Γράφει ο Στέλιος Παπαντώνης
Ξύπνησα σήμερα, όπως κάθε μέρα πρωί – πρωί. Μετά το λιτό πρωινό μας με τη Χρυσούλα στήνομαι μπροστά στην τηλεόραση για ενημέρωση!
Τι γίνεται στη χώρα μας, που βαδίζει ο κόσμος… Δυστυχώς οι πιο πολλές ειδήσεις και εικόνες, αχ αυτές οι εικόνες φρίκης και απελπισίας, σου μαυρίζουν την καρδιά και σε οδηγούν, όχι σπάνια, στη σκέψη: «Καλά να τα πάθω, αφού βλέπω και ξαναβλέπω».
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το άλμα εις ύψος των τιμών στα σουπερμάρκετ με πρωταγωνιστή το βραδυκίνητο, κατά τα άλλα, μοσχάρι που σκαρφάλωσε στα 20 ευρώ!
Αμ το άλλο; Καταργούνται, λέει, τα πιο πολλά ταχυδρομικά γραφεία της χώρας. Πεθαίνει ο ταχυδρόμος, βουβαίνεται, η καραμούζα του! Μην περιμένετε (κυρίως οι γιαγιές και οι παππούδες) ούτε γράμμα ούτε γραφή!
Μετά από την κατακραυγή που προκάλεσε το θλιβερό μαντάτο, η εφαρμογή της απόφασης πήρε αναβολή. Ε π ι θ υ μ ί α όλων μας: Από την αναβολή να βαδίσουμε στην κατάργηση του νομοθετήματος, που συμβάλλει δραστικά στην ερήμωση της ζείδωρης, της τροφοδότρας επαρχίας.
Αλλά και η παγκόσμια κατάσταση δεν είναι καλύτερη: Αίματα, βία και πάνω απ’ όλα οι εξοπλισμοί που πλουτίζουν τους εμπόρους του πολέμου και χρεώνουν, κυρίως, τις μικρές χώρες.
Μελαγχολώ, ενώ την ίδια στιγμή το μάτι μου πέφτει στο πρωτοσέλιδο πρωινής εφημερίδας με κεντρική είδηση: 18.000 εξωχώριες επιχειρήσεις ελληνικές στη Βουλγαρία.
Το περιβόητο ελληνικό δαιμόνιο, τρομάρα μας, αναζητεί με κάθε τρόπο αποφυγή φόρου. Τι να πει κανείς;
Ευτυχώς η μία από τις δύο γάτες μας, η γκρίζα, που την έχει στειρώσει ο κτηνίατρος (αχ και να ήξερε ποιος την πήγε) σκαρφαλώνει στο μπροστινό παράθυρο διεκδικώντας κι εκείνη το πρωινό της, τις τραγανές κροκέτες.
- Βρε Χρυσούλα, φωνάζω, ξέχασα τις γάτες. Δε μιλάς κι εσύ; Και η καίρια απάντηση:
- Τι να σου πρωτοθυμίσω, ξεχασιάρη; Δε σου φτάνει που σε κυνηγάω για τα χάπια σου;
Τρέχοντας βγαίνω στην αυλή. Η γκριζούλα και ο ασπρόμαυρος αδερφός της με υποδέχονται, με το δίκιο τους, γκρινιάζοντας.
Μόλις όμως εμφανιστεί η τροφή, τρέχουν μπροστά μου προς το πρώην, μάλιστα, πρώην, κοτέτσι μας, άδειο από πουλερικά κάτι που αποτελεί μια από τις πολλές υποχωρήσεις μου, που υπαγορεύουν οι τόσες δεκαετίες μου και οι επίμονες υποδείξεις των δικών μου ανθρώπων.
Τώρα εκεί στη συρματόφραχτη αυλή του ορνιθώνα δίχως όρνιθες, υπάρχουν τα πιατάκια των δύο αιλουροειδών και το πήλινο κεσεδάκι με το νεράκι τους.
Μα το πιο όμορφο, το πιο γλυκό, πιο μοσχομυριστό, γιατί πάλι καλά (παρά την απελπισία, υπάρχουν και τα χαρμόσυνα!) είναι ότι ο ορνιθώνας σκεπάζεται, εκτός της τσίγκινης στέγης, από δύο υπέροχα δέντρα μας: της πελώριας μπουλαφάτης συκιάς, που τώρα πια άρχισε να «ρίχνει» τα φύλλα της και της χαϊδεμένης μας μουσμουλιάς (τα ‘χω ξαναπεί γι’ αυτήν) που βρίσκεται στη φάση της ανθοφορίας και χαρίζει, σ’ όποιον την πλησιάσει, το απίθανο φίνο άρωμά της ενώ παράλληλα φιλοξενεί ολημερίς για δύο μήνες τα ευλογημένα έντομα, τις ακούραστες μέλισσες.
Χασομέρησα επίτηδες στο χώρο, για να χορτάσω άρωμα και δικαιολογήθηκα πως, τάχα, άργησα παρακολουθώντας μήπως έρθουν τα αδέσποτα γατιά και μείνουν νηστικά τα δικά μας.
Αλαφρωμένος και ήρεμος γύρισα μέσα, καθώς η τηλεόραση έδειχνε διαφημιστικό εφέ με φόντο την Άγια Νύχτα, θυμήθηκα πως ζυγώνουν οι χρονιάρες μέρες. Εύχομαι λοιπόν σε όλους ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Σε όλους _ χωρίς εξαίρεση _ τους π ο λ ι τ ι κ ο ύ ς μ α ς θυμίζω πως η ελληνική επαρχία αξίζει πιο σοβαρής φροντίδας, ανάλογης με την προσφορά των αγαθών της Γης που παράγονται με το μόχθο εκείνων, που παρά τις αντιξοότητες, επιμένουν και καλλιεργούν!
Συνάνθρωποι, εύχομαι σε όλους καλές γιορτές.
Στ. Γρ. Παπαντώνης 19 – 11 – 2025