Γράφει ο Νίκος Μπακούρης
Την στιγμή, στην συνοδεία τον λόγο έχει ο Ιερέας της κωμόπολης, δίχως όμως να ακούεται η παρέμβασή του, αφού επικαλύπτεται από την οχλαγωγία των προαγόντων και ακολουθούντων.
Την ευταξία αυτής της πολυάριθμης και πολύβουης πορείας, δίχως κανένας να του το έχει ζητήσει, έχει αναλάβει ο στους πάντες σεβαστός και κάποιας ηλικίας μπαρμπα – Διαμαντής, άνθρωπος σκληρός βιοπαλαιστής της ζωής, μετρίας μορφώσεως, καλός οικογενειάρχης, που πάντα δίνει το παρόν σε υποθέσεις, και που αφορούν την τοπική εκκλησία, την Κοινότητα, τους συλλόγους και Δημοτικό Σχολείο.
Σήμερα, ο μπαρμπα – Διαμαντής, με παρούσες το σύνολο, περίπου, των αρχών του τόπου, υποστηρίζει ενδόμυχα πως: στις συνομιλίες του, επιβάλλεται να είναι προσεκτικός, και αντί της καθομιλουμένης Δημοτικής Γλώσσας από τα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού, οφείλει να χρησιμοποιεί μια ‘’καθώς πρέπει’’ εκφορά λόγου, Γλώσσα Μαλλιαρή, κάτι μεταξύ Δημοτικής και απλής Καθαρεύουσας.
Βλέποντας την διολίσθηση της κατάστασης από ευταξία σε αταξία, τον Ιερέα να ομιλεί για το θέμα που απασχολεί την Επαρχία, αλλά κανένας δεν προσέχει τον ομιλούντα, με στεντόρεια φωνή, φωνή κήρυκος παρεμβαίνει: – Πάφτε ρέ ! να ‘κούσουμε τον Ιερεύς [;],τι έχει να μας πεί!
Φθάνουν, τελικά, στο χάνι στους Μύλους. ΄Υστερα από μια κατ΄ ιδίαν σύσκεψη – ενημέρωση Κυνούριων και συζύγου του Χανιτζή, Παρακάθονται, είναι ομοτράπεζοι των Γάλλων μηχανικών και υψηλόβαθμων στελεχών της εταιρείας κατασκευής του σιδηρόδρομου.
Οι Κυνούριοι, ‘’με κουρεμμένα και άκουρα’’ προσπαθούν να αποσπάσουν από τους Γάλλους και τους της εταιρείας μια ευνοϊκή για την υπόθεσή τους εισήγηση.
Υποστηρίζουν πως: Το ομαλό σχετικά του εδάφους στις ανατολικές υπώρειες της Ζάβιτσας, Θυρέα, Τανία συμβάλλει ώστε η εταιρεία με μικρότερο κόστος, λιγότερα τεχνικά έργα, κατασκευάζει το έργο, σε συγκριση με τη διαδρομή μέσω Αχλαδοκάμπου.
Μεταφέρουν τον διακαή πόθο των ομοεπαρχιωτών τους, ώστε να υποστούν οιανδήποτε θυσία και να μην αντιδράσουν στην πρόοδο των εργασιών.
Αντίθετα, οι Γάλλοι μηχανικοί, ύστερα από πολυχρόνια συναλλαγή με τους ΄Ελληνες στον κατασκευαστικό τομέα σε πολλά Ελληνικά διαμερίσματα, είναι επιφυλακτικοί και σχηματίζουν την εντύπωση πως έχουν να κάνουν με ανθρώπους ιδιόρρυθμους και οπισθοδρομικούς. ΄Ενας δε από αυτούς, θέλοντας να δοκιμάσει τους Κυνουριείς, τους απευθύνει την πονηρή ερώτηση, βέβαια, μέσω του διερμηνέως: -΄Εχετε στο μέρος σας ελιές; – Και, βέβαια, έχουμε και πολλές μάλιστα. – Γνωρίζετε ότι περνώντας ο Σιδηρόδρομος από τα χτήματα, κάποιες απ΄ αυτές τις ελιές θα ξερριζωθούν; – Καπετάνιε! τρένο φέρτε μας σεις, και δεν πειράζει αν κοπούν και κάποια δέντρα.
Στο διπλανό δωμάτιο αυτού της συσκέψεως έχει ετοιμαστεί πλούσια τράπεζα με εδέσματα εκείνης της εποχής σύμφωνα με την παραγγελία και με έξοδα του Κυνούριου Επάρχου προς την αδελφή του, ιδιοκτήτρια του καταλύματος ΄΄χάνι στους Μύλους΄΄, μεταβιβασθείσα, ως προείπαμε, με ΄΄τον μαντατοφόρο΄΄, το παιδί στο χάνι.
Συνδαιτυμόνες εις την τράπεζα του παρακείμενου δωματίου είναι: εκτός των Γάλλων μηχανικών και των στελεχών της κατασκευάστριας εταιρείας μόνο ΄΄οι κλητοί, ως και εκλεκτοί΄΄, ΄΄οι σιτιζόμενοι εν τω πρυτανείω΄΄ Κυνούριοι, αποκλειομένων των ακολουθησάντων χωρικών, ώς, συνήθως, συμβαίνει σε ένα επίσημο γεύμα ή δείπνο.
Οι ακολουθήσαντες κλακαδόροι χωρικοί έχουν ήδη επιτελέσει το καθήκον τους ως ΄΄μπούγιο΄΄ και εντπωσιασμό στην προσπάθεια των Κυνούριων όπως αποσπάσουν την ευνοϊκή απόφαση για την διέλευση του σιδηροδρόμου.
Δεν αρμόζει, όμως, ως προείπαμε, να παρακαθήσουν να είναι συνδαιτυμόνες των καλαμαράδων, ως: ΄ Αξεστοι στους τρόπους. Δεν μιλούν με γλώσσα ΄΄καθώς πρέπει΄΄. Δεν χρησιμοποιούν λινό μαντίλι για το περιεχόμενο της μύτης, αλλά τα δύο δάχτυλα του χεριού, το μανίκι ή μέρος της φουστανέλλας. Δεν είναι συνηθισμένοι στο να πλένουν πόδια και λοιπό σώμα. Προ οιασδήποτε συνάντησης, επισήμου ή ανεπισήμου, συνηθίζουν να καταναλώνουν ικανή ποσότητα σκόρδου ή κρεμμυδιού, αδιαφορώντας για την οσμιρήν ατμόσφαιρα δημιούργημα των εκπνοών και…ενέργεια του εντέρου κατά την άνευ συγκρατήσεως πόρδισην.
Οι Κυνούριοι, οι και επιβαρυμένοι με τα έξοδα του τραπεζώματος, θέλοντας να εντυπωσιάσουν τους Γάλλους μηχανικούς, έχουν αποφασίσει όπως ο τρόπος σερβιρίσματος θα συνάδει με τα γαλλικά πρότυπα, κάτι παντελώς άγνωστο σε έναν Μεσογειακό Λαό.
΄Υστερα της κρεοφαγίας και της γενναίας οινοποσίας, να ακολουθήσει χαλαρή συζήτηση μεταξύ ΄΄τυρού και αχλαδιού΄΄, με επακόλουθο: οι επηρεασμένοι και σε ευθυμία ευρισκόμενοι εξαιτίας του ποτού Γάλλοι να φαίνονται υποχωρητικοί στις διεκδικήσεις των ευρισκομένων σε νηφαλιότητα συζητητών Κυνούριων.
Κάποια στιγμή η συνέχεια…
Ν. Μπακούρης