάχος,  καθηγητής   φυσικομαθηματικών – συγγραφέας   διδακτικών   βιβλίων   Γυμνασίου – Λυκείου.

Τοποθετείται   στην   εν   λόγω   θέση   από   την   Κυβέρνηση   του   Γούναρη,  από   το   βουλευτή   θεόδωρο   Τουρκοβασίλη,  στο   κόμμα   το   οποίο   ανήκει.  Ξεπληρώνουν   την   υποχρέωσή   τους   στον   παλληκαρά   κομματάρχη   τους   στο   χωριό  στο παππού   μου,  αφού   στις   εκλογές   φέρνει   ψήφους   στο   κόμμα,  αρχικά   με   την   πειθώ   και   σε   αντίθετη   περίπτωση   και   με   το…  στυλιάρι.

Προηγουμένως   του   διορισμού,  τον   καλούν   στο   γραφείο   του   κόμματος: << Νικόλα,  είναι   άδικο   τσιοπάνης   ν΄ απομείνεις*  εσύ,  αδερφέ,   γεννήθηκες   υπάλληλος   να   γίνεις.* Φθάνει   να  θέλεις,   στη   στιγμή  Εφορειακό   ή     Σιδηροδρομικό   σε   κάνω…>>*   <<Αλλά,  αφού:  ΑΣΕΠ   δεν   έχω,   δεν   ξέρω   γράμματα,  τη   πέννα   πώς   να   πιάνω;… >>* <<Ούφ!  Καημένε!  Τώρα   ψύλλους στ   άχυρα   γυρεύεις!….Μήπως   και   άλλοι *  με   τη   δική   σου   μόρφωση   δε   γίνανε   μεγάλοι; * Το   ζητούμενο   δεν   είναι   τα   γράμματα   που   ξέρεις*  αλλ΄  αν   μπορείς   τις   δύσκολες   δουλειές   να   καταφέρεις.*[ποίηση  19ου  αιώνα]

Είναι   πολύ   νωρίς   στην   Ιστορία   του   νεώτερου   Ελληνικού   Κράτους.  Ακόμη   δεν   έχουν   επινοηθεί   οι   τριάντα   δύο   διαφορετικοί   τρόποι   σημαδέματος   ψηφοδελτίων   και   σφαιριδίων   ψηφοφορίας   από   τους   Κορακοβουνίτες   εκλογομαγείρους,  δίχως   να   ακυρώνεται   το   ψηφοδέλτιο.

Ο   ανθρωπάκος,  που   δεν   διαθέτει   φυσικές   ούτε   οικογενειακές   αντιστάσεις,   στανικώς,   υπόσχεται   πως   την   Κυριακή   θα   φέρει   ψήφους   στο   κόμμα.  Ο   παππούς   μου,   φοβούμενος   παρασπονδία   φθάνοντας   στην   κάλπη  την   ημέρα   των   εκλογών,  προχωράει   ακόμη   παραπέρα.  Προστάζει   τον  ‘’κατά   συνείδηση’’ μέλλοντα  να   ψηφοφορήσει   και   κατεβάζει   από  ‘’τα   κονίσματα’’   την   εικόνα   με   το   τριπρόσωπο   των   Αγίων   μορφών  [ Χριστός,  Παναγία,  Ιωάννης   Πρόδρομος].  Με  την   δεξιά   παλάμη   ο   ανθρωπάκος   σπιτονοικοκύρης   πάνω   στην   εικόνα,  δίνει   όρκο   πως   δεν   πρόκειται   να   παραβεί   την   υπόσχεση   σε   ό,τι   αφορά   την   ψήφο   της   Κυριακής.

Επερώτηση   στη   βουλή   πραγματοποιεί  η   αντιπολίτευση   των   Βενιζελικών   ως   ρουσφετολογική   τοποθέτηση.  Βουλευτές   και   υπάλληλοι,  όπως   και   οι   αναγνώστες   των   εφημερίδων   την   επόμενη   ημέρα,   μένουν   άναυδοι   ακούγοντας   για   πρώτη   φορά   τη   λέξη   ρουσφέτι,  παντελώς  άγνωστη   στην….   αξιοκρατική   Ελλάδα,   και   ρωτούν   τους   παρακαθημένους   ή   αυτούς   που   γνωρίζουν,   τι   σημαίνει   η   λέξη   και   ποιά   είναι   πρακτικά   η   εφαρμογή   της.

Η   απάντηση   των   κυβερνητικών   στην   ερώτηση   της   αντιπολίτευσης   είναι   πως   ο   παππούς   μου  είναι   από   τους   άριστους   σιδηροδρομικούς,  απαραίτητος   στον   Οργανισμό,  αφού   διαθέτει   περγαμηνές  και   προΰπηρεσία   στην …. εγκατάσταση ηλεκτρονικής  Τηλεδιοίκησης – Σηματοδότησης   στο   σιδηροδρομικό   Δίκτυο.

Τις   δεξιότητες   αυτές   στα   ηλεκτρονικά   τις   αποκτά   στη  Αμερική,  μαζί   με   10/δες   άλλους   συγχωριανούς  του,  όπου,  για   χρόνια   οικονομικός   μετανάστης  εργάζεται   στην   κατασκευή   της   σιδηροδρομικής   γραμμής  απ΄  άκρου   εις   άκρον   της   χώρας.

Αρχικά,  λαμβάνει  με   άριστα   το   πτυχείο  του   ηλεκτρονικού,   και   στη   συνέχεια   μεταπτυχιακό   στην   εγκατάσταση   ηλεκτρονικής   τηλεδιοίκησης – σηματοδότησης   σιδηροδρομικού   δικτύου,  κρεμασμένος   με   σκοινιά   σε   γκρεμούς  όπου   με   την   3/μετρη   παραμίνα   ξεσκαρώνει   βράχια   ή   με   την   12/όκαδη   βαριά   ολημερίς   σπάζει  ογκόλιθους.

……θα   προσφέρουμε   κοινωνικό   έργο   στα   Τέμπη,  θα….φορτώσουμε [ στην   αναμπαμπούλλα]  χαλκό   και   λαμαρίνες.

….στο   επόμενο,  αν   θέλει   ο   Θεός   και…οι   άνθρωποι.

2……από   τα   παλιά   στο   σήμερα:

Με   ρωτάτε   με   τη   Σαρακοστή   πώς   τα   περνάω   στ΄  αλήθεια,*  τρώω     σκορδοκρέμμυδα,  τουρσιά,  φασόλια   και   ρεβίθια.* Και   ακούγονται   κάτι…κανονιές   και   κάτι   μπαταρίες,* ώστε   έντρομοι   απομακρύνονται   και   άντρες   και   κυρίες.* Ο   Σαγγελέας [ ο   πατέρας   μου – Φουντωμιώτικη   ποίηση]  τις…   κανονιές   κατέταξε   σ΄ δέκα   κατηγορίες*  πιστέψετέ   το,  μάτια   μου,  δεν   είναι   θεωρίες.* Βροντώδεις,  πρωτόλογες,  φευγάτες, σύντομες, ως   και   παραπονιάρικες*  κατακουμπιής, κούφιες, βρωμιάρικες, αρβάλικες, και   καραμουζιάρικες.*  Και   μπορούν,  ρε   μάτια   μου,  να   φυγαδέψουν   όλους*  τους   πλέοντας   στη   Μεσόγειο   συμμαχικούς   μας   στόλους.* Μ΄ αυτά   τα   σαρακοστιανά   τι   να   σας   πω,   καλοί   μου,* λιγώθηκε   το   άντερο   λιγώθη   κι   η   ψυχή   μου.* Και   βλέπω   διατάραξη   εις   τας   ισορροπίας*  και   τρέμω   τούτο   το   κακό   μην   έχει   συνεπείας.* [ποίηση   του   19ου   αιώνα]                                                 –  // –

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ