Η ΓΕΝΝΗΣΗ
Δεύτερα Χριστούγεννα μοναχός του ο γεράκος στο καλυβάκι του, χωρίς τη γρια του. Έρχεται συχνά μπροστά του ο τελευταίος αποχαιρετισμός, καλή αντάμωση της φώναξε, εξήντα χρόνια μαζί. Παιδιά δικά τους δεν τους έδωσε ο θεός, είχανε όμως τα ζουντανά τους καλύτερ’ από παιδιά.
Σύμπησε τη φωτιά, έβαλε κι ένα χοντρό κούτσουρο, να ‘βρει ζεστασιά ο Χριστούλης που θα ‘ρθει απόψε, μόλεψε το ψωμοτύρι και τις ελίτσες του, ήπιε μια κούπα, έβαλε την κάπα του, πήρε το φανάρι και πήγε δίπλα στα παιδιά του.
Σα ζουρλά κάνανε που τον είδανε. Δυο προβατίνες, η μία γεννημένη διπλάρα κι η άλλη πρωτόγεννη, την περίμενε από ώρα σε ώρα. Κι ο γαιδαράκος του, ο Αυτιάς, γέρος πια κι αυτός. Χαρούμενα γλυκομπελάξανε οι προβατίνες, στα πόδια του χαιδευόντουσαν τα γεννησιάρικα, βαθύ αναστεναγμό έβγαλε και ο Αυτιάς. Οι τρεις κοτούλες του, κουρνιασμένες απάνω στο κλουβί τους, κακαρίσανε κι αυτές χαρμόσυνα. Μόνο οι σπουργίτες και οι σπίνοι, απαγκιασμένοι στις αστράχες απ’ το χιονιά δεν ακουστήκανε, είχανε κρυμμένο το κεφάλι τους κάτω απ’ τις φτερούγες. Έκατσε στο χαμηλό παχνί με τ’ άχερο και ο Αυτιάς τον ζέσταινε με την ανάσα του. Έπαιρνε στην ποδιά του τ’ αγγελούδια και τους έλεγε παραμύθια και ιστορίες. Η Μαλάμω, η αγέννητη, ένα είχε που την έγλεπε, ερχότανε κοντά του και τον μουσούλαγε, κάτ’ ήθελε να του πει.
Από νωρίς είχε κλείσει ο καιρός. Ο βοριάς κρύος και σιγαλός έσιαχνε όμορφη τη χριστουγεννιάτικη νύχτα. Το ψιλοβρόχι νυχτώνοντας γύρισε σιγά σιγά σε χιόνι, απαλό και ζεστό. Η στέγη κράταγε ακόμα γερά κι ο μπλέχτης γεμάτος φάγνες, ας έρινε όσο ήθελε, χρυσάφι. Πέρασε κάμποση ώρα. Η γεννημένη έγειρε αναχαράζοντας και τα μικρά όλο στην κοιλιά της γυρεύανε μαστάρι. Κι ο Αυτιάς κωλόκατσε δίπλα στο γέρο. Ήρθε κοντά του η Μαλάμω, -μπεεε, τηράει πίσω, πρησμένη και υγρή. Σήκωσε το φυτίλι στο φανάρι, την πήγε στην άλλη γωνιά, της έστρωσε μπόλικο άχερο και τη χάιδεψε, -άντε κοκόνα μου, βάλε τα δυνατά σου, να μου βγάλεις γερό το εγγόνι μου.
Λες κι ήταν η πρώτη φορά, συνεπάρθηκε ο γέρος με το μυστήριο και το θάμα της γέννησης. Είδε την υπέρτατη προσπάθεια της μάνας, τον πόνο και την αγωνία της, την ανείπωτη χαρά της, τη λαχτάρα να γλύψει, να φροντίσει και να βυζάξει το μικρό της. Κι Εκείνο, το αθωότερο πλάσμα στον κόσμο που μόλις γεννήθηκε, μπέλαξε, σηκώθη στα πόδια του και γύρεψε βυζί.
Βγήκε και στάθηκε με το φανάρι στην πόρτα. Στο ντροπαλό και ιλαρό φως, ντυμένες στα λευκά τους χορεύανε μεθυσμένες μύριες νιφάδες, χαρά αγάπη και ειρήνη μοσχοβόλαγε ο τόπος, βιολιά και φλογέρες παίζανε δοξαστικούς ύμνους, αστέρια υπέρλαμπρα στολίζανε το θόλο. -Όμορφος πολύ που είναι ο κόσμος, δόξα εν υψίστοις, μουρμούρισε. Μπήκε πάλι μέσα, ματαφύλισε τα παιδιά του, πήρε το χριστουγεννιάτικο στην αγκαλιά του, έκανε μέσα του μια ευκή και το άφησε στην αγκαλιά της μάνας του.
Σύμπησε πάλι τη φωτιά και έβαλε κι άλλο χοντρό κούτσουρο, να ‘χει ζεστασιά ο Χριστούλης που ‘ρθε απόψε. Χαρούμενος και γαλήνιος έγειρε στο παραγώνι του, αγκάλιασε τη γρια του και αποκοιμήθηκε.
Τρίπολη, Χριστούγεννα 2021, Γιορβάσιος.