Γράφει ο Στέλιος Παπαντώνης
Ο καιρός, κατά το φετινό χειμώνα για τον τόπο μας, την παραλιακή Κυνουρίας, έναν τόπο με σπάνιες βροχές, είναι, ευτυχώς, βροχερός! Η βραδιά 12 προς 13 Φεβρουαρίου 2026 είχε μια ακόμη βροχή. Ο τόπος ποτίστηκε καλά και κατά το πρωινό της Παρασκευής (13 – 02 – 2026) ο ήλιος χαϊδεύει τα χορτάτα κλαριά κι εκείνα, με τα χορτάτα φύλλα τους αντανακλούν τη λάμψη του (ήλιου)! «Ψυχοσάββατο έρχεται» μου λέει η Χρυσούλα. «Θα πάω στο Κοιμητήριο ν’ ανάψω το καντηλάκι κι’ έπειτα θα πάω στη Λαϊκή». «Να ‘ρθω μαζί σου» αποκρίνομαι και ψάχνω για την πολύτιμη μαγκούρα μου.
Καθώς έβγαινα από τη μάντρα του νεκροταφείου δέχομαι μήνυμα (τηλεφωνικό) από μακριά. Αγαπημένος παιδικός φίλος με πληροφορεί πως το ποτάμι μας, ο Τάνος, κατέβασε νερό, όπως του είπαν στο τηλέφωνο. Από το 2018 έχει να συμβεί αυτό!
Φτάσαμε στη Λαϊκή, κοντά στον πάγκο της ευγενέστατης Λεωνιδιώτισσας που μας προμηθεύει τα υπέροχα ζαρζαβατικά της και την ακούμε να μας ανακοινώνει γεμάτη χαρά: «Το ποτάμι μας (σ.σ. ο Δαφνώνας) κατέβασε σήμερα για 5η φορά. Σώθηκαν τα πηγάδια μας, τα περιβόλια μας…». Χαίρομαι μαζί της ενώ προσπαθώ (χωρίς αποτέλεσμα) να θυμηθώ ποιος ζωγράφος, προκειμένου να απεικονίσει την α π ό γ ν ω σ η , φιλοτέχνησε πίνακα με αγρότες να δέονται για βροχή σε περίοδο ανομβρίας.
Ασφαλώς μαζί με τη χαρά για τις βροχές εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας σε όσους συνανθρώπους μας χτύπησε η κακοκαιρία.
Στ. Γρ. Παπαντώνης 13 – 02 – 2026