ΑρχικήΆρθρα-ΑπόψειςΤο,  Καί, Ευτραπελογράφημα Του  Μήνα

Το,  Καί, Ευτραπελογράφημα Του  Μήνα

Γράφει ο Νίκος Μπακούρης

Προηγουμένως:   Στους   Μύλους   Αργολίδας   έχει   φθάσει   το   συνεργείο   χάραξης   της   επέκτασης   της   σιδ/κής   γραμμμής   από:  Μύλοι – Ξηροπήγαδο – Θυρέα – Δολιανά – Τρίπολη,  και   με   ανταγωνίστρια   αυτήν    από:  Μύλοι –  Ανδρίτσα – Ελαιοχώρι – Παρθένι – Τρίπολη.

Η   σύζυγος   του   χανιτζή  -Αστρινή   ούσα-  με   αγγελιαφόρο   ειδοποιεί   τα   σημαίνοντα   πρόσωπα   της   Θυρέας   όπως:  το   συντομότερο   δυνατόν   να   ευρίσκονται   στους   Μύλους,  ώστε   να   προσπαθήσουν   να   αποσπάσουν   μια   ευνοϊκή   γνωμοδότηση   των   Γάλλων   μηχανικών   του   συνεργείου   για   την   υπόθεσή   τους,  <<Το   τρένο   στην   Κυνουρία>>.

Στο   παρόν: Με   το   άλογο   να   καλπάζει,  ο   αγγελιαφόρος   στο   μισό   από   τον   συνήθη   χρόνο   φθάνει   στο  ΄Αστρος,  βρίσκει   τον   έπαρχο   και   του   διαβιβάζει   την   παραγγελία   της   αδελφής   του   και   εν   συντομία   του  εξιστορεί   τα   συμβαίνοντα.

Στο  ΄Αστρος   σημαίνει   συναγερμός.  Ως   και   καμπάνες   των   εκκλησιών   σημαίνουν. Η   πρώτη   ενέργεια   του   Επάρχου   είναι,  αφού   προηγούμενα  ‘’φιλεύει’’   τον   κομιστή   της   παραγγελίας,  τον   Θανάση,   το   παιδί   στο   χάνι,  αντιπαραγγέλλει   στην   αδελφή   του   όπως   περιποιηθεί   τους   Γάλλους   πλουσιοπάροχα,  χωρίς   να   τους   χρεώσει,  και,  επιπλέον, με   κάθε   τρόπο,  να   τους   καθυστερήσει   έως   ότου   φθάσει   στους   Μύλους   η   αντιπροσωπεία   των   Κυνουρίων.

Με   κάθε   διαθέσιμο   επικοινωνιακό   μέσον   της   εποχής  [πριν   τριάντα   πέντε   χρόνια   πόλεις   και   κωμοπόλεις   της   μικρής,  τότε, Ελλαδος   έχουν   συνδεθεί   με   τηλέγραφο]  ο  Έπαρχος   συνεννοείται   με   τους   κοινοτάρχες   των   γειτονικών   χωριών,  τους   ενημερώνει   για   τα   τεκταινόμενα    και   ζητά   την   συνδρομή   τους.

Σε   ελάχιστο   χρονικό   διάστημα   μια   κουστωδία   πεζών   και   καβαλαραίων   βαδίζει   στον   τότε   καρόδρομο   στα   ανατολικά   της   Ζάβιτσας   με   κατεύθυνση   τους   Μύλους   Αργολίδας.

Ψαροκάικο,  πλήρες   κατοίκων   Παραλίου  ΄Αστρους,  θιασώτες   και   αυτοί   της   ιδέας  <<το   τρένο   στην   Κυνουρία>>,  παραπλέει   στις   ανατολικές   ακτές   των   υπωρειών   της   Ζάβιτσας   με   κατευθυνση   και   αυτό   βόρεια,  προς   τους   Μύλους   Αργολίδος.

Συνοδοιπόροι   νοούνται   οι   πορευόμενοι   στον   καρόδρομο   και   οι   επιβαίνοντες   στο   ψαροκάικο,  αφού,  οσάκις   πλησιάζουν   καρόδρομος   και   ρότα   ψαροκάικου,  χρωματιστά   μαντίλια   ανεμίζουν   σε   υψωμένους   βραχίονες,  όπως   και   ενθαρρυντικές   φωνές,  ένθεν   κακείθεν   της   ακτής,  ακούονται   και   έχουν   σχέση   με   τον   επιδιωκόμενο   σκοπό.

Η   απορία   είναι   ζωγραφισμένη   στα   πρόσωπα   των  παρατειχόντων:  χωρικών,   των   τσιοπάνηδων,  των   γεωργών,  των   οδοιπόρων,  βλέποντας,  τους   προεστούς,  του   καλαμαράδες,   ‘’τα   μπουτσίκια’’   της   Ανατολικής   Κυνουρίας   εν   σπουδή   να   μετακινούνται   Βόρεια   προς   Αργολίδα.

Υπηρετώ   σε   μικρό   ορεινό   χωριό.  Ο   Ιερέας   του   χωριού   ένας   απλοϊκός,   καλοκάγαθος   άνθρωπος   μοιράζει   τον   χρόνο   του   κατά   το   ¼   ως   λειτουργός  του   Υψίστου   και   τον   υπόλοιπο   ¾   ως   γεωργός   και   ποιμένας   στην   οικογενειακή   στάνη   από   γίδια.

Συχνά – πυκνά,   και   κάπως   ειρωνικά,  υπενθυμίζει   στις   αρχές   του   χωριού   τις   αρμοδιότητες   και   ρόλο   καθενός:  <<Εσύ,   δάσκαλε,   εγώ   και   ο   πρόεδρος   είμαστε   τα   τρία   μπουτσίκια,  τα   μεγάλα   κεφάλια   του   χωριού>>.

Συνήθιζα   να   συλλειτουργώ   τον   εν   λόγω   Ιερέα   τις   Κυριακές   ως   ιεροψάλτης  [είμαστε   υποχρεωμένοι   εφτά   μέρες   την   Εβδομάδα   και   είκοσι   τέσσερις   ώρες   το   ημερονύκτιο   να   είμααστε   στην   έδρα   της   Υπηρεσίας],  καθώς   και   κάποιες  επισήμως  εορτάσιμες   καθημερινές, ‘’κλέβοντας’’   την   πρώτη   ώρα   από   το   χρόνο   των   μαθημάτων   της   ημέρας.

Είναι   Παρασκευή   βράδυ   της  πρώτης   εβδομάδας   της   Μεγάλης   Τεσσαρακοστής.  Είμαι   έτοιμος   και   περιμένω   να   ακούσω   την   καμπάνα   να   καλεί   τους   χωρικούς   που   θα   ακούσουν   τους   πρώτους   Χαιρετισμούς   της   Παναγίας.

Η   ώρα   περνάει,  και,   αφού   καμιά   κίνηση   δεν   παρατηρείται,  με   τον   φάκελο   υπό   μάλης   εμπεριέχοντα   φύλλα   με  τον   Ακάθιστο   Υμνο   γραμμένον   σε   παρασημαντική   γραφή   της   Βυζαντινής    μουσικής   [ ο   άνθρωπος   χρησιμοποιεί   κάθε   θεμιτό   ή   αθέμιτο   μεσον,  kαι   στην   παρούσα   περίπτωση   την   παρασημαντική   γραφή, ΄΄τα   Κινέζικα΄΄  για   κάποιους,  ώστε   να   ανέβει   στην συνείδηση των συνανθρώπων του]                                                                                                                                              πηγαίνω   και   βρίσκω   τον   ιερέα     μαζί   με   κάποιο   άλλο   άτομο   καθήμενους  ‘’στην   ποριά’’   του   μαντριού   και   αρμέγουν   τα   γίδια.

Τα  παιδιά   της   οικογένειας,  προσχολικής   ηλικίας,  καθώς  και   κάποια   γειτονόπουλα,   με   μια   βλαχικη   μαγκούρα   στο   χέρι,  με   ύψος  πολλαπλάσιο   αυτού,   του   παιδικού   αναστήματος,  έχουν   τη   θέση   των  ‘’στρουγκοβάρων.’’-   Παπα – Χρήστο,  Πρασκευή   σήμερα   της  πρώτης  εβδομάδος  της   Μεγάλης  Τεσσαρακοστής.   Δεν   θα   ψάλλουμε   Χαιρετισμούς;                                            – Δάσκαλε,  τι   τα   θέλεις,  τι   τα   γυρεύεις;  Εδώ   είναι   χωριό   και   αυτά   είναι   για   τις   πολιτείες.  Και   άκου   δώ!  Μην   κάνεις   κουβέντα   παραπέρα,   γιατί   θα   κακομάθουν   οι   ενορίτες   μου   και   θα   μου   ΄΄ξύσουνε   τ΄  άντερα΄΄.  ΄Ασ  τους   στην   ησυχία   τους.

Συνεχίζεται….

Ν.Μπακούρης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ