Γράφει ο Νίκος Μπακούρης
Προηγουμένως: Στο χάνι <<Μύλοι>> η συνάντηση Κυνουρίων, Γάλλων μηχανικών και στελεχών της εταιρείας για την διεκδίκηση της επέκτασης του σ/δ δικτύου Πελ/νήσου έχει περαιωθεί. Στον ‘’οντά’’, το διπλανό δωμάτιο αυτού της σύσκεψης τράπεζα πλήρης εδεσμάτων και ποτών, με έξοδα ως προαναφέραμε του Κυνούριου Επάρχου και με γαλλικό τρόπο σερβιρίσματος, ευφραίνει τους ολίγους και εκλεκτούς, αποκλειομένων των πολλών και ενοχλητικών.
Στην παρούσα: Οι προάγοντες και ακολουθούντες Κυνούριοι, ‘’το μπούγιο’’ της σύσκεψης, πλην των αγωγιατών των ‘’καλαμαράδων’’ είναι πλέον αποδεσμευμένοι και μπορούν να επιστρέψουν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο αποφασίσουν στα σπίτια τους.
Νιώθουν ικανοποίηση πως επετέλεσαν στο ακέραιο το καθήκον τους στην διεκδίκηση της επέκτασης, αλλά και παραγκωνισμένοι, με το φιλότιμό τους θιγμένο εξαιτίας του αποκλεισμού των του γεύματος και της περαιτέρω συζήτησης στον διπλανό ‘’οντά’’ στο χάνι.
Σε ανθρώπους φτωχούς, αγράμματους και καταφρονημένους θα εδίδετο η ευκαιρία ‘’να ανέβουν στην συνείδηση των συγχωριανών τους’’ αφηγούμενοι ύστερα από την επιστροφή τους πως στους Μύλους έτυχαν της τιμής να είναι συνδαιτυμόνες και συνομιλητές Ευρωπαίων, Γάλλων μηχανικών, στελεχών μεγάλης εταιρείας, όπως και των Αρχών του τόπου.
Συλλογιζόμενοι, τώρα, την κοπιαστική 2/ωρη πεζοπορία Μύλοι – Θυρέα, κρίνουν αναγκαίο πριν την εκκίνηση πως: ‘’κάτι πρέπει να βάλουν στο στόμα τους’’, όπως εφοδιαστούν με το απαραίτητο ‘’καύσιμο’’.
Καθήμενοι σε παρέες ή κατά μόνας στα τραπέζια ή πάγκους της εποχής στο υπόστεγο του οικήματος ή στον βαθύ ίσκιο του τεράστιου πλατάνου της αυλής, απολαμβάνουν ηδονικά το περιεχόμενο της πήλινης κούπας, συγκρούοντάς τε θορυβωδώς, της οκάς ή μισής κρασί, ‘’ξεροσφύρι’’ ή συνοδευόμενο από ‘’μεζέ’’: το βραστό κρύο κρέας του τεμαχισμένου κεφαλάκι αρνοκάτσικου, στεγνό κρέας της προηγούμενης ημέρας, νεροελιές της περιοχής, σκορδοκρέμμυδα, παστές σαρδέλλες, ψητή ρέγγα στο χαρτί, ντόπια εποχιακά τουρσί ή θαλασσινά αλιεύματα του Αργολικού κόλπου.
Παραστέκουν και αυτοί που ‘’πάσχουν από αδεκαρίλα’’ ή ‘’η τσέπη τους έχει καβούρια’’. ΄Ηρεμα και με προσποιητό τρόπο, καλεσμένοι ή και ακάλεστοι θα προσκολληθούν και αυτοί σε κάποια κατά την εκτίμησή τους δεκτική παρέα και θα συμμετάσχουν, δίχως να ξοδέψουν, των κερασμάτων.
Η σύζυγος του Χανιτζή, Αστρινή ούσα και συμπονετική προς τους παρευρισκομένους συγχωριανούς της, ‘’ τους ανθρώπους ενός κατώτερου Θεού’’, κάποιοι από αυτούς γνωστοί και κάποιοι συγγενείς της, με συνωμοτικό τρόπο, σε κάθε παρέα αφήνει αχρεωστήτως και το διπλωμένο χασαπόχαρτο περιέχον το λάθρα παρακρατημένο από ‘’του πουλιού το γάλα’’ το προορισμένο για τους υψηλούς συνδαιτυμόνες του διπλανού οντά. Κάποιος, που δεν μπαίνει στο πνεύμα της χειρονομίας, ζητά επιπλέον εξηγήσεις, με την ετοιμόλογη Χανιτζού να τον αποστομώνει: <<φάτε και καμωθείτε !>>.
Κανείς τους δεν επείγεται να αναχωρήσει. Οι συζητήσεις τους σχετικά με το επίκαιρο θέμα του τύπου: ‘’ξύλα κούτσουρα δαυλιά σβυμένα’’, δίνουν και παίρνουν. ΄Ολοι τους ελπίζουν πως κάποια στιγμή από τον διπλανό ‘’οντά’’ θα φανεί ‘’λευκός καπνός΄΄, κάποια πληροφορία θα διαρρεύσει, και επιστρέφοντας θα έχουν μια επιπλέον πληροφόρηση να μεταφέρουν για το υπό διεκδίκηση έργο στους εναγώνια αναμένοντας Κυνουριάτες.
Κάποια στιγμή, να συμβαδίζουν τελικά η ικανοποίηση με την απογοήτεση, και κατά παρέες ξεκινά η αποχώρηση και επιστροφή στα χωριά τους, δίχως να έχουν γίνει σοφώτεροι από ό,τι ήσαν προηγουμένως.
Πριν, όμως, πάρουν τον τότε καρόδρομο της επιστροφής στις ανατολικές υπώρειες της Ζάβιτσας: Κυβέρι – Παλιόχανο Θυρέσς, λοξοδρομούν και πραγματοποιούν την επίσκεψη τους στην παραλία των Μύλων, όπου ευρίσκεται ελλιμενισμένο το ψαροκάικο, ναυλωμένο από Παραλιώτες για την έλευση και επιστροφή τους, έχοντας την κρυφή ελπίδα πως θα υπάρχει και για καθέναν από αυτούς μια θέση στο πλεούμενο, ώστε να αποφύγουν την βάσανο του ‘’ποδαρόδρομου΄΄ της 2/ωρης διαδρομής της επιστροφής.
Ο καραβοκύρης, έχοντας ήδη επιβιβάσει τους πρωινούς ταξιδευτές, γνωρίζοντας και την δυνατότητα σε φορτίο του σκαριού του, από το πλήθος των αναμενόντων, και με δικά του κριτίρια, επιλέγει τους τυχερούς που θα γλυτώσουν την πεζοπορία και αποπέμπει τους υπόλοιπους με αληθοφανή τρόπο: <<Σιγά, ρε παιδιά! ΄Όχι άλλοι! ψαροκάικο είναι! Δεν είναι το υπερωκεάνιο Qeen Mary! Να φτάσουμε ζωντανοι στα σπίτια μας, να μην μπατάρουμε και ταϊσουμε τα ψάρια>>.
Το βαρυφορτωμένο ψαροκάικο, με σηκωμένη την άγκυρα και υψωμένο το λευκό του πανάκι πλέει νότια, πλησίον των ακτών, ‘’δια πάν ενδεχόμενον’’, ‘’κούφια η ώρα που τ΄ ακούει’’, αφού μικρό ποσοστό των επιβαινόντων γνωρίζει κολύμπι.
΄Όταν η ρότα του καϊκιού πλησιάζει, κάπως, στον καρόδρομο της πλαγιάς τους οδοιπορούντας, χαιρετισμοί ανταλλάσσονται εκατέρωθεν με καπέλα ή μαντίλια ανεμίζοντα, κάθε είδους αστεϊσμούς και, τους μεν πεζοπόρους να μακαρίζουν τους καραβωμένους και τους καραβωμένους να οικτείρουν τους στρατολάτες.
Κάποια στιγμή, η συνέχεια…
Ν. Μπακούρης