ΓΡΑΦΕΙ Ο ROBINSONAS
Η «κατάντια της πολιτικής ζωής, ο ξεπεσμός του πολιτικού λόγου, και η κατεδάφιση πολιτικής αξιοπρέπειας, η δαιμονοποίηση και η προώθηση εχθρότητας, αποτελούν συχνές εκφράσεις αγανάκτησης για την ποιότητα του πολιτικού διαλόγου και τη συμπεριφορά των πολιτικών προσώπων. Στο δημόσιο λόγο, οι όροι αυτοί χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν διάφορες αρνητικές καταστάσεις:
Ευτελισμός και Αναξιοπρέπεια: Η καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση συχνά ξεφεύγει από την ουσία των προβλημάτων και εστιάζει σε προσωπικές επιθέσεις, δημιουργώντας αίσθηση ευτελισμού και κατάντιας.
Πολιτική Σκοπιμότητα και «Καρέκλα»: Η κριτική συχνά επικεντρώνεται στο ότι οι πολιτικές ενέργειες γίνονται αποκλειστικά για την εξουσία (την «καρέκλα»), με αποτέλεσμα την απαξίωση των θεσμών.
Λάσπη και Μικροπολιτική: Η χρήση αθέμιτων μέσων, όπως η λάσπη στα social media και η μικροπολιτική αντιπαράθεση, περιγράφεται ως κατάντια της πολιτικής κριτικής.
Θεσμική Απαξίωση: Όταν οι θεσμοί (π.χ. Βουλή, ΚΥΣΕΑ) λειτουργούν υπό το καθεστώς αδιαφάνειας ή υπό την πίεση γραφειοκρατικών/στρατιωτικών μηχανισμών, θεωρείται ότι υποβαθμίζεται η δημοκρατική διαδικασία.
Συνολικά, οι όροι και οι ορολογίες αντανακλούν την απογοήτευση των πολιτών από την έλλειψη σοβαρού πολιτικού διαλόγου και την προτεραιότητα που δίνεται σε επικοινωνιακά παιχνίδια έναντι των ουσιαστικών αναγκών της κοινωνίας. Έχει εκλείψει η προϋπόθεση να είναι ο πήχης ψηλά εισόδου στην πολιτική ζωή και έχει εξαφανιστεί το πλαίσιο στοιχειώδους πολιτικής συμπεριφοράς στην αντιμετώπιση προβλημάτων δίνοντας τη θέση του στο φανατισμό και στο λαϊκισμό.