ΑρχικήΆρθρα-ΑπόψειςΔεύτερος ....ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΡΑΙΟΣ

Δεύτερος ….ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΡΑΙΟΣ

Γράφει ο Νίκος Μπακούρης

Τους   μήνες   Φεβρουάριο   και   Μάρτιο   γιορτάζουμε   την   επέτειο   της   Μεγάλης   Επανάστασης   του   1821.

Με   την   ευκαιρία   του   γεγονότος   έρχονται   στην   μνήμη   μου   κάποια   γεγονότα   από   την   προσωπική   μου   ζωή   πλήρη   επαναστατικού   ενθουσιασμού   και   αγώνων   για   την…..   ελευθερία   των   λαών   απέναντι   σε   κάθε   καταπίεση   όπως   και   την   βελτίωση   των   συνθηκών   διαβίωσης.

Είμαστε   50   χρόνια   πίσω   στον   χρόνο,  κάποτε,  το   1975 .  Αναζητώντας   την   περιπέτεια,  ως   παράνομος   μετανάστης   για   μια   10/ετία   βρίσκομαι   στην   Βόρεια   Αμερική,  στο   Τορόντο   του   Καναδά. ‘’Ούκ   έστιν   αριθμήσασθαι   δυνατόν’’  τα   πιάτα   που   έπλυνα.  Αλλά:  Χόρτασα.

Κόρεσα   την   πριν   ακατάσχετη   βουλιμία   μου   για   φαγητό   απότοκο   της   ανάπτυξής   μου   την   μετακατοχική   περίοδο.   Επίσης!   Με   χειμερινές   θερμοκρασίες   εκτός   σπιτιού   αρκετά   κάτω   του   μηδενός,  στο   εσωτερικό   κυκλοφορώ  ‘’με   το   φανελλάκι’’   αναλογιζόμενος   την   διαχείμανσή   τις   προηγούμενες   10/τίες   στο   πατρικό   ή   τα   με   ενοίκιο   στην   έδρα   Γυμνασίου   και   Λυκείου   xωριατόσπιτα,  όπου, ‘’δεν   μου   κάνει   καρδιά’’  το   χειμωνιάτικο   βραδινό  να  φύγω   από   τη   φωτογωνιά   και   να   πάω   γιια   ύπνο   στο   με   αχυρένιο   στρώμα   κρεβάτι,  όταν   υπάρχει  και   αυτό,   αφού   τα   κλινοσκεπάσματα   φαντάζουν   παγωμένα,   μουσκεμένα.

Διανύουμε   το   πρώτο   10/ήμερο   του  Μαϊου.  Στον   Καναδά,  με   10   μοίρες   βορειότερο   γεωγραφικό   πλάτος   έναντι  αυτού   της   Ελλάδος,  και   με   το   περισσότερο   έδαφός   του   μακράν   των   ωκεανών,  μόλις,  τώρα   κάνει   την   εμφάνισή   της   η   ΄Ανοιξη,  με   τα   χιόνια   να  ΄χουν   λιώσει   προ   λίγων   εβδομάδων   και   το   έδαφος   να   αρχίζει   να   θερμαίνεται   από   τις   πρώτες   δειλές   δειλές   ανοιξιάτικες  ηλιακτίνες.

Ο   εξάδελφός   μου,   Δημήτρης   Περδικάρης,  είναι    μετανάστης   στην   Βόρεια   Αμερική   από   την   10/ετία   του   50,  γαμβρός   του  ΄Αστρους   και   ιδιοκτήτης   αξιόλογης   κτηματικής     περιουσίας   και   διώροφης   οικίας   εδώ   και   μονοκατοικίας   στο   Τορόντο.

Στον   συνεχόμενο   της   μονοκατοικίας   κήπο   με   τον   εξάδελφό   μου   εργαζόμαστε   σκληρά   για  τα   καλοκαιρινά  ‘’τζαρτζαβατικά’’,  με   σκοπό  να   εκμεταλλευτούμε  το   σύντομο,  έως   τέλος,  περίπου,   Σεπτεμβρίου   καλοκαίρι   της   περιοχής.

΄Ενας   τεράστιος   σωρός   ξηρής  βλάστησης   και   πάσσαλοι   στήριξης   των   αναρριχόμενων   περιβολικών   της   προηγούμενης   χρονιάς,  για   κάποιους   μήνες     θαμμένος   στο   χιόνι,   βρίσκεται   στο   κέντρο   του   περιβολιού  και   σύμφωνα   με   την   εκεί   νομοθεσία – συνήθεια   θα   αποκομισθεί   από   τα   συνεργεία   του   Δήμου   στον   τόπο   απόθεσης – επεξεργασίας   των   αποβλήτων.

Το   σπίτι   τυγχάνει   να   βρίσκεται   στα   όρια   της   πόλης,  συνορρεύει   με   ασφαλτοστρωμένο   δρόμο   και   πέραν   του   δρόμου   εκτείνεται   αχανής   ακαλλιέργητη   έκταση  με,  κατά   διαστήματα,  χαντάκια,  με   ρέον   πεντακάθαρο   νερό   από   λιωνένο   χιόνι   ή   κάποια   μικροπηγούλα,   ελάχιστη   θαμνώδη   βλάστηση,   ιδανικός   τόπος   για   το   καλοκαιρικό ‘’γεύμα   εν   εκδρομή   δια   συνεισφοράς   των   μετεχόντων’’  [ πίκ – νίκ ]  των   οικογενειών   ή   τον   ημερήσιο   περίπατο   κάποιου   φυσιολάτρη.

Σαν   πρακτικό   μυαλό   και   εμφορούμενος   υπό   πνεύματος   οικονομίας,  με   το   χειροκάροτσο   πλήρες   από   τον   σωρό   κατευθόνομαι   προς   το   πλησιέστερο   χαντάκι,  πέραν   του   ασφαλτοστρωμένου   δρόμου,   με   την  προοπτική   συνέχισης   έως   την   πλήρη   μεταφορά   του   όλου   σωρού, (μια   καθ΄  όλα   συνήθης   καθημερή   πρακτική   για   10/ετίες   εδώ,  την   χώρα   μας   την   Ελλάδα).

Για   του   λόγου   το   αληθές,  δεν   έχει,  παρά,  κάποιος   να   πραγματοποιήσει   μια   επίσκεψη   στην   άνυδρη   για   χρόνια   κοίτη   του   Τάννου   ή   οιουδήποτε  ‘’σκατιά’’   χειμάρρου   που  γειτνιάζει   χωριού   ή   κωμωπόλεως.

΄Εκπληκτος   και   με   ορθάνοιχτα   μάτια   ο   εξάδελφός   μου   με   παρατηρεί:                        – Νίκο,  τί   κάνεις   εκεί;  Πού   τα   πάς    αυτά;  Είσαι   στα   καλά   σου;                        Ούτε   να   το   διανοηθείς!  Απαγορεύεται   αυστηρά!  Να   ξέρεις!   εδώ                δεν   είναι   Ελλάδα   και   το   πίσω   χαντάκι   δεν   είναι   το   ποτάμι   στο               ΄Αστρος.

Ακούοντας  τα  <<μην>>   και  <<απαγορεύται>>,  ως   άλλος   Ρήγας   Φερραίος   ή   Τσέ   Γκεβάρα  στην   στιγμή   καταλαμβάνομαι   από   μια   ανεξήγητη   μέθη,  έναν   επαναστατικό   ενθουσιασμό   πως   να   βοηθήσω   αυτόν    τον   ανελεύθερο   και   καταπιεσμένο,  Βορειοαμερικανικό,   πολυπολιτισμικό  λαό   ώστε   να   αποτινάξει   τα   δεσμά   της   καταπίεσης   και   ανελευθερίας   και   τα   οποία   βιώνουν.

Την   παραπάνω   κατάσταση    βιώνουν   οι  ΄Ελληνες   για   τετρακόσια   χρόνια   αρχής   γενομένης   τον   15ο   αιώνα.  Σε   αυτό   το   διάστημα   των   τετρακοσίων   χρόνων   με  ‘’μπροστάρηδες’’  κάποιους   οπλαρχηγούς   και   διανοούμενους,  ‘’βάζοντας   πλάτη’’ και   ο   ανώνυμος   λαός   κάθε   50 – 100   χρόνια   επαναστατεί,  οπότε,  αίσια   έρχεται   το   1830,  αποτινάσσει   τον   ζυγό   και   αποκτά   την   βγαλμένη   από   ιερά   κόκκαλα   αγωνιστών   πολυπόθητη   ελευθερία   του.

Πολλοστημόριο   της   γενικότερης   ελευθερίας,   και   αυτής   του   ατόμου,   αποτελεί   το   περιστατικό:  Φορτωμένο   το   αγροτικό   αυτοκίνητο   με   την   πράσινη   βλαστηση   του   κλαδέματος  ή  την  ‘’παλιατζούρα’’  της   αποθήκης   κατευθύνεται   και   κατηφορίζει   στο  πέραν   του  ΄Αστρους   ποτάμι.

Κατά   διαστήματα   και   σε   περίοπτη   θέση   της   κοίτης   υπάρχουν   αναρτημένες   πινακίδες   απαγορεύοντας   την   ρίψη   κάθε   είδους   απορρίμματος   σε   κοίτη   και   παρόχθια   γραμμή.

Επιδεικτικά,  και   με   λοιδορίες   για   τους   τοποθετήσαντες,  το   φορτίο   απορρίπτεται,  όχι   μακράν   της   βάση   της   ως   άνω   πινακίδας,   υποδηλώνοντας   πως   στα   πλαίσια   της   ως   άνω   ελευθερίας   το   <<είναι>>   και   το  << θέλω>>  μας   κατισχύουν   παντός  <<απαγορεύεται>>   και   <<μην>>.

Ωθούμενος    από   την   μέθη   και   τον   επαναστατικό   μου   ενθουσιασμό   εργάζομαι   συνωμοτικά   στην   μεγαλούπολη   του   Καναδά   για   την   δημιουργία   των   πρώτων   πυρήνων   δράσης   κατά   της   κάθε   είδους   απαγόρευσης    και   καταπίεσης.  Αρκετοί   είναι   αυτοί   που   ενθουσιωδώς   προσχωρούν   στο   κίνημα.  ΄Αλλοι   μας   δέχονται   με   σκεπτικισμό.  Υπάρχουν   και  ‘’οι   προσκυνημένοι’’,   σύμφωνα   με   τον   Κολοκοτρώνη.

Η   όλη   προσπάθεια   καταλήγει   σε   οιρκτάν   αποτυχία.   Συλλαμβάνομαι   από   τις   Αρχές  με   τις   κατηγορίες: ‘’εισαγωγή   καινών   Δαιμονίων’’,  και,  ‘’ανατροπή   της   καθεστηκυίας   τάξης’’,   σιδηροδέσμιος   οδηγούμαι   στην   φυλακή   και   απευλαύνομαι   από   την   χώρα.

΄Εχουν,  ήδη,  περάσει   σαράντα   πέντε   χρόνια.   Καθώς   με   πληροφορούν,  έως   τώρα,  δεν   έχει   προκύψει   καμιά   προσπάθεια   αναγνωρίσης   της   προσφοράς   μου.  Ζω   με   την   ελπίδα,   κάποια   γενιά   στο   μέλλον   να   ευαισθητοποιηθεί,   σ΄  αυτό   το   βορειοαμερικανικό   κράτος,  να   τοποθετήσει   κάποια   αναθηματική   πλάκα,  μια   προτομή   ή   ανδριάντα,  και   σε   γλώσσα:  αγγλιστί,   γαλλίστί   και   ελληνιστί  να   υπενθυμίζει   πως   κάποιος   dishwasher    έσπυρε   αρκετόν   σπόρο   ελευθερίας.

Νικ   Μπακούρης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ