Η Αμαλία μας στάθηκε μακριά από αξιώματα και κοντά σε αξίες. Έκρυβε τα προτερήματά της ακόμα δε και κάποιες αρετές της, στοιχεία, για τα οποία πίστευε, ότι ενίοτε «ανάβουν» τον ανθρώπινο εγωισμό. Αγαπούσε την ταπείνωση, για να «ψηλώνει», και τη σιωπή, για να «ακούγεται»!
Η αγάπη της προς τον «πλησίον» ήταν πλούσια και ευεργετική, ωσάν ένα πλατύφυλλο δέντρο ή ένα ευσκιόφυλλο δάσος. Υπήρξε «Ουρανοδρόμος» και ένα «Φωτόμορφο» τέκνο της Εκκλησίας μας… Είχε ανυψώσει την προσφορά σε «προσευχή»!
Ως έχουσα δε στη ζωή της για «έρμα» (=βάση) τις ηθικές αρχές και αξίες στόχευε στο «λάθε βιώσας» της Αρχαίας σοφίας και της «Πατερικής» πρακτικής. Σαν το ποτάμι, που όσο βαθύτερο είναι, τόσο λιγότερο θόρυβο κάνει.
Το αληθινό μεγαλείο του χαρακτήρα της ήταν η «Ταπεινοφροσύνη», που την χαλύβδωνε με την ειλικρινή μετάνοιά της και την Ουράνια προσευχή της. Η νηστεία για την Αμαλία μας υπήρξε το μέσον για την απόκτηση αρετών, που οδηγούν τον άνθρωπο «θεοπρεπώς» στην ταπείνωση.
Η «Θεία Κοινωνία» ήταν γι’ αυτήν μια ουσιαστική πράξη φιλίας με το Χριστό και όχι μια συναισθηματική, μια συμβολική ένωση μαζί του. Πίστευε ότι όποιος λαμβάνει το σώμα και το αίμα του Χριστού γίνεται «σύσσωμος» και «σύναιμος» με ΕΚΕΙΝΟΝ! Ότι λαμβάνει «Βασιλική» μορφή, ότι γίνεται «Χριστοφόρος». Ότι γίνεται ο «ΕΙΣ» και η μόνη αλήθεια. Ότι ανακαινίζεται…
Η Εκκλησία του Χριστού πίστευε ότι γεννήθηκε στη «Φάτνη», ότι πορεύτηκε στις «Κατακόμβες» και ότι θριάμβευσε στα «Κολοσσαία». Επίσης ότι δεν είναι η προθήκη όπου εκτίθενται τέλειοι χριστιανοί, αλλά το Σχολείο όπου μαθητεύουν και τελειοποιούνται οι Χριστιανοί. Και ακόμη πίστευε ότι στύλος της εκκλησίας μας είναι το Ευαγγέλιο.
Τη γέννηση του Χριστού τη χαιρέτιζε με τα εξής λόγια: «Χριστέ μου! Δε θέλω τίποτε να μου δώσεις, παρά μόνο δύο παιδικά μάτια που να μπορούν να σε κοιτάζουν…
Συχνά έλεγε: « Αυτό το μικρόν παιδίον, ο Χριστός, που έβγαλε σε «βοσκή» τον «λιόντα» και τον «άρνα» μαζί, Αυτός, ο ειρηνευτής των παθών μου, Αυτός, «ο παλαιός των ημερών», Αυτός με τη γέννησή του έφερε στον κόσμο όλη την Αλήθεια, όλη τη Δικαιοσύνη και όλη την Αγάπη. Στον Χριστουγεννιάτικο δε χαιρετισμό: «Χριστός ετέχθη» (= εγεννήθη), απαντούσε «αληθώς ετέχθη».
Ο Σταυρός του μαρτυρίου της ήταν «ελαφρύς», διότι τον αγκάλιαζε, και όχι «βαρύς», καθ’ ότι ποτέ δεν «Τον» έσυρε. Πίστευε ότι η μετάνοια ήταν η μόνη «Ταπεινή» λύση στο δράμα του αμαρτωλού ανθρώπου. Και αυτό έκανε. Μετανοούσε…, χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ αμαρτωλή!
| Τι μεγαλείο Θεέ μου!
Αιωνία της η μνήμη Η Οικογένεια Ηλία Θεμ. Σακαλή |