ΑρχικήΆρθρα-ΑπόψειςΣυνέβησαν.......υπερπέραν   της   Τανίας   

Συνέβησαν…….υπερπέραν   της   Τανίας   

Γράφει ο Νίκος  Μπακούρης

[  H   Mαριωρή   στην   έδρα   της   Μαντικής – Γοήτειας   Λεγεώνας] ….από   κεί   που   μείναμε.

Δεξιά   του   δρόμου,  κάτω   στην   κοιλάδα   και   την   συνεχόμενη   πεδινή   έκταση,  είναι   κτισμένο   το   κλεινόν   άστυ.

Οι   κάτοικοί   του:  γεωργοί,  κτηνοτρόφοι,  τεχνίτες,  η   τάξη   των   δούλων,  ναυτικοί,  μηχανικοί,  αρχιτέκτονες,  γλύπτες,  μαθηματικοί,  γεωμέτρες,  γιατροί,  βοτανολόγοι,  αστρονόμοι,  συμβάλλουν,  ώστε   αναπτύσσεται   η   πόλη – κράτος    οικονομικά   και   πνευματικά.

΄Εμποροι   και   ναυτικοί   ταξιδεύουν   σ΄  όλα   τα   λιμάνια   του  τότε   γνωστού   κόσμου   και   εμπορεύονται   γεωργικά   προϊόντα   και   κατασκευές   των   εργαστηρίων.

΄Ως   λάτρεις   του   ωραίου   στολίζουν   την   πόλη   τους   με:  καλλιμάρμαρους   ναούς   αφιερωμένους   στους   Θεούς   των,   ανοικτά   θέατρα   χιλιάδων   θεατών,  βιβλιοθήκες   με   συσσωρευμένη   άπασα   τη   γνώση   του   αρχαίου   κόσμου,  γυμναστήρια   και   στάδια  όπου   διεξάγονται   πανελλήνιοι   αγώνες.  Λειτουργούν   και   πολλές   σχολές.  Εκατοντάδες   νέοι   από   τον   τότε   γνωστό   κόσμο   έρχονται   και   φοιτούν   στις   παραπάνω   σχολές.

Στις   παρυφές   της  πόλης,  κατά   διαστήματα,  εγκαθίσταται   και   εργάζεται   ο   ανατολίτης   σκηνοποιός – τερζής,  Σαύλος   ή   Παύλος.  Στο   ζεμπίλι   βρίσκονται   τα   ψαλίδια   και   σουχλοβέλονα,  μεζούρα,  σπάγκος,  τα   εργαλεία   της   δουλειάς  του.  Τον   συνοδεύει   και   μια   κουκουβάγια   στο   κλουβί   της.

Με   τις   ρασιές     που   του   παραδίδουν   οι   κάτοικοι  [ υφαίνονται   στον   αργαλειό      με   τραγόμαλλλο   ή   προβατίσιο   μαλλί   και   κατεργάζονται   στη   νεροτριβή ]  κατασκευάζει:  γυναικεία   γιουρντιά,  βλάχικες   καπόττες,  τέντες   και   σκηνές.  Παραμένει   σ΄ αυτόν   τον   τόπο   τόσον   χρόνο,  όσο   υπάρχει   δουλειά,  και   συνέχεια   μετακινείται   κάπου   αλλού.

Είναι   καλοκαίρι.  Ο   τόπος   εργασίας   του   τερζή   είναι   ο   υπαίθριος   χώρος   σε   κάποιο   άπλωμα   στις   παρυφές   της   πόλης.  Τρομερά   ενοχλητικά,  ώστε   εμποδίζουν   τον   τεχνίτη   να   εργασθεί,   είναι   τα   παιδιά   της   αλάνας.

Φανερά   ενοχλημένος,  και   για   να ‘’τα   ξεφορτωθεί’’,  με   το   ραβδί   του   χαράζει  γύρω   από   τον   τόπο   εργασίας   του,  σε   απόσταση   ασφαλείας,  την   περιφέρεια   ενός   κύκλου,  και,  συγχρόνως   απειλεί:

-Όποιο   τολμήσει   να   δρασκελίσει   τη   γραμμή   και   μπεί   μέσα   στον   κύκλο,  θα   το   πιάσω   και   θα   το   γ……

Ο   μικρός,  που   ο   πατέρας   του   σαν   ναυτικός   λείπει   πλέον   του   6/μήνου,  επιστρέφοντας   στο   σπίτι,  με   την   παιδική   του   αθωότητα,  αφηγείται   στη   μητέρα   του   τα   του   κύκλου   και   τις   απειλές   του   τερζή.

‘’Η   κόρη  που  ΄χει   τον   καημό   και   τα   πέλαγα   αγναντεύει’’, δε   χάνει   καιρό,   και   σε   σύντομο   χρονικό   διάστημα   βρίσκεται   στην   αλάνα.  Κάνει   το   αποφασιστικό  βήμα   και   βρίσκεται   εντός   του   περιχαρακωμένου  χώρου   από   τον   μάστορη.

Η  συζήτησή   τους   περιστρέφεται   γύρω   από   την   πρόοδο   των   εργασιών,  σε   ό,τι   αφορά   την   κοπτική   και   ραπτική   των   ράσινων,   και   στις   επικρατούσες   καιρικές   συνθήκες.  Τέλος,  η   πατήσασα   την ‘’κουτσαλώνα’’  μέμφεται   τον   μάστορη   ως   ψευτολόγο   και   αναξιόπιστο   άτομο,  αφού ‘’είναι   λόγια   και   μόνο   λόγια.’’

Στην   επόμενη   επαγγελματική   περιοδεία,  ο   τερζής   Παύλος ,   εκτός   του   ζεμπιλιού   με   τα   σούχλοβελονά   του   και   το   κλουβί   με   την   κουκουβάγια,  κομίζει   και   ένα   μικροσκοπικό   κουτί   σε   μέγεθος   αυτό   των   σπίρτων.

Ανοίγοντας   το   κουτί   ελευθερώνεται,   με   τον   χαρακτηριστικό   βόμβο,    μια   αλογόμυιγα,  ο   οίστρος.  Το   έντομο   τσιμπά   τον   πρώτο   τυχόντα   περαστικό.  Ο   δεχθείς   το   δήγμα   του   εντόμου   αφινιάζει   και  συμπεριφέρεται,  πλέον,  ως   λυσσασμένος.

Ο   λυσσασμένος,  με   τη   σειρά   του,  δαγκώνει   και   μολύνει   δύο   συνανθρώπους   του,  οι   δύο   τέσσερις,  οι   τέσσερις   οχτώ.   Οι   μολύνσεις,  ύστερα   από   τις   δαγκωματιές,   αυξάνουν   κατά   γεωμετρική   π     ρόοδο,  έως   ότου   σύμπας,  περίπου,  ο   πληθυσμός,  φέροντας   στο   κυκλοφορικό   του   σύστημα   μέρος   του   εκρίματος   του εντόμου   οίστρος, αφού    προηγούμενα    έχει   δεχθεί   δάγκωμα,  συμπεριφέρεται   ως   αγέλη   λυσσασμένων.

Ο   μανιασμένος   και   λυσσασμένος   πλέον    όχλος,  μαυρόψυχος,  με   μαύρα   αισθήματα   και   φορώντας   μαύρα   ρούχα,  καταλαμβάνεται   από   τάση   καταστροφής   και   γεύσης   αίματος.

Κρατώντας   στο   χέρι   τον   αναμμένο   δαυλό,  το   τσεκούρι,  τον   κασμά,  τη   βαριοπούλα,  τους   ογκόλιθους,  το   στυλιάρι   και   ουρλιάζοντας : <<Εις   έδαφος   φέρειν !>>  [να   μην   μείνει   τίποτα   όρθιο]   ξεθεμελιώνει   ό,τι   πιο   όμορφο   επιδεικνύει   το   ανθρώπινο   γένος    αφ   ότου   εμφανίζεται   στη   γή.

Στην   προμνημονευθείσα   καταστροφή  συντελείται   το   μεγαλύτερο   έγκλημα,   στην   ιστορία,   κατά   της   ανθρωπότητας.  Χάνεται  δια   παντός  άπασα   η   αρχαία   γνώση   με   την   πυρπόλυση   το   386   μ. Χ.  Του   Σεράπειου,  της   ονομαστής   βιβλιοθήκης   της   Αλεξανδρείας.

Χρόνια   αργότερα,  τρικούβερτος   καυγάς   ξεσπά   στην   περιοχή   της   Λουκούς.  Ο   καυγάς   συνοδεύεται   από   μαλλιοτραβήγματα,  κλωτσιές,  γροθιές ,  ματσουκιές   και   απειλές   με   ξεθηκαρωμένα   μαχαίρια.  Ερίζουν,   οι   κτίτορες   του   Μοναστηριού   και   οι   εκμεταλλευόμενοι   το   παρακείμενο   ασβεστοκάμινο – χοριγοκάμινο.

Διαπληκτίζονται   ως   προς   τη   διανομή   των   μαρμάρινων   συντριμμάτων   των   έργων   τέχνης   της   έπαυλης   Ηρώδου   του   Αττικού.  Οι   καλόγεροι   τα   αποζητούν   για   πρώτη   ύλη   της   λιθοδομής   και   οι   καμινιαρέοι   σαν    πρώτη   ύλη   στο   ασβεστοκάμινο   στην   παρασκευή   ασβέστι.

Λίγα   μέτρα   παράμερα,  υπομονετικά   περιμένει   ο   χωρικός   με   το   ζώο   του,   πότε   θα   του   δοθεί   η   ευκαιρία,  ώστε   να   φορτώσει   από   το   σωρό   των   ερειπίων   ψημένα   συμπαγή   τούβλα,   πρώτη   ύλη   για   την   ανέγερση   του   ξυλόφουρνου   στην   αυλή   του   σπιτιού   του.

Τελικά,  οι  ΄Ελληνες   φαίνονται   περισσότερο   προνοητικοί  [ξεμπλέγουν   μια   για   πάντα]  εξαφανίζοντας   οι   μεν   στο   χοριγοκάμινο   οι   δε   καλύπτοντες   με   κονίαμα   στη   λιθοδομή   ή   φουρνοδομή   τα   διαμελισμένα   με   τη   βαριοπούλα   έργα   τεχνης   της   έπαυλης   Ηρώδου   του   Αττικού,   του   σημαντικού   μνημείου   των   Ρωμαϊκών   αυτοκρατορικών   χρόνων,   το   μουσείο   της   αρχαίας   τέχνης.

Αντίθετα,  οι   κουτοαγγλοσάξονες,  σε   παρόμοια   περίπτωση  με   Ελληνικές   αρχαιότητες,   αποφασίζουν – επιμένουν   και   τα   εκθέτουν,  με   αποτέλεσμα,   για   220,  περίπου,  χρόνια   βρίσκονται   μεταξύ   του: <<Τι   θα   γίνει   με   τα   μάρμαρα;>>  <<Φεύγουν   τα   μάρμαρα; >>   <<Παραμένουν   τα   μάρμαρα;>>  ‘’Δε   μπορούν   νά  ΄ βρουν   την   ησυχία   τους.’’

Κάποιος   παριστάμενος   στη   διαμάχη   καλογήρων – καμινιαρέων,  κατά   πάσαν   πιθανότητα  αρχαιολάτρης ,  επεμβαίνει:΄

– Ρε   παιδιά!   Μπας   και   πρέπει   να   σεβαστούμε   και   την   παράδοσή,  την   Εθνική  μας   κληρονομιά ;

– ΄Αει   στο   δρόμο   σου,  χριστιανέ    μου!  Ποιός   τη   χέ….   την   Εθνική   μας   κληρονομιά!   ακούγεται   με  μια   φωνή   και   από   τα   δύο   μέρη   των   συμπλεκομένων.

*Με   το   χάρο   να   παίρνει*  και   τη   πούτ….[πούντρα]  να   σπέρνει,*  κοιμήσου   ήσυχα,  πλάση,*  τα   αρχ….[αρχαία]   θα   σου   κλ….          [Κοσμογιαννέικη   ποίηση]

….στο   επόμενο,  αν   θέλει   ο   Θεός   και…οι   άνθρωποι.

Κάτι   από   το   σήμερα

  1. Τατόι – Επιστροφή αρχαιοτήτων

…..από   κεί   που   μείναμε.

Δυστοκία   υπάρχει   ως   προς   την   εγχώρια   εκπροσώπιση,  ύστερα   από   την   αδυναμία   παράστασης  των   προεδρικών.  Αρχικά,  αποφασίζεται   τη   χώρα   να   εκπροσωπήσει   γραμματέας   υπουργείου.  Ύστερα   από   ώρες   η   εκπροσώπηση   υποβαθμίζεται   σε   κλητήρα…, αναβαθμίζεται   σε   τμηματάρχη…, oύτε   και   αυτό   είναι   σίγουρο,  έως   ότου   δούν  ‘’ που   θα   κάτσει   η   μπίλια.

Για   κάθε   ενδεχόμενο,   μήπως   καταστρατηγηθεί   η   απόφαση,  οι   με   βαθμό   Διευθυντού   και   άνω,   τίθενται   σε   κατ΄  οίκον   περιορισμόν,  έως   το   τέλος   της   εκδήλωσης.

Το   2023   είναι   έτος   εκλογών.  Στο   Μέγαρο…   Μαντίκου   ‘’μετράνε   κουκκιά.’’

Σχετικά   με   την   επιστροφή   των   αρχαιοτήτων   υπάρχουν   δύο   τάσεις.  Και   με   τις   δύο   τάσεις   θέλουν   να   τα  ΄χουν   καλά.  Υπάρχει   η   πλειοψηφία,  οι   ένθερμοι   υποστηρικτές   της   επιστροφής,  υπάρχουν   και   οι   αρνητές.  Ναί!  Μην   σας   παραξενεύει   το   γεγονός,  υπάρχουν   και   οι   αρνητές.  Και,  για   να   πεισθούν   όσοι   αμφιβάλλουν,   δεν   έχουν   παρά   να   ανατρέξουν   στη   σύγχρονη   Ελληνική   Ιστορία,   στα   γεγονότα   του   1873 – 74   επί   κυβερνήσεως   Βούλγαρη.

Το   1873 – 74   ο   Ερρ.  Σχλίεμαν,    Γερμανός   αρχαιολόγος,   πραγματοποιεί   ανασκαφές   στο   χώρο   της   Ομηρικής   Τροίας.

Τα   ευρήματά   του:  ‘’ο   θησαυρός   του   Πριάμου’’, ένα   κιβώτιο,  καθώς   και   μεμονωμένα   αντικείμενα,  αποτελούμενος   από   8.833   χρυσά   κομμάτια   ανυπολόγιστης   αξίας,  παραχωρούνται   στην   Ελληνική   κυβέρνηση   της   εποχής.  Η   κυβέρνηση   αποποιείται   την   προσφορά   και   διώκει   κακήν – κακώς   τον   Σχλίεμαν   με   το   θησαυρό : << Να   πάρει   τα   τσουκαλάκια   του   και   να   μας  αφήσει   ήσυχους. >>

Την   ίδια   στιγμή   η   Τουρκική   κυβέρνηση   τιμωρεί   αυστηρά   τον   Αμίν   Εφέντη,   τον   επιβλέποντα   τις   ανασκαφές,  για   πλημελή   επιτήρηση,  με   αποτέλεσμα   τη   λαθραία   εξαγωγή   του   θησαυρού   από   την   Τουρκική   Επικράτεια.

Πληρώνοντας   10   δολλάρια   έκαστος,  με   τη   σύζυγό   μου,   θαυμάζουμε    μέρος   αυτού   του   θησαυρού   στο   μουσείο   Πούσκιν   της   Ρωσίας.

΄Εχουμε   σπουδές,  και   μεταπτυχιακό,  στην   ξινιαρική,  την   ξυλοκαρβουνιάρικη   και….

….στο   επόμενο,  αν   θέλει   ο   Θεός   και…οι   άνθρωποι.

  1. Οι ξεβρακωμένοι δικαιώνονται

Εμείς,  ο   ανδρικός   πληθυσμός   του   Φουντώματος,   ένα   χωριό   γερόντων,  σερνόμαστε,   άλλοι   ως   διάδικοι   και   άλλοι   ως   μάρτυρες,   στο   δικαστήριο   για   υπόθεση   που   έλαβε   χώρα   πριν   70   και…  χρόνια.

Είμαστε   παιδιά   σχολικής,  περίπου,  ηλικίας. ‘’Ο καιρός   ανοίγει’’  [Απρίλιος – Οκτώβριος].  Ξυπολυσιά   στα   πόδια, ‘’γδύμια’’  ή   ένα   πουκαμισσάκι   από   τη   μέση   και   πάνω   και   κοντό,  σκούρο   μπλέ  ‘’σιώβρακο’’ στα  ‘’κωλομέρια,’’το   μοναδικό   ρούχο   σε   κάποιες   περιπτώσεις,  που   συγκρατείται   με   φτηνιάρικο   λάστιχο   από   τη   μέση.

Σε   στιγμιαία  ‘’ξεγνοιασιά’’  ‘’του   θύματος’’  και   τη   σβελτάδα   του   όπισθεν   ερχομένου  ‘’δράστου’’,  το   χαλαρά   ζωσμένο   εσώβρακο,  για   κάποιες   στιγμές,   κατέρχεται   έως   τους   αστραγάλους  των   ποδιών.

Πραγματοποείται   καταγγελία   των   γονιών   ως   αδίκημα:  <<εξύβρισις   εν   έργω>>.  Οι   δικαστές     ανηλίκων   της   εποχής   δεν   ασχολούνται,  χαρακτηρίζοντας   το   περιστατικό   ως   ένα   από   τα   100/δες   αθώα   παιδικά   αστεία.  Ο   ξεβρακωμένος,   για   70   χρόνια   το ξεβράκωμά   του   το   φέρει   βαρέως,  του   δημιουργεί… ψυχικό   τραύμα  [τίποτα   άλλο   δεν   τον   απασχολεί   όλο   αυτό   το   διάστημα]   και…   υποστηρίζεται   ψυχολογικά.

Σήμερα,  το   τότε   αθώο   αστείο   κρίνεται   παραβατική   συμπεριφορά,  το   αδίκημα   διαρκές   και   οδηγούμαστε   στην   δικαιοσύνη.  Σκεπτικισμό   εκφράζουν   δικαστές   και   συνήγοροι   ως   προς   την   πρόοδο   της   διαδικασίας,  αφού,   κάποιοι   από   μας   τους   διαδίκους    και   μάρτυρες   έχουμε   πρόβλημα   με   την   ακοή,  άλλοι   με   την   όραση,  άλλοι   κινητικά   και   κάποιοι   με   την   άνοια,   ώστε   δεν   θυμόμαστε   τι   φάγαμε   για   πρωινό.

‘’Μας   τρώει   η   περιέργεια….

Νικ. Μπακούρης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ