ΑρχικήΆρθρα-Απόψεις     ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑ   ΓΙΑ   ΚΑΠΟΙΟΥΣ – ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ   ΓΙΑ   ΑΛΛΟΥΣ

     ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑ   ΓΙΑ   ΚΑΠΟΙΟΥΣ – ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ   ΓΙΑ   ΑΛΛΟΥΣ

Γράφει ο Νίκος Μπακούρης

Αυτό   τον   καιρό   η   σκέψη   μας   είναι,  υποθέτω,   με   τους   άγρια   δοκιμασθέντες,  το   Καλοκαίρι   και    αρχές   Σεπτεμβρίου,  Θεσσαλούς,  κατοίκους  ΄Εβρου,   Ρόδιους,  Αττικοβοιωτούς…και   όχι   μόνο [ η   επικαιρότητα   μας   αναγκαζει,  προσωρινά,  να….   ξεστρατίσουμε   από   το   θέμα   μας,  τη   χάραξη   του   σιδηροδρομικού   δικτύου   της   περιοχής   μας   εν   έτει   1897],   τους   πληγέντες   από  ‘’τις   πολυμπριές’’  και   τις   πυρκαγιές,  φαινόμενα,     που   άφησαν    πίσω   τους :  την   πλήρη   ερήμωση   και   δυστυχία,   με   10/δες   νεκρούς,  εξαφανισμένα  στη   λάσπη   και   στάχτες  ολόκληρα   χωριά, επιχειρήσεις,   στάνες,   οικόσιτα,  καλλιέργειες,  μελίσσια…   Στη   θέση   των    πανέμορφων   δασών   απομένουν   αποκαΐδια.

Επειδή  ο    θυμόσοφος  λαός  μας   γι΄  αυτές  τις  περιπτώσεις   εκφράζεται:  <<Ξένος   πόνος   όνειρο>>,  καθώς   και   <<το   μεγάλο   θαύμα   κρατάει   τρεις   ημέρες   και   το   μικρό…>>,επιφυλάσσομαι   για   το  αν   συνεχίζει   να   περιδιαβαίνει   η   σκέψης   μας  ‘’ στην   έρημη   γη,’’   φοβούμενος  μήπως,  εκτός   των   ιδίων   των   παθόντων,   εμείς   οι   υπόλοιποι  ήδη,  τους   έχουμε   ξεχάσμένους,   όπως   συνέβη  *κανένας   δεν   αναφέρεται,  πλέον *   με  τους   νεκρούς   των   τεμπών,   τους   καμένους   στο   Μάτι   και   προηγουμένων   καταστροφών.

Χαρακτηρίζουν   το   φαινόμενο,  που   ενέσκηψε   στη   Θεσσαλία,  και   σε   μικρότερη   ένταση   εδώ   στη   νότια   και   νησιωτική   Ελλάδα,   κακοκαιρία,   το   οποίο   αναμφισβήτητα    είναι   για   τους :  Θεσσαλούς,  τη   συντεχνία   των   κεραμιδάδων   και   τσουκαλάδων,  τους   επιχειρηματίες   σε  παραλιακά – νησιώτικά  μέρη   και   όσους   επιθυμούν   να   παρατείνουν   τις   καλοκαιρινές   τους   διακοπές.

Αντίθετα,   χαρακτηρίζεται   ως   καλοκαιρία   από   την   περιβολάρισσα   και  τους   ελαιοπαραγωγούς   με   την   προοπτική   η   ανοδική   πορεία     στην   τιμή   του   λαδιού,    ίσως,   αγγίξει   τα   10   Ευρώ   κατά   κιλό.

Υπάρχει   και  κάποιος,  ο   παππούς   μου   ο   γερο – Νικολής,  που,  στο   ίδιο   άτομο   οι   προτιμήσεις,  σε   ό,τι   αφορά   τον   καιρό,   διίστανται – διχάζονται.  Απεχθάνεται   την   νεροποντή,   μήπως   και   του   παρασύρει   το   σωρό   με   τα   στιβαγμένα   γίδινα    φουσκιά, ‘’κακαράτζα’’,   από   το   προ   ολίγων   ημερων   κενωθέν,   ‘’παστρεμμένο’’   μαντρί,  αφ’   ενός,   και   αφ΄  ετέρου   την   επιζητεί,   ώστε:  ‘’να   χλωίσει  ο  τόπος’’  και   να   ποτιστεί   το   ξερικό   καλαμπόκι,   που   έχει   σπείρει   στο   Μπακουρέικο   καταρράχι.

Προσάπτουν   κατηγορία   στην    Υπηρεσία    Πολιτικής   Προστασίας   για   καθυστέρηση   επέμβασης   με   την   εμφάνιση   των   φαινομένων.  ΄Ισως,   αγνοούν   οι   κατήγοροι   πως   παίρνει   χρόνο   εκεί   στην   υπηρεσία,  ώστε   να   ξεφυλλίσουν,  να   διέλθουν    τις   2094   σελίδες   του:  <<ΣΥΓΧΡΟΝΟΝ   ΛΕΞΙΚΟΝ   ΤΗΣ   ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ   ΓΛΩΣΣΗΣ>>,   με   σκοπό   νά   βρουν   τη   λέξη,   τη   βαρύγδουπη   ονομασία   του   φαινομένου,  να   μην   την   βρίσκουν   και,   τελικά,  να   καταφεύγουν   στην   Εβραϊκή   παραμυθολογία,  [  γεννάται   το   ερώτημα   πως   συνδέουν   το   φαινόμενο   με  τον   προφήτη   Δανιήλ   στο   λάκκο   των   λεόντων   ή   τον   Ηλία   στο   σπίτι  της   χήρας],  βέβαια,   εξευρωπαϊσμένη,   ως   Daniel.

Στα   παιδικά   μου   χρόνια   οι   τσιοπάνηδες   του   χωριού   μου   και   οι   καλλιεργητές   εποχικών   προϊόντων,  βλέποντας   ‘’την   κατσαφάρα’’  να   στεφανώνει   τη   Ζάβιτσα   και   το   κοκκινοτριανταφυλλί   χρώμα   δυτικά   στη    Νεραϊδόρραχη   κατά   το   ηλιομασίλεμα,  είναι   παραπάνω   από   σίγουροι   πως   επείκειται   μέτριας,  μεσαίας  ή   μεγάλης   έντασης  καιρικό   φαινόμενο:  βροχόπτωση,  χαλάζι,   χιόνι,  άνεμος,  τσουνάμι,   ‘’καρεκλοπόδαρα’’, ‘’ φυγιό’’ ‘’ανεμοζάλη’’..

.Κατά   παράδοξο   τρόπο ,  δεν   ανησυχούν   αν   υπάρχουν   προμήθειες   και   στέγαστρα – ‘’ξελότζες’’  ‘’για   τα   ζωντανά’’,  όταν   ξεσπάσει   ‘’το   μπουρίνι’’,  αλλά,   εάν   έγκαιρα   από   τις   αρμόδιες   υπηρεσίες   έχει   δοθεί   όνομα   στο   επερχόμενο   καιρικό   φαινόμενο.  Αφού,  από   στόμα   σε   στόμα   γίνεται   γνωστό   πως   πραγματοποιήθηκε   η   ονοματοδοσία,  σε   έξαλλη   κατάσταση   περιφέρονται   στα   στενοσόκακα  και   τα   γύρω   του   χωριού   μαντριά   και   καλυβόσπιτα   αλλαλάζοντας:  <<΄Εχουμε   όνομα!  ΄Εχουμε   όνομα!>>

Κάποιοι,   περισσότερο   ευαίσθητοι   από   τους   άλλους  στην   ομάδα   έρευνας   για   την   ονομασία,  *περίπτωση   Daniel*   στη   διάρκεια   της   διαδικασίας   επιμένουν:                                 – Βρε   παιδιά,  η   ονομασία   προέχει;  Ας   αφήσουμε   τις   τυπικότητες   και  να   κάνουμε   τρόπο   να   σώσουμε   τους   ανθρώπους!                                                                                           – Μην   ανησυχείς!  Αφού   είναι   ανεβασμένοι   στις   στέγες   των   σπιτιών,   είναι   ασφαλείς.  ΄Αφησε   να   περάσει   η   νύχτα   και   όταν   φωτίσει   ο   Θεός   την   ημέρα,  θα   δούμε   τι   θα   κάνουμε   και   μ΄  αυτούς.  Εξάλλου,  ο   κύριος   υπουργός   που   θα   διατάξει   τις   κινητοποιήσεις   για   διασώσεις   αυτή   τη   στιγμή   αναπαύεται   και   δεν   μπορούμε   να   τον   ενοχλήσουμε,  να   τον   ξυπνήσουμε.

Πριν  τις   καταστροφές   στη   Θεσσαλία,  τις  δεκαεφτά   αποφράδες   ημέρες,   της   μεγάλης   πυρκαγιάς   στον  ΄Εβρο,   ακούοντας   από   τα   ΜΜΕ   ονόματα   χωριών   και   τοποθεσιών    που   κινδυνεύουν,  αναπόφευκτα,   η   σκέψη    μου   ταξιδεύει   πενήντα,  περίπου,   χρόνια   πίσω,   στρατιώτης   ών   στην   περιοχή   αυτή,   όπου,  παράλληλα   με   τις   στρατιωτικές   μου   υποχρεώσεις   είμαι   επιφορτισμένος   με   την   προγύμναση,   όσον   αφορά   τις   τυπικές   διατάξεις   των   Ιερών   Ακολουθιών,   του   άρτι   χειροτονηθέντος   ιερέως   των   Ενοριών   των   μεικτών   χωριών   από   Χριστιανούς    και   Μουσουλμάνους ,  Κοτρωνιάς   και   Σιδηρώ.

Πρόκειται   για   εποχές,  που   για   την   τέλεση   μιας   Ιερής   Ακολουθίας   είναι   απαραίτητο   Ιερέας   και   ένας,  τουλάχιστον,  των   Ιεροψαλτών,   να   γνωρίζουν   τις   τυπικές   διατάξεις   τέλεσης   της   Ακολουθίας,  να   υπάρχει   φυσική   ροή   ψαλμωδημάτων   και   Αναγνωσμάτων,  ώστε   να   αποφεύγεται   η      χασμωδία,  με   αίτιον   την  απορία   του   Ιερέως   ή   Ιεροψάλτου   και   που   καλύπτεται   από   αναίτιον   βήχα.

Δεν   έχει   ακόμη   εισβάλει,   στους   Ιερούς   Ναούς,  ούτε   έχει   αναβεί   στα   αναλόγια   η   φωτοτυπία,   αντικαθιστώντας,  κλειδώνοντας   ισόβια:   την   Παρακλητική,  τα   Μηναία,  Ωρολόγιο,  Τριώδιο,  εγκόλπιο,  Πεντηκοστάριο,  Απόστολος,  Ψαλτήριο,  φυλλάδα    Περιστασιακών   Ακολουθιών….Εκκλησιαστικά   βιβλία,  που    αναδίδουν   μια   ιερότητα   και   εμπνέουν   σεβασμό.

Βέβαια, δεν   πιστεύω   το   ίδιο   για   τα   Δίπτυχα   της   εκκλησίας   της   Ελλάδος,  ένα   ογκωδέστατο   βιβλίο,  20χ13,  1335   σελίδων,  εκδίδεται   κάθε   χρόνο,  είναι   αδύνατον   να   σταθεί   ανοιχτό   στο   αναλόγιο,  ώστε   να   το   συμβουλευτεί   ο   Ιεροψάλτης,  με  τις  358   σελίδες   να   αφορούν –  εξυπηρετούν   τις   ανάγκες   των   Ιεροψαλτών   και   τις   υπόλοιπες   τη   ματαιοδοξία   των   Ιεραρχών.

΄Ενα   από   αυτά   τα   βιβλία *μετά   φόβου   Θεού*   μεταφέρεται   στο   σπίτι ,  δίνει   υπόσταση   στη   συμφωνία,  αφού   πάνω   σ΄  αυτό   τοποθετείται   το   χαρτί   όπου,  με   φτερό   χήνας   και   μελάνι   από   το   μελανοδοχείο   γράφει   ο ‘’γραμματικός’’  όσα   του   υπαγορεύει   ο   πατέρας  της   νύφης,   συντασσεται  το   προικοσύμφωνο   του   μέλλοντος   να   τελεσθεί   γάμου.

Σε   άλλη   περίπτωση: <<…προ   της   ενάρξεως   του   εσπερινού  [άρχεται   το   Τριώδιο]   τίθεται   υπό   την   εν   τω   τέμπλω   εικόνα   του   Χριστού   επί   ηυτρεπισμένου   σκίμποδος   το   λειτουργικόν   βιβλίον   του   Τριωδίου,  ένθα   μεταβαίνει   ο   πρωτοψάλτης,  ψαλλομένου    Στιχηρού   ανατολικού,  βάλλει   προ   της   εικόνος   μετανοίας   3,  ασπάζεται   αυτήν,   λαμβάνει   μετά   χείρας   το   Τριώδιον   και   ασπάζεται   αυτό.  Ποιεί   πάλιν   μετανοίας   μικράς   3   και   απέρχεται   μετά   του   Τριωδίου   εις   την   οικείαν   θέσιν   αυτού.>>

Σήμερα,  βέβαια,   στον   ηυτρεπισμένον   σκίμποδα,  αντί   του   εκκλησιαστικού   βιβλίου,   τοποθετούνται   οι   φωτοτυπίες   μ΄ ένα   βαρύ   κερί    πάνω   τους,   μην   τις   διασκορπίσει   το   ρεύμα   του   κλιματιστικού   ή   της   ανοιχτής   πόρτας * παραθύρου.

Είναι   Παρασκευή   απομεσήμερο.  Με   το   στρατιωτικό   τζίπ   και   οδηγό   τον   Μεγαλοπολίτη   Νίκο   Καρασούλο   κατευθυνόμαστε   προς   την   Κοτρωνιά.  Κατά   διαστήματα,  γκρίζοι   λύκοι,  για   πρώτη   φορά   στη   ζωή   μου   βλέπω   ζωντανόν   λύκο,  διασχίζουν   τον   αμαξιτό   δρόμο.

Σε   ακρινό   σπίτι   του   χωριού   υπάρχει  ‘’μάζωξη’’  αναστατωμένων    ανθρώπων.  Χαιρετάμε   και   ρωτάμε   ποιά   είναι   η  αιτία  του   επικρατούντος   αναβρασμού.  Λύνεται   η   απορία   μας,  αντικρύζοντας   το   φρικτό   θέαμα: ‘’Μέρα – μεσημέρι,  αγέλη   λύκων   στο   υπόστεγο   του   σπιτιού   έχει   κατασπαράξει   και   καταβροχθίσει   το   γαϊδούρι   της   οικογενείας,   και   το   μόνο   που   έχει   απομείνει      είναι   το   ματωμένο   σαμάρι   και   το   καπιστρωμένο,  ακόμη,  και  δεμένο   στον   κρίκο   του   τοίχου   κεφάλι   του   ζώου.

Φιλοξενούμενος   στο   χωριό, την   Ενορία  του   Ιερέως,   το   απόγευμα   της    Παρασκευής    και   η   ημέρα   του   Σαββάτου   είναι   ο   χρόνος   προγύμνασης   και   η   Κυριακή   του   ιεροψάλτου   σε   μια   από   τις   δύο   ενορίες.

Απολείτουργα,   με   τον   Αρχιλοχία   από   το   Ζευγαράκι   Αιτωλοακαρνανίας   σε   μια   πορεία   εφτά –  οκτώ   ωρών   μέσα   από   τα   πανέμορφα,  χιονισμένα ,  τότε,   δάση   της   περιοχής,   και   σήμερα   Κρανίου   τόπος,    ύστερα   από   τις   καταστρεπτικές   πυρκαγιές   του   Καλοκαιριού,   με   κυνηγετικά   όπλα   στον   ώμο,  ακολουθούμε   αγέλη   από   δεκαπέντε   περίπου   αγριόχοιρους,  μήπως   και   τους   πλησιάσουμε   σε   απόσταση   βολής,  πράγμα   απίθανο   με  προπορευόμενα   πανέξυπνα   ζώα,   κατευθυνόμενοι   προς   Σουφλί,  όπου   και   η   έδρα   του   Ταγματος.

Φθάνοντας   με   το   νύχτωμα   κατάκοποι,  βέβαια,  ‘’με   άδεια   χέρια’’,  ‘’ δεν   έχουμε   στεγνό   ούτε   στη   μασχάλη’’.  Αιτία;  Η   πολύωρη   πορεία   σε   τριάντα – σαράντα   εκατοστά   χιόνι,  και   σε  ‘’γούπατα’’  ένα   μέτρο,  τα   σκοντάματα     με  ‘’βουτιά’’,  πού   και   πού,   στο   άσπρο…   σεντόνι,  το   ακούσιο   άγγιγμα   και   η   πτώση   ποσότητας   χιονιού   από    τα   κλαδιά   των   ελάτων   στο   κεφάλι   και   τράχηλό   μας  / σαν   χιόνι   στον   κόρφο/.  Το    νερό   από   το   λιωμένο   χιόνι,  ‘’στο   σβέρκο’’,   διατρέχει   όλο   το   σώμα   έως   τα   στρατιωτικά   μας   άρβυλα,  μέσα   στα   οποία,  και   στις   βρεγμένες   κάλτσες,  τα   πόδια   μας   πλέουν.

…’’ντουφεκορίχνοντας’’  και   ωρυόμενοι:  <<Πουτάν…Φουντωμιώτες!   απόψε   θα   σας   γαμήσ…>>,  στο   επόμενο,  αν   θέλει   ο   Θεός,   και…οι   άνθρωποι.

Νικ.   Μπακούρης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ