Γράφει ο Νίκος Μπακούρης
Από κεί μείναμε…..
Σε κοντινή απόσταση από το σπίτι του μπάρμπα-Στέλιου, είναι το αγροτόσπιστο, όπου ζει μόνη της η Μάντισσα – Γόησσα/Γητεύτρα Μαριωρή.
Η φήμη της ‘’ως απελαύνουσα παν πονηρόν και ακάθαρτον πνεύμα’’ τρέχει έξω από τα στενά όρια της περιοχής. Έχει φιλικώτατες σχέσεις με τις νεράιδες. Γνωρίζει τα στοιχειά, τους αράπηδες με την τσιμπούκα, τις λάμιες και τους καλικατζάρους του 12/ημερου των Χριστουγέννων. Το στοιχειό του σπιτιού, που ποτέ δεν κάνει κακό. Οι πλέον φοβεροί, οι προκαλούντες φόβο, ακόμη, και στη Μαριωρή, είναι οι βρυκόλακες.
Δεξιά της εισόδου του αγροτόσπιτού της, στο ξύλινο σκαμνί, είναι καθισμένη η Μαριωρή στον απογευματινό ίσκιο του κτίσματος, που δημιουργεί ο ήλιος ύστερα από το μεσουράνισμά του. Παρατηρεί τους συγχωριανούς, που καθένας, χαλαρά, ύστερα από τη μεσημεριανή ξεκούραση μιας ζεστής καλοκαιρινής ημέρας, ξαναβρίσκουν τον διακοπέντα εργασιακό τους ρυθμό.
Πού και πού, με το άκρο της κίτρινης ριχτής μαντίλας, σκουπίζει τον ιδρώτα από το πρόσωπό και τον τράχηλό της και με το αλουμινένιο κύπελο, σβήνει τη δίψα της με νερό από το παρακείμενο και τυλιγμένο με ράκος υφάσματος, ώστε να διατηρείται δροσερό, πήλινο σταμνί.
Σε απόσταση, όχι μεγαλύτερη των 150 μέτρων, στο ύψος του ελαιοτριβείου, η μεσήλικας Κωνσταντινιά, στηριζόμενη στο ραβδί της, οδηγεί, τραβά από το καπίστρι το γαϊδούρι της οικογένειας. Στο σαμάρι είναι καθισμένος σε στάση γυναικείας καβάλας, άνδρας, που σε καλλίτερες εποχές, αν το βάρος του είναι 90 κιλά, τώρα ‘’έχει μείνει ο μισός’’.
Βλέποντας η Μαριωρή το ερχόμενο προς το καλύβι σύμπλεγμα, είτε γνωρίζοντας από φήμες το δράμα της οικογένειας, είτε, κάτι της λέει η προόρασή της, ‘’πετάγεται’’ από το χαμηλό κάθισμά της, αρχίζει να σταυροκοπιέται και τα χείλη της ψελλίζουν, άγνωστον τι: οικτίρμονα λόγια, προσευχές, εξορκισμούς……
Βασικά, η Μαριωρή είναι περισσότερο από σίγουρη για την επικείμνη επίσκεψη, αφού η προόρασή της, ασφαλώς, την έχει προϊδεάσει. ΄Ισως, γνωρίζει και τι περιστατικό έχει να αντιμετωπίσει, καθώς, είναι σύνηθες φαινόμενο στη μαγεία, το ίδιο πρόσωπο καλείται να θεραπεύσει περιστατικό, που προηγούμενα έχει προκαλέσει.
Φανερά αναστατωμένη, με γρήγορο βάδισμα κινείται σε πορεία αντίθετη με αυτή των ερχομένων. Συναντώνται, κάπου, στο μέσον της διαδρομής των 150 μέτρων. Δίχως χαιρετισμό ή άλλη στιχομυθία, για το υπόλοιπο της διαδρομής βαδίζει δίπλα στο γαϊδούρι με τον αναβάτη, ρίχνει εναλλάξ ματιές πότε στο Γιάννη και πότε την προπορευόμενη Κωνσταντινιά, κουνά απελπιστικά το κεφάλι της, και σιγοψιθυρρίζει: <<Ο Θεός να βάλει το χέρι του!>>
Φθάνουν στην είσοδο του καλυβιού – αγροτόσπιτου. Οι δυό γυναίκες βοηθούν το Γιάννη να αφιππεύσει του ζώου, και κρατώντας τον από τις δυό μασχάλες τον βάζουν να καθίσει στο χαμηλό κάθισμα στον ίσκιο του σπιτιού.
Ο Γιάννης της Κωνσταντινιάς, νέος, με ωραία χαρακτηριστικά, από οικογένεια με οικονομική επιφάνεια [ 5.000 οκάδες λάδι ετησίως, εμβάσματα από Αμερική, αμπέλια, στάνη με ξενοτσιόπανο, σπαρτοχώραφα, στανοτόπια…] είναι γαμπρός περιζήτητος.
Για τρία χρόνια είναι αρραβωνιασμένος με την Τασιά, κοπέλλα ορφανή εκ πατρός και από φτωχή οικογένεια. Κάποιοι, που έχουν συμφέρον, ‘’τα λεφτά πάνε στα λεφτά’’, τον καταφέρνουν, ‘’αλλάζει γνώμη’,’ αφήνει τη φτωχή Τασιά και παντρεύεται τη σημερινή γυναίκα του.
Σαν άδικο, που δεν συγχωρείται, χαρακτηρίζουν στις κατ ιδίαν συζητήσεις τους οι χωρικοί την ενέργεια της οικογένειας του Γιάννη . Η Κωνσταντινιά, η μητέρα του, συμπονά και λυπάται την ορφανή, αλλά, και δεν μπορεί να αντιταχθεί στις βουλές των ανδρών της οικογενείας.
Λίγους μήνες είναι παντρεμένος ο Γιάννης, οπότε, οι δυνάμεις του αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν, το χρώμα του από κοκκινοροϊδινό γίνεται κιτρινωπό, νιώθει ανορεξία και, γενικά, ‘’τονε τραβάει η γης’’.
Διαφορετικές είναι οι γνωματεύσεις των δύο Ιατρών της περιοχής. Ο ένας συνιστά αλλαγή κλίματος και ο άλλος, άμεσα, εισαγωγή σε Νοσοκομείο. Βαραίνει, τελικά, [;] η γνώμη των χωρικών: << Ο άνθρωπος είναι κομποδεμένος. Πηγαίνετέ τον στη Μαριωρή, και, αν δε μπορέσει να κανει κάτι, πηγαίνετε, παραπάνω, στην Ανδρίτσα>>.
Mε το Γιάννη καθισμένον στο σκαμνί, και σε άθλια κατάσταση, η Μαριωρή, με βίαιο, περίπου, τροπο, τραβά – οδηγεί την Κωνσταντινιά στο απώτερο εσωτερικό του αγροτόσπιτου, απ΄ όπου ο Γιάννης δεν μπορεί να ακούσει τα λεγόμενα. Δίχως να περιμένει την αναφορά της Κωνσταντινιάς για το σκοπό της επίσκεψης και την περιγραφή των συμπτωμάτων, ωσάν να είναι εκ των προτέρων γνώστης όλων όσων συμβαίνουν , με χαμηλή φωνή, ώστε μόλις ακούγεται, δίνει κατευθύνσεις:
– Όσο πιο γλήγορα μπορείτε, μπας και μπορέσουμε και γλυτώσουμε τον άνθρωπο! Πηγαίνετε στους Λάκκους! Ψάξτε το αυλάκι, τον καταπότη, προσεχτικά, μέχρι το περβόλι σας! ΄Οπου συναντήσετε νιοσκαμμένο, μετατοπίστε τα χώματα, με προσοχή σηκώστε το καρφωμένο κομμάτι του σαπουνιού, τυλίξτε το με ένα αποφόρι του Γιάννη και φέρτε το δώ! Βλέπεις, είχανε σκοπό να τονε παιδέψουνε για καιρό, και γι αυτό το παραχώσανε στο αυλάκι που περνάει το νερό για το περβόλι, και δεν το ρίξανε στο λάκκο, να λιώσει γλήγορα. Είδες! Παραλίγο να ντα λησμονήκω! Μέχρι που να βρείτε το σαπούνι, δε θα βάλετε νερό στ΄ αυλάκι!
– Θα πάτε και στα Μαντριά στο καλύβι σας! Θα σηκώσετε το αγκωνάρι που ΄χετε στην εμπατή σαν σκαλοπάτι, και ό,τι βρείτε θα μου το φέρετε και αυτό.
Κάτωχρη η Κωσταντινιά, λες και στράγγισε κάθε σταγόνα αίματός της, να τρέμει σύγκορμη, με μάτια κλαμένα, παρακολουθεί λέξη προς λέξη τα λεγόμενα της Μαριωρής, σιωπά, και μόνο με κίνηση του κεφαλιού της συγκατανεύει.
– Κωσταντινιά, άκου δώ! Επειδή τ΄ άδικο δεν το συγχωράει ούτε και ο Θεός, και σεις, για τρία χρόνια το αδικήσατε, το εκθέσατε τ΄ αρφανό, ούτε γώ, ούτε κανείς άλλος μπορεί ‘’ να λύσει’’ τον άνθρωπο, αν δεν επανορθώσετε τ΄ άδικο! Τ΄ άκουσες; Να επανορθώσετε το άδικο!
– Μαριωρή, τους τα ΄λεγα, αλλά δε μ΄ ακούγανε! ΄Ο,τι μας πεις, θα το κάνουμε. Να κάνουμε καμιά Λειτουργία, κανένα Ευχέλαιο ή να τάξουμε στον ΄Αγιο;
– ΄Οχι!….΄Οχι!….Δεν εννοώ τέτοια πράματα. Μιλάμε για την αποκατάσταση της φτωχής, της αδικημένης. Για να βρεθεί ο άνθρωπος και να παντρευτεί τ΄ αρφανό, που δεν έχει περιουσία να πάρει για προίκα, θα τάξετε εσείς από τώρα ένα χτήμα με 70 ρίζες ελιές και 30 λίρες! Και τήρα δώ! Δεν είναι μεγαλύτερη γρουσουζιά για το σπίτι σας, να τάξετε και αργότερα να πάρετε πίσω το λόγο σας.
Βέβαια, η προτεινόμενη λύση από τη Μαριωρή για επανόρθωση ‘’στ΄ άδικο’’, δεν προβλέπεται πουθενά στα άρθρα περί ποινών και επιτιμίων του κώδικα της Μαντικής – Γοήτειας Λεγεώνας, αλλά στηρίζεται στο πηγαίο, το κοινό περί δικαίου αίσθημα, τη λύπη και συμπόνοια της για την παραγκωνισμένη φτωχή Τασιά.
– Θεός φυλάξει Μαριωρή! Αν είναι να γλυτώσει Ο Γιάννης μου, τάζω το χτήμα στα Μαγουλέικα με τις 100 ρίζες ελιές, 50 λίρες και όταν βρεθεί ο άνθρωπος και ΄ρθει εκείνη η ώρα, θα δώκω και τρία σφαχτά για το τραπέζι του γάμου.
– Τόσο το καλύτερο! ΄Αιντε, τώρα, και όπως είπαμε. Κάνετε γλήγορα!
Τον ιερό μήνα Βύσιον, διαβαίνει το τρίχινο γεφύρι και βρίσκεται…….
στο επόμενο, αν θέλει ο Θεός και…οι άνθρωποι.
Επέτειοι
Το μαζικό έγκλημα * να συμβαδίζει, άραγε, με την υποκρισία;*Εξυπηρετεί, συμφέροντα;* περίπτωση γενοκτονίας.* Δεν συμφέρει;* αυτή της παράπλευρης απωλείας.*
Οι καμπάνες σημαίνουν το Δεκέμβριο του 1943 στην πόλη των Καλαβρύτων, με εντολή των Γερμανών κατακτητών. Σύμπας ο πληθυσμός συγκεντρώνεται στο κέντρο της πόλης. Διαχωρίζονται οι άνδρες από τα γυναικόπαιδα. Στη ράχη του Καππή, έξω από την πόλη, συντελείται η σφαγή 600 – 700 αθώων Καλαβρυτινών ανδρών.
Οι Γερμανοί υποστηρίζουν πως πρόκειται για αντίποινα στην εκτέλεση 80 Γερμανών αιχμαλώτων. Οι τρείς απάγονται βίαια, τραυματίες όντες, από το Νοσοκομείο Καλαβρύτων. Οι λοιποί, σιδηροδέσμιοι με αγκαθωτό σύρμα περίφραξης, εκτελούνται σε βάραθρο της περιοχής.
Με τη λήξη του Β΄.Π. Π, οι Γερμανοί εγκληματίες πολέμου αναζητούνται σε όλη την υφήλιο. Δικάζονται από διεθνή και τοπικά δικαστήρια [ κάποια σκοπιμότητας ], σε ποινές, καθένας, ανάλογα της κατηγορίας που βαρύνεται.
Οι καμπάνες σημαίνουν τον Οκτώβρη του 1946, με εντολή των παρακρατικών Λακωνίας, στο χωριό Βαμβακού. Από τους συγκεντρωμένους διαχωρίζονται 26 αντιστασιακοί και παρατάσσονται στην πλατεία του χωριού μπρός από την κάννη του πολυβόλου.
Πριν πέσουν νεκροί, όπως σε μιά ομαδική φωτογράφιση γίνεται διευθέτηση σύμφωνα με το εύρος του φακού, εδώ, η διευθέτηση πραγματοποιείται σύμφωνα με το εύρος δράσης, δεξιά – αριστερά, της κάννης του πολυβόλου.
Είναι γνωστά τα ονόματα αυτών που δίνουν την εντολή και όσων χειρίζονται το πολυβόλο. Το μετεμφυλιακό Κράτος τους τιμά ως ήρωες, στυλοβάτες του καθεστώτος, δικαιούνται πολεμική συντάξη, και, κατα προτεραιότητα, καταλαμβάνουν θέσεις στο στρατό, στη χωροφυλακή, στους Ο.Τ.Α, στο Δημόσιο.