ΑρχικήΆρθρα-ΑπόψειςΤο,  Και,  Ευτραπελόγραμμα   Του   Μήνα

Το,  Και,  Ευτραπελόγραμμα   Του   Μήνα

Γράφει ο Νίκος Μπακούρης

Προηγουμένως:  Οι   Κυνούριοι,  οι   ευρεθέντες   στους   Μύλους   για   την   διεκδίκηση   της   επέκτασης   του   σ/δ   δικτύου,  άλλοι   καραβωμένοι   και   άλλοι   πεζοπορούντες,  έχουν   πάρει   τον   δρόμο   της   επιστροφής.

Τώρα:  Ο   Σοφιανός,  αποπεμφθείς,  όπως   και   τόσοι   άλλοι,   από   τον   καραβοκύρη,  πεζοπορώντας   θα   διανύσει   την  πλέον   των   δύο      ωρών   διαδρομή   Μύλοι   Αργολίδος – Θυρέα.

Προνοητικός   ών,  συνηθίζει   πριν   πραγματοποιήσει   κάποια   έξοδο   από   το   σπίτι,  μικρής   ή   μεγάλης   διάρκειας,   για   αγροτική,   κτηνοτροφική   ασχολία,  την   επίσκεψη   στο   κεφαλοχώρι   της   περιοχής,  την   ημέρα   που   έχει   πσζάρι  ή   τα   πάρε – δώσε   με   τις   κρατικές   υπηρεσίες,  αναλογιζόμενος:  <<αφού   στο   σπίτι   μας   έχουμε   απ΄  ούλα   τα   καλά  του   κόσμου  σε   φαγώσιμα,   στο   ταξίδι   που   θα   πάω   γιατί   να   κάτσω   στα  μαγερειά   για   φαϊ   και   να   ξοδεύομαι;>>,  εφαρμόζει    κατά   γράμμα   την   Οθωμανική    συνήθεια [ το  έχω   ζήσει,  κάποτε,   στρατιώτης   ών   στα  μεικτά   χωριά   από   Μουσουλμάνους   και   Χριστιανούς   στον  ΄Εβρο],

 Σε   μια   καρώ   πετσέτα,   αυτή   για   σκούπισμα  ή   και  στον   λαιμό – το   στήθος  από   κάποιους   για   σαλιάρα   την   ώρα   του   φαγητού,   τοποθετείται   ένα   κομμάτι   μαύρο,  σκληρό,  πιτυρούχο  ψωμί,  ίσως   και   ζυμωμένο   προ   μιας   εβδομάδος, ‘’να   μην   πηγαίνει    με  τίποτα   κάτω’’,  με  το   αλεύρι   κοσκινισμένο   σε  ‘’χοντρή’’   κρισσάρα   για   οικονομία,  και   στην  καλύτερη  των   περιπτώσεων,  για  ‘’προσφάι’’ ένας   γρόνθος   ελιές,   ένα   κρεμμύδι,  ένας   ‘’σβώλος’’   τουλουμοτύρι   και   αν   είναι   της   εποχής,   υπάρχει   και   μια   ντομάτα.

 Το   πρώτο   ζεύγος   των   άκρων   της   πετσέτας   με   έναν   δυνατό   κόμπο   συγκρατεί   το   περιεχόμενο,   ενώ,  πριν   δεθεί   ο   δεύτερος   κόμπος,   το   ένα   άκρο    της   έχει   περαστεί   από   την   δερμάτινη   ζωστήρα   στην   μέση   ,  ώστε    η   πετσέτα   με   το   περιεχόμενό   της   να   κρέμεται   ελεύθερα   και   με   ασφάλεια   στον   έναν   από   τους   δύο   γοφούς   του   φέροντος.

 Η   συνήθεια   αυτή,  την   εποχή   εκείνη,   εξυπηρετεί   διπλό   σκοπό:  Αφ΄  ενός,  ο   φέρων  ‘’το   κουμάντο’’   στην   πετσέτα,  κάποια   στιγμή   στην   έξοδό   του, κοντινή   ή   μακρινή, ίσως,  αισθανθεί  ‘’ξελιγωμένος’’,  οπότε   στην   περίπτωση,  το   περιεχόμενο   της   πετσέτας   είναι   η   ενδεδειγμένη   λύση,  ‘’να   σταθεί  ο   άνθρωπος    στα   πόδια   του’’.

 Το   παρακατιόν   περιστατικό   εύγλωτα  ‘’ομιλεί’’  για   τον   δεύερο   από   τους   προαναφερθέντας   σκοπούς   της   σφιχτοδεμένης   πετσέτας.

 Είναι   Ιούνιος   μήνας.  Ο   θείος   μου   ο   Γιάννης   με   την   θεια – Δημήτρω   θερίζουν   το   ώριμο   κριθάρι   στην   περιοχή  Διρρέματα   με   ορατότητα   την   Γαλτενά   και   σήμερα   Αετοχώρι.

 Το   μεσημέρι,   ξεθεωμένοι   από   την   επίπονη   εργασία   του   θέρου   και  την εκθεση   στις   ανελέητες   υψηλές   ημερήσιες   θερμοκρασίες   της   εποχής,  σκουπίζοντας   τακτικά   τον   ιδρώτα   του   προσώπου   τους,  κάνουν   την   μεσημεριανή   διακοπή   εργασίας   καθισμένοι   στον   ίσκιο   της   τεράστιας   γκορτσιάς.

 Για   πλέον   των   εκατό   χρόνων,  την   εν   λόγω   γκορτσιά,   δεν   την   έχει   αγγίξει   πριόνι   ή   τσεκούρι,  πλην   ενός   ή   δύο   γύφτικων   καρφιών   καρφωμένων   ως   κρεμανταλάδες   ψηλά   στον   κορμό   της,   αφού,  τους    μεν   θερμούς   μηνες   του   ετους   απλόχερα   παρέχει   την   σκιά   της   σε   ανθρώπους   και  ‘’ζούδια’’,  την   πυκνή   της   διακλάδωση   στα   αγριοπούλια    ώστε   να   χτίσουν   την   φωλιά   τους ,  και,  μέσα   προς   τέλος   Φθινοπώρου  [εποχή   που   φθίνουν   οι   οπώρες]  10/δες   οκάδες   ζουμερά   γκόρτσα   αποτελούν  λιχουδιά   και   για   ανθρώπους   και   ζώα.  Σε   πολλά   μέρη   της   Ελάδος   και   ως   πρώτη   ύλη   για   την   Παρασκευή   μαρμελάδος,  πηγή   θερμίδων –αν   προλάβη   με   τόσα  ‘’λιμασμένα’’   στόματα   στην   οικογένεια   και   γειτονιά –  για   τους   δύσκολους   χειμωνιάτικους   μήνες.

Ως   προεκτέθη   σε   ανάρτηση,   ο   χώρος   της   γκορτσιάς   συχνά – πυκνά   είναι  ‘’το   χοροδιδασκαλείο’’   όπου   ‘’ο   μερακλής’’   τσοπανάκος   θα   διδαχθεί   και   θα   τελειοποιήσει   τον   χορό  <<τσάμικος>>,   αφού,   απαραιτήτως, σύμφωνα   με   το   κοινώς   παραδεδεγμένο,  ο   μερακλής   άνθρωπος   επιβάλλεται   να   χορεύει   αεράτο   τσάμικο,  να   παίζει   καλή   πρέφα   και  [συγχωρήσετέ   με   αν   μου   διαφεύγει   αυτή   την   στιγμή   το   τρίτο   προσόν   του….]

Σκοινί   2 – 3   μέτρων   έχει   την   θέση  ‘’του   μασχαλιάρη’’   στον   χορό.   Το   ένα   άκρο   του  είναι   δεμένο   χαλαρά   ώστε   να   μπορεί   να   περιστρέφεται   στον   κορμό   του   δέντρου,  και   στο   ύψος    του   ανθρώπινου   στήθους,   και   το   άλλο   άκρο   κρατείται   σφιχτά   από   το   αριστερό   του   χορευτή   αναγκάζοντάς   τον   χορεύοντας   να   διαγράφει   σταθερή   περιφέρεια    κύκλου.

Εκτός   του   κύκλου,   αγόρια   και   κορίτσια,  κάθε   ηλικίας,  τσοπανόπουλα   και   αυτά,  ίσως   και   ενήλικες,  ‘’οι   μουσικοί’’   της   ομήγυρης,   τραγουδούν,  και   συγχρόνως   κτυπούν   ρυθμικά   παλαμάκια   σε   χρόνο   6/8:  Αγκινάρα   με   τα  ΄γκάθια/  αγκινάρα   με   τα  ΄γκαθια/   αγκινάρα   με   τα  ΄γκαθια/   και   με   τα   λελούδια    τ΄  άσπρα/  και   με   τα   λελούδια   τ΄  άσπρα/  αγκινάρα   με   τ΄  αγκάθια…..

Ο   νεαρός   χορευτής   αρχικά   επικεντρώνεται   στον   σωστό   βηματισμό    και   έπονται   οι   φιγούρες. [Εδώ   δικαιολογούνται   τα   όποια   λάθη,  όχι,  όμως,   σε   έναν   δημόσιο   χορό  ή   σε   μια    οικογενειακή   εκδήλωση.] ‘’Ο    χοροδιδάσκαλος’’   επεμβαίνει,   οσάκις   χρειαστεί,   και   διορθώνει   τα   λάθος   πατήματα   ή   και   δείχνει   καποιες   εντυπωσιακές   φιγούρες.  ΄Υστερα   από   εύλογο   χρονικό   διάστημα  ‘’έρχεται   η   σειρά’’   άλλου  από   την   ομήγυρη   και   πιάνεται   στο   σκοινί.

 Επιπλέον,  το   πολύ   σκληρό,   δυσκολοκατέργαστο    ξύλο   της,   χοντροπελεκημένο   με  τσεκούρι   ή   σκεπάρνι   συναντάται   ακόμη   και   σήμερα   στα   προ   αιώνος   και…λιθόκτιστα   οικοδομήματα   του   οικισμού     ως   πανωκάρσι   σε   πόρτες   και   παράθυρα.

Κάποια   στιγμή,  η   συνέχεια…..

                                                                                        Ν.   Μπακούρης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ