Γράφει ο Στέλιος Παπαντώνης
Αγαπητέ μου φίλε και συνάδελφε Τάκη, είναι πολύ οξύμωρο και συνάμα θλιβερό και βαρύ το να σε αποχαιρετώ εσένα το λ ε β έ ν τ η, το παιδί μου ηλικιακά εγώ σ’ αυτήν την ηλικία με τα προβλήματα και τις ανημπόριες. Το κουράγιο μου έχει λιγοστέψει.
Δεν θα τολμούσα να σου απευθύνω τούτα τα λόγια αν δεν ένιωθα την ιερή υποχρέωση να το πράξω ως παππούς του Στέλιου Πετρίδη, που βρίσκεται μακριά.
Εξουσιοδοτημένος λοιπόν από τον εγγονό μου και μαθητή σου Στέλιο, σου απευθύνω, για λογαριασμό του, ένα ολόθερμο ε υ χ α ρ ι σ τ ώ με ευγνωμοσύνη για όσα του έμαθες με τη διδασκαλία σου, με το ήθος, με τη λεβεντιά σου, γενικά με την άψογη στάση σου.
Είμαι σίγουρος, Παναγιώτη, πως όλων των μαθητών σου οι καρδιές είναι γεμάτες από σεβασμό και ευγνωμοσύνη για σένα.
Τάκη μου, Τάκη μας, υπηρέτησες το χωριό μας και ως δάσκαλος και ως τοπικός άρχοντας. Αγάπησες το χωριό και όλοι οι Δολιανίτες σε λατρέψαμε. Όμως η σημερινή συγκέντρωση στον Άγιο Νικόλα ασυνήθιστα μεγάλου πλήθους και από τα γύρω χωριά και από την Τρίπολη και από μακρύτερα σημαίνει πως η ακτινοβολία σου ξεπέρασε τα όρια του χωριού μας. Συγκινητική είναι επίσης η παρουσία συναδέλφων μας και μαθητών σου. Τάκη αδύνατον να συνεχίσω.
Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην καλή σου σύντροφο Θάλεια, στη στοργική σου μάνα Ευθυμία, στα τέσσερα λαμπρά παιδιά σου, στα αδέλφια σου και στους συγγενείς σου και σε βεβαιώνω με τα λόγια του ποιητή της ρωμιοσύνης του Μοραΐτη Γιάννη Ρίτσου πώς: «Οπού αγαπιέται καί νεκρός, ποτέ του δεν πεθαίνει».
Αιωνία σου η μνήμη
Στ. Γρ. Παπαντώνης