Γράφει ο Στέλιος Παπαντώνης
Τελικά η Χρυσούλα, η σύζυγός μου, όσο και η ταπεινότητά μου, αγαπούμε πολύ τα χορταρικά και βέβαια πιο πολύ τα άγρια χόρτα του βουνού και του κάμπου. Αυτή η αδυναμία μας μάς οδήγησε αμέτρητες φορές, σε ώρες σκόλης, σε βουνά και κάμπους για βουλιμικό, χορτομάζεμα, κάποτε μάλιστα σε τόπους αλαργινούς!
Δυσκόλεψαν τώρα, λόγω ηλικίας, τα πράγματα! Προσπαθούμε ό,τι μπορούμε να εξοικονομήσουμε σε χορταρικά από τον κήπο. Πάλι καλά, έστω και αν όπως το αηδόνι το γλυκόλαλο δε ζει στο κλουβί, έτσι και τα αγριόχορτα προτιμούν τον τόπο τους το καθένα. Αυτό το ξέρουμε και αποφεύγουμε τα πολλά. Λίγα μαρουλάκια, κρεμμυδάκια…
Όμως ο πειρασμός μάς οδηγεί κάποτε και σε προσπάθειες που άλλοτε τελεσφορούν και άλλοτε όχι. Π.χ. και ραδίκια του βουνού και αγριομάρουλα μεταφυτεύαμε και κάπως τα… μπαλώσαμε! Το πιο… ηρωικό όμως τόλμημα ήταν η σπορά των απίθανων γόνων του Δραγουνιού και του Ξεροκαμπίου, των μυρωνιών. Αποτέλεσμα; Έτσι και έτσι, που λέμε…
Σήμερα λοιπόν με την πρώιμη άνοιξη να λούζει την πλάση υπό τη συναυλία των φτερωτών μας αοιδών, αποφάσισα να ξεχορταριάσω τη μεγάλη βραγιά, αλλιώς πρασιά, που άφησα φέτος άσπαρτη, σκόπιμα, για αγρανάπαυση, όπως μας έλεγε στο Γυμνάσιο Άστρους ο καλοκάγαθος καθηγητής μας ο μακαρίτης Ι. Σιούτος.
Άρχισα τη δουλειά από την πλευρά της αλτάνας (της πρασιάς) με τις τριανταφυλλιές… Καθώς ζύγωνα στην άλλη άκρη, μέσα στα αγριόχορτα να ‘σου και ένα στενόφυλλο λουλουδιασμένο…
- Μπα! Λέω. Σκαντζίκι θα ‘ναι, όπως λέει η Χρυσούλα και προσπαθώ να το πιάσω, όμως στη στιγμή μια θεσπέσια μυρωδιά με αφοπλίζει. Πρόκειται για κάποιο λιγόσωμο μυρώνι, που κάποιος σπόρος από τα περσινά που είχαμε βάλει στη διπλανή βραγιά, «έπεσε» στη γη και ρίζωσε.
Και τώρα τούτο το μεθυστικό άρωμα μ’ εμποδίζει, δε μ’ αφήνει να ξεριζώσω το μικρούτσικο χορταρικό μαζί με τα άλλα, τα ζιζάνια…
Το μυρώνι λοιπόν δεν είναι οποιοδήποτε χορτάρι της γης. Με τη μυρωδιά του και με τα φύλλα του νοστιμίζει αφάνταστα τις χορτόπιτες, τα χορτοπιτάκια, αλλιώς πιταρούδια, αλλά «παντρεύεται» και με όλα τα άγρια χορταρικά, τα λεγόμενα ψιλικά όπως: νεόβγαλτες παπαρούνες, γλυκερήθρες, καυκαλήθρες, τσουκνίδες, λαγάνες…
Ενθουσιασμένος μπαίνω στο σπίτι και ενώ η ανοιχτή τηλεόραση δείχνει σκηνές φρίκης από τη φλεγόμενη Μέση Ανατολή, ενημερώνω τη Χρυσούλα για το αυτόφυτο χορταρικό, για να χαρεί και εκείνη!
Χαρείτε κι εσείς φίλοι μου, η Άνοιξη έρχεται και εύχομαι να σοβαρευτούν οι περιστασιακοί ηγέτες των λαών. Να τα βρούνε.
Γειά σας και καλή Λαμπρή.
Στ. Γρ. Παπαντώνης 11 Μάρτη 2026