ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Γράφει ο Στ. Γρ. Παπαντώνης

Μεγάλωσε και αυτός! Τα κατάφερε κι έγινε ογδονταπέντε! Σκέπτεται: Δεν είμαι όπως πρώτα. Τα πόδια μου δε με κρατούν, βάρη αδυνατώ να σηκώσω, αισθάνομαι συχνά πόνους πότε εδώ, πότε εκεί. Άστα, λέει καμιά φορά στη σύντροφό του. Καλύτερα να σου λέω τι δε μου πονάει, παρά τι μου πονάει…

Αυτά δίχως βαρυγκομιά, δίχως παράπονα. Γενικά είναι ήρεμος και χαίρεται που κινείται χωρίς σοβαρά εμπόδια, που ψιλοδουλεύει στον κήπο, που θυμάται, που έχει τα λογικά του, που αναπνέει, που ζει.

Μα πιο πολύ τον ικανοποιεί η ύπαρξη της οικογενείας του: σύντροφος, παιδιά, εγγόνια κι ακόμη αδέλφια, ανίψια. Αλλά και οι παραέξω συγγενείς και οι φίλοι τού είναι αγαπητοί.

Υπακούει και υποχωρεί μπροστά σε δυσκολίες όπως:

  • Πριν ακόμη εξαντληθεί η ισχύς της άδειας οδήγησης… κρέμασε, όχι τα παπούτσια του, αλλά το δίπλωμά του και ησύχασε.
  • Δέχτηκε, με δυσκολία πάντως, την κατάργηση του μικρού ορνιθώνα, που τροφοδοτούσε όλους με φρέσκα αβγά…

Κατά την αρχή του χρόνου το ηλικιωμένο ζευγάρι δέχτηκε ύπουλη επίθεση άγνωστου ιού, που δεν ήταν ούτε κορονοϊός ούτε γρίπη, που τους βασάνισε πάνω από δύο μήνες… Τώρα πέρασε!

Με τον ερχομό της Άνοιξης έγινε πιο εύκολη η καθημερινή κίνηση του παππού προς την κεντρική πλατεία, απόσταση περίπου 1 χιλιόμετρο.

Αχώριστος φίλος του η μαγκούρα του, δώρο συχωρεμένου τώρα συγχωριανού του, μικρότερού του, που «έφυγε» νωρίς ο καημένος.

Το δρομολόγιό του προς το κέντρο όπου συναντιέται με την παρέα του αρχίζει κατά τις 10 το πρωί. Η συνάθροιση λήγει κατά τις 12 ή λίγο αργότερα.

Τώρα το Μάιο, με ανθισμένα τα ξινόδεντρα και τα καλλωπιστικά οι φράχτες των κήπων, αριστερά και δεξιά του δρόμου αποτελούν «χάρμα οφθαλμών» και λούζουν το διαβάτη με τα μεθυστικά τους αρώματα.

Ο άνθρωπός μας, φτάνοντας στο παραδοσιακό διώροφο με τον ψηλό μαντρότοιχο που τον αγκαλιάζει η μπουκετιέρα τριανταφυλλιά, επιβραδύνει το ρυθμό του, για να χορτάσει μοσχοβολιά… παίρνει βαθιές ανάσες!

Ο θόρυβος αυτοκινήτου, που έρχεται από πίσω, τον αναγκάζει να μεριάσει προς τη μυροβόλο μάντρα. Άλλο, που δεν ήθελε. Τον προσπερνάει το όχημα, ένα φορτηγάκι αγροτικό, και τότε λίγο μπροστά στον πεζοπόρο… χοροπηδάει στην άσφαλτο το πλαστικό κύπελο του καφέ, με τα ζουμιά και το κατακάθι του. Μόλις τώρα το πέταξε από το αυτοκίνητο ο οδηγός του, ένας νέος, άγνωστος, άνθρωπος…

Ε! Τι τον θέλεις τον παππού. Η ευχάριστη διάθεσή του φαρμακώνεται, ενώ κραυγάζει προς το μέρος του οδηγού: Ρε, δεν ντρέπεσαι; Χωρίς εννοείται αποτέλεσμα κανένα.

Μόνο εκείνος γραπώνει με το μπαστούνι του το κύπελο και το μεταφέρει στο καλάθι αχρήστων του περιπτερά, σε μια απόσταση λιγότερο από δέκα μέτρα.

Ρίχνει το άχρηστο στο καλάθι και μονολογεί σκούζοντας: Γιατί δε σεβόμαστε το περιβάλλον, γιατί πριονίζουμε το κλαδί που πατάμε; Τόσο ανόητοι, τόσο κουτεντέδες είμαστε; Ήμαρτον, Θεέ μου, ήμαρτον.

Άστρος 08-05-2023                                                                                       Στ. Γρ. Παπαντώνης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ