ΑρχικήΆρθρα-ΑπόψειςΤο τρένο στην Κυνουρία

Το τρένο στην Κυνουρία

    ΤΟ   ΤΡΕΝΟ   ΑΠΟ   ΤΗΝ   ΒΔ   ΚΥΝΟΥΡΙΑ

Γράφει ο Νίκος Μπακούρης

Σε   προηγούμενη   ανάρτηση:

 Διανύουμε   το   πρώτο   τέταρτο   του   21ου   αιώνα   και   τα   125,  περίπου,  χρόνια   της   διέλευσης   του   σιδ/μου   Σ.Π.Α.Π   από   την   Κυνουρία   με   την   γραμμή:  Κυβέρι – Ξυροπήγαδο – Θυρέα – Δολιανά – Ελαιοχώρι – Τρίπολη.

Την   υπό   επέκτασιν   γραμμή,  γύρω   στα  189…,   διεκδικεί   και   ο   Αχλαδόκαμπος.                                                Στην   λήψη   της   απόφασης   λαμβάνονται   υπ΄  όψιν   οι   εισηγήσεις   των   Γάλλων   μηχανικών,  που   χαρτογραφούν   την   περιοχή   και   για   κάποιο   χρονικό   διάστημα   κατοικοεδρεύουν   σε   χάνι   στους   Μύλους   Αργολίδας.

 Στην   παρούσα:

 Από   βόρεια   κατευθυνση,  όσον   αφορά  το  χάνι  στο   Δερβένι   Μύλοι,  μέσα   από   τον   κάμπο,   εμφανίζεται   μια   κουστωδία   ανθρώπων. Κάποιοι   απ΄ αυτούς,  οι   χειρώνακτες, μεροκαματιάρηδες   από   την   περιοχή,  ξεχωρίζουν   από   το   μαυρισμένο   σβέρκο,  τα   ροζιασμένα   χέρια   και   τη   φτωχική   ενδυμασία   της   υπαίθρου.  Συμπορεύονται   και     τεχνοκράτες,  έφιπποι   σε   άλογα   ή   μουλάρια,    άνθρωποι   του   γραφείου.

  Προπορεύεται   της   κουστωδίας   ένας   ψηλός   άνδρας   ηλιοκαμένος,  εντόπιος,  άριστος  γνώστης   της   περιοχής,  κρατώντας   στο   χέρι   του   ραβδί   με   ύψος   διπλάσιο   του   αναστήματός   του.  Ακολουθούν   μεταγωγικά   ζώα   φορτωμένα   με   μηχανολογικό   εξοπλισμό,  καθώς   και   κάποια   είδη   υπαίθριας   διαβίωσης   στην   περίπτωση   που   το   συνεργείο   αναγκαστεί   να   δινυκτερεύσει   στο   ύπαιθρο.

 Δεν  λείπει   και   η   ένοπλη   φρουρά.  Οι   ληστοσυμμορίες   ζουν   και   βασιλεύουν   και   λιμαίνονται   όχι   μόνο   την   ύπαιθρο   αλλά   και   τα   αστικά   κέντρα.

  Ο  μεγαλέμπορος   της   Τρίπολης  έφιππος   στο   άλογό   του,  ταξιδεύει   για   το   Ναύπλιο   για   εμπορικές   υποθέσεις   και   συνάντηση   με   γνωστούς   του   κρατικούς   αξιωματούχους.

 Στους   ληστές, ‘’τους   βασιλείς   των   ορέων’’,  γίνεται   γνωστό   το   δρομολόγιο   του   εμπόρου   και   κάπου   στο   Αρτεμήσιο,  στην   περιοχή   του   Αχλαδοκάμπου   πραγματοποιείται   η   απαγωγή.  Του   φέρονται   ευπρεπώς   και   με   δεμένα   μάτια   τον   μετακινούν   από   τόπο   σε   τόπο,  ώστε   να   τον   αποσπροσανατολίσουν.

 Κάποια   γυναίκα,  ασφαλώς   από   γειτονικό   χωριό    ή   οικισμό,  μια   φορά   το   24/ωρο,  συνήθως   νύχτα, στην   επικασσιτερωμένη   και   με   σκέπασμα   τέσα,   φέρνει   φαγητό   για   όλους,  κρατούμενο   και   ενόπλους,  στο   λημέρι   της   συμμορίας.  Παράλληλα,   διεξάγονται   διαπραγματεύσεις   με   την   οικογένεια   του   εμπόρου,  ως   προς   την   απελευθέρωση,  αφού   προηγούμενα   καταβληθούν   τα   ζητούμενα   λύτρα.

 Παρά   τις   προφυλάξεις,  ο   κρατούμενος  κάποιο   βράδυ,   στο   φως   της   φωτιάς   στη  μέση  της  ομήγυρης,   κατορθώνει,  και   για   λίγες   στιγμές,  ώστε  αποτυπώνει   στη   μνήμη   του   τα  χαρακτηριστικά,   σωματικά,  και   προσώπου,  της   τροφοδότισσας   γυναίκας   της   ληστοσυμμορίας.

 ΄Υστερα   από   την   καταβολή   του   ποσού,  ο   έμπορος   επιστρέφει   στην   οικογένειά   του   και   επιχείρησή   του.

 Περνούν    κάποιοι   μήνες.   Μια   μεσήλικας   πελάτισσα   ψωνίζει   στο   εμπορικό   κατάστημα  του   πριν   κάποιους   μήνες   ομήρου   των   ληστών.  Τα   χαρακτηριστικά   της   πελάτισσας   θυμίζουν   στον   έμπορο  ‘’κάτι   από   τα   παλιά’’  και   την   κοιτάζει   επίμονα   και   ερευνητικά:                                                   – Τι   με   τηράς   έτσι;  Μπας   και   δεν   είμαι   όμορφη;  με   ειρωνικό   ύφος   ερωτά   η   πελατισσα   τον   σκεπτικό   καταστηματάρχη.                                                       – Δε   μου   λές;  Εσύ   δεν   ήσουνα   στα   Λυκάλωνα,  όταν   με   είχανε   πιάσει,  που   μας   έφερνες   φαΐ;                                                                                              -Και   βέβαια,  εγώ   ήμουνα!  Καλά   το   θυμάσαι!  Και   κάτι   ακόμη,  που,  ίσως,  να   μην   το   ξέρεις:  Το   μαχαίρι   που   ακονάγανε   ήτανε   και   για   σένα   και   για   μενανε.  Για   σένα,  αν   δεν   τους   φέρνατε   τα   λεφτά   ή   δοκίμαζες   να   τους   φύγεις, να   το   σκάσεις,   και   για   μένα   αν   πήγαινα   να   τους   προδώσω.

Μάθε   και   τούτο!  ΄Ενας  από  αυτούς,  ο  πιο  ζόρικος,  επέμενε  να  σου  κόψουνε  το  ένα  αυτί  και  να  το  στείλουνε  στην  Τρίπολη, ώστε  να  εκβιάσουνε   ακόμη     περισσότερο  την  οικογένειά  σου   ώστε  να  στείλει  τα  λεφτά. Οι  άλλοι  είχανε  αντίρρηση. Είπανε  να  περιμένουνε  μέχρι  να  λήξει  η  προθεσμία  και  κατόπιν  θα  βλέπανε  τι  θα  κάνανε.                                                                                                         – Ώστε   λογαριάζανε  να  μου  κόψουνε  το  αυτί…;  Μια  στιγμή  να  πάρω  τα  χάπια  μου… Δεν   το   αντέχω.  Πώς  θα  κυκλοφορούσα  στην  κοινωνία  με  ένα  αυτί;                                                                                                                                                -Τελικά,  τους   φέρατε   τα   λεφτά   και   δεν   συνέβη   κανένα   από   τα   δύο.  Τέλειωσαν   όλα   όμορφα   και   ωραία.

 Να   σας  έχει   ο   Θεός   καλά!  Σένανε   και   την   οικογένειά   σου.   Πάντα   σας   σκέφτομαι.    Από   κείνα   τα   λεφτά     δώκανε   και   σε   μένανε. ‘’Τσιοντάραμε’’  και   μεις,  φτιάξαμε   την   προίκα   και   παντρέψαμε   τη   μια   μας   κόρη.

Να   ξέρεις   και   τούτο:  Η οικογένειά  μου   δεν   φανήκε   αχάριστη.  Σε   κάθε   Λειτουργιά,  στο   ψυχοχάρτι   για   τους   ζωντανούς   σας  μνημονεύουμε   και  σ΄ ένα   από   τα   εγγόνια  μου,  το  τελευταίο,  έχουμε   αποφασίσει,  όταν   το  βαφτίσουμε,  να  του  δώσουμε  τ΄ όνομά   σου.  Και   πάλι,  να   σας   έχει   ο   Θεός      καλά!                                                                                                                                                -Τ΄ όνομά  μου  είπες…,   θα   το   δώσετε   σ΄  ένα   από   τα   εγγόνια   σου;  Και  να   σκεφτείς  τα  εγγόνια  μου  είναι  όλα  κορίτσια.  ΄Ακου   δω!  Το   πήρα   απόφαση!  Θα   κουμπαριάσουμε.  Κάποια   μέρα  θα   φέρετε  το   παιδί   στην   Τρίπολη  να  το   ασημώσουμε,  να   του   ψωνίσουμε   και  να  κανονίσουμε  τα   της   βάφτισης.  Θα  το  βαφτίσουμε  εμείς,  βέβαια,  όχι  εγώ,  που  είμαι   γέρος  άνθρωπος,  αλλά  τα  παιδιά  μου.

 Πρόκειται   για   ξύπνια  γυναίκα.  Προβαίνει   στην   παραπάνω   αποκάλυψη,  πριν   ο   καταστηματάρχης   καλέσει   την   αστυνομία   και   κατηγορηθεί   ως   υποθάλπουσα – τροφοδότισσα   ληστων.

Συνεχίζεται….                                                           Ν.   Μπακούρης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ