ΑρχικήΆρθρα-ΑπόψειςΑγιαννίτικες νοσταλγικές αναμνήσεις - Η βρύση του Παρασκευά...

Αγιαννίτικες νοσταλγικές αναμνήσεις – Η βρύση του Παρασκευά…

Αγιαννίτικες νοσταλγικές αναμνήσεις

«Καί ’φυγαν έντρομες οι αναμνήσεις

κί ’ρθαν άτρομες οι νοσταλγίες!»

Η βρύση του Παρασκευά

Περιπατώντας, ρωμαντικώ τω τρόπω, από το «Σουληνάρι» προς τα νερά του Προδρόμου, παράλληλα με την υπερήφανη αύλακα, τον «Ελαγό», συνάντησα το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, το οποίο στέκει αγέρωχο απέναντι στο χρόνο και στη φθοροποιό φύση, και, αφού το υπερκέρασα έκθαμβος και συγκινημένος, στάθηκα, πολιορκημένος από νοσταλγικούς ερεθισμούς και συνειρμούς συνειδησιακών στοιχείων και παραστάσεων, για να «ψαύσω» για μια ακόμη φορά μια «ανάμνηση», μια παλιά «θύμηση»!

«Τη βρύση του Παρασκευά».

Στο σημείο αυτό, λοιπόν, του δρόμου, όπου «δεσπόζει» το «εσχατόγηρο», το υπέργηρο σπίτι του Γαρδικιώτη Γεωργίου του Νικολάου, του «Καμπούρη», άλλαξα κατεύθυνση και ροβόλησα, παίρνοντας τον «γαϊδουρόδρομο» που οδηγεί στου «Λάμπρου τη Γούρνα», όπου και διχάζεται και ο οποίος, όντας πλέον «δίχειλος», έχει δύο απολήξεις: Τη μία που απολήγει στο «Μποστανάκι» και την άλλη στον Άγιο Δημήτριο και στου Σταυρούλη το Μύλο.

Στην αρχή του εν λόγω δρόμου, δεξιά τω κατερχομένω, και στο ύψος του ώμου ενός μέτριου άντρα, προβάλλει, όχι και τόσο καμαρωτή, η βαρυσήμαντη βρύση. Μια πέτρινη γούρνα (λεκάνη – κορύτα) με σπασμένη τη «μουστούνα» της, δηλαδή το αυλακωτό, το κοίλο, το ραμφοειδές στόμιό της. Εκεί, ως επί το πλείστον, κατέληγαν διυλισμένα, σουρωμένα και φιλτραρισμένα τα νερά από τα ποτιζόμενα από τον «Ελαγό» περιβόλια!

Η εν λόγω βρύση ονοματίστηκε από τον αείμνηστο Ρεβεξίκα Παρασκευά του Δημητρίου, τον, μάλιστα, και ιδιοκτήτην της.

Εκθέτω το «οικείον» Γενεαλογικό δέντρο κατά χρονικήν ακολουθίαν:

α. Ρεβεζίκας Παρασκευάς του Δημητρίου, ο Παππούς.

β. Ρεβεζίκας Δημήτριος του Παρασκευά και της Ευγενίας, ο Υιός.

γ. Ρεβεζίκας Παρασκευάς του Δημητρίου, Ο εγγονός, ο και επιζών.

Στέκομαι στο δεύτερο «κλαδί» του δέντρου, στον αείμνηστο Μίμη της μαμ(μ)ής . Στο Μίμη του Παρασκευά και της Ευγενίας. Της Ευγενικούλας. Της Μαίας. Της θεια-Κούλας, η οποία, ως εκ του επαγγέλματός της, ήταν σεβάσμια και «κυρά» στον τότε Αγιάννη. Η οικία τους ήταν στο «Πηγαδάκι», στη γειτονιά του «Σμαήλα», μπροστά από το σπίτι του «Γιόκα»,

η οποία, ήδη ανακαινισμένη, καμαρώνει, ως γειτνιάζουσα, την κάποτε ακμάζουσα βρύση τους, «τη βρύση του Παρασκευά», η οποία είναι πλέον ξερική, διότι δεν καλλιεργούνται έτι τα άνωθέν της περιβόλια. Τα περιβόλια στον «Ελαγό», τα οποία  τροφοδοτούσαν την εν λόγω βρύση με τα «στράγγια», νερά τους, όπως και την παράπλευρη, την, αριστερά τω κατερχομένω, κειμένη, την «ορφανή», φευ, την άνυδρη και χαίνουσα στέρνα: «Τη στέρνα του Μαναβέλ(λ)α».

Η αναφορά μου στο Μίμη της Μαμής μου θυμίζει:

Το Λια της Αμαλίας, (όπου τον βρήτε…).

Το Νικολάκη της Αντριάννας,

Το Γιάννη της Στυλιανής κι άλλους πολλούς έρμους…

Εδώ, προφανώς, έχουμε το θήλυ ως επικρατέστερο του άρρενος!

Η δε αναφορά μου στην αείμνηστη θεια-Κούλα, τη Μαμή, μου θυμίζει τις ερασιτέχνισσες, τις «Τιλετάντισσες» Μαίες:

Την Καβουκο-Μάρω στον Αγιάννη, η οποία έχει ξεγεννήσει και τον υπογραφόμενο, και την θεια-Χρυσάνθη, τη σύζυγο του Μπαρμπα-Μήτσιου του Κανέλλη, στο Άστρος, των οποίων και «μνημόσυνον τελώ».

Με τιμή

Άστρος

Νοέμβριος 2024

Ηλίας Θεμ. Σακαλής

Φιλόλογος

Τηλ.: 27550-22537

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ