ΑρχικήΆρθρα-Απόψεις Το, Και, Ευτραπελογράφημα Του   Μήνα

 Το, Και, Ευτραπελογράφημα Του   Μήνα

  Γραφαί ο Νίκος Μπακούρης

 Στο   Άστρος,  ευθύς   ως   συγκεντρωθούν   οι   προεστοί,  και   όσοι   συγκεντρωθούν,  ως   προεκτέθη, γίνεται   η   αναχώρηση   δια   ξηράς   και   δια   θαλάσσης   με   προορισμό   τους   Μύλους   Αργολίδος,  όπως:  δια   της   παρουσίας   τους   προσπαθήσουν   να   επηρεάσουν   τους   Γάλλους   μηχανικούς   λαμβάνειν   ευνοϊκήν   απόφαση   σχετικά   με   την   υπόθεσή   των: <<το   τρένο   από   την   Κυνουρία>>.

  Συμφωνούν   πως   φθάνοντας   στους   Μύλους   πρέπει   να   έχουν   ολοκληρωμένη   πρόταση   να   δώσουν   στους   Γάλλους,    και   να   είναι   έτοιμοι   να   απαντήσουν   στις,  ίσως   και   πονηρές,  ερωτήσεις   που   σίγουρα   θα   τους   θέσουν.

 Προς   στιγμήν   επικρατεί   πανικός,   και  επειδή   ο   χρόνος   πιέζει   και   είναι   φύσει   αδύνατον   να   καθίσουν   γύρω   από   ένα   τραπέζι   ώστε   να   πάρουν   κάποιες   αποφάσεις,   αποφασίζουν   πως   η   σύσκεψη   θα   πραγματοποιηθεί   καθ΄  οδόν,   προχωρώντας   στον   καρόδρόμο   της   εποχής,  θα   είναι  ‘’μεταβατική’’  σύσκεψη.

΄Εντονη   είναι   η   συζήτηση   μεταξύ   των   μετεχόντων   της   κουστωδίας,  ώστε   οι   ομιλίες   τους,  ίσως   και   οι   αντεγκλίσεις   τους,  ακούγονται   από   100/δες   μέτρα   μακριά.

 Σίγουρα  δεν   έχει   συμβεί   στο   παρελθόν,  οι   συμμετέχοντες   σε   σύσκεψη   να   βρίσκονται   κάποιες   10/δες   μέτρα   μακράν   ο   ένας   από   τον   άλλο   και   πρέπει   να  ωρύονται   ώστε   να   γίνουν   αντιληπτοί   από   τους   συσκεπτομένους.

 Την   έφιππη   πομπή   των   αρχών   του   τόπου: ΄Επαρχος  και   πάρεδροι,  κοινοτικά   συμβούλια,  ιερείς,  γυμνασιάρχης,  συμβολαιογράφος,  γιατροί,  αστυνόμος,  δάσκαλοι,  αγροφυλακή…,   ακολουθεί ‘’για   μπούγιο’’,  που  ίσως   αγνοεί   το   πού   πηγαίνει   και   γιατί,  πλήθος   αργόσχολων   και   περίεργων   χωρικών.  Κάποιοι   απ’  αυτούς   τους   χωρικούς,  κρατώντας   το   καπιστρόσκοινο   των ‘’επιτεταγμένων’’  ζώων   εκτελούν   και  χρέη   ημιονηγών.

Ο   τρόπος   ιππεύσεως   ενός   εκάστου ‘’των   αρχόντων’’   στα   ζώα   της   συνοδείας,   στρωμένο   το   σαμάρι   του   ζώου   με   την   επίσημη,  γιορτινή,  πολύχρωμη   κουβέρτα ‘’της   καβάλας’’, δηλώνει   και   την   καταγωγή   του   αναβάτου.

Ο   καταγόμενος   από   αγροτική – κτηνοτροφική   οικογένεια,  εξοικειωμένος   σε   καλπασμούς,  ‘’μεγαλωμένος’’  ανάμεσα   σε   μουλάρια,  γαϊδούρια,  στην   στάνη   και   λοιπά   οικόσιτα   ζώα   μιας   οικογένειας   της   υπαίθρου,  με   τρομερή   άνεση,  ‘’κουμαντάροντας’’,   πλησιάζει   το   ζώο   στον   χαμηλό ‘’όχθο   ή   ξεροτοίχι’’  και   με   μικρή   εκτίναξη   βρίσκεται   καθήμενος   με   τα   σκέλη   του   μονόπλευρα   στο   σαμάρι, ‘’γυναικεία   καβάλα’’.

Αντιθέτως,  ο   καταγόμενος   από   αστική   οικογένεια,  που   δεν   έχει   γευτεί   μουλαροδρομίας,   σε   πολύ   σπάνιες   περιπτώσεις   ιππεύει   ζώο   μεταφορικό,  συνεργούντος   και   του   σωματικού   του   υπερβάρους,  χρειάζεται   τέσσερις,  τουλάχιστον,  βαστάζους,  ώστε   να   ιππεύσει  ή   αφιππεύσει,  με   τα   δύο   του   σκέλη   αμφίπλευρα   του   σαμαριού,  σε   θέση  ‘’καβάλα   αντρίκια’’.

΄Εμπλεος   φόβου   ο  έφιππος   αστός  ‘’καλαμαράς’’ εξαιτίας   της   πρωτόγνωρης   γι’  αυτόν   εμπειρίας,  καθ’  όλη   την   διάρκεια   της   πορείας,  μ’  όλες   του   τις   δυνάμεις,  σφιχτά   κρατείται   από   τα   δύο   προεξέχοντα   στο   πρόσθιο   μέρος,    ωσάν  κοντοκέρατα   ταύρου,  ξύλινα  παϊδια   του   σαμαριού.  Σε   τακτά   χρονικά   διαστήματα   υπενθυμίζει   στον   ημιονηγό:  <<….,   κράτα   το   καλά,  σε   παρακαλώ,   μην   αφινιάσει   και   με   γκρεμοτσακίσει!>>.

Συναισθανόμενοι   οι   προάγοντες   και   ακολουθούντες   της   συνοδείας   την   κρισιμότητα   της   κατάστασης   και   σπουδαιότητα   της   αποστολής,  βαδίζουν   σιωπηρά   με   μόνους   να   ακούονται   τους   έφιππους   συσκεπτομένους   οδεύοντας   προεστούς   και ‘’γραμματιζούμενους’’,  και   που   αναγκάζονται   να   φωνασκούν   ώστε   να   μπορούν   να   γίνονται   αντιληπτοί   από   τους   προπορευομένους   ή   ακολουθούντας,  και  σε   διαφορετική   περίπτωση   ομοτράπεζούς   τους.

΄Υστερα   από   πορεία   ευλόγου   χρονικού   διαστήματος,  οι   πρώην   κρισιμότητα   και   σπουδαιότητα   χαλαρώνουν,  δεν   δίνεται   πλέον   προσοχή   στην   υψηλού   επιπέδου   συζήτηση,   και   οι   συνεχώς   σπογγίζοντες   το   ιδρωμένο   πρόσωπό   των  και   αυχένα  με   το   λινό   χειρομάντιλο,  ασθμαίνοντες   και   αναψοκοκκινισμένοι   οδοιπόροι ‘’  έρχονται   στα   δικά   τους ‘’.

 ‘’Δίνουν   και   παίρνουν’’  τα   πειράγματα,  τα   ευφυολογήματα,  τα   χαχανητά   και   οι   σύντομες   προσωπικές   ιστορίες,  και   που   έχουν   σχέση   με   την   στενότερη   περιοχή   της   Ζάβιτσας.

Την   στιγμή,  στην  συνοδεία   τον   λόγο   έχει  ο   Ιερέας   της  κωμόπολης,  δίχως     όμως  να   ακούεται   η   παρέμβασή   του,  αφού   επικαλύπτεται   από    την   οχλαγωγία   των   προαγόντων   και   ακολουθούντων.

Την   ευταξία   αυτής   της   πολυάριθμης   και   πολύβουης   πορείας,  δίχως   κανένας   να   του   το   έχει   ζητήσει,  έχει   αναλάβει   ο   στους   πάντες    σεβαστός   και   κάποιας   ηλικίας   μπαρμπα – Διαμαντής,  άνθρωπος   σκληρός   βιοπαλαιστής   της   ζωής,  μετρίας   μορφώσεως,  καλός   οικογενειάρχης,  που   πάντα   δίνει   το   παρόν   σε   υποθέσεις,  και  που   αφορούν   την   τοπική   εκκλησία,  την   Κοινότητα,  τους   συλλόγους   και   Δημοτικό   Σχολείο   ή   Σχολαρχείο.

Συνεχίζεται  …

                                                                             Ν.   Μπακούρης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ