Γράφει ο Στέλιος Παπαντώνης
Πολύ χάρηκα, όταν, μια μέρα, η ευγενική υπάλληλος που με εξυπηρέτησε, υπόγραψε το σχετικό έγγραφο με το αριστερό χέρι! Και μάλιστα χάρηκα διπλά, σαν θυμήθηκα πως η σημερινή Κυρία υπήρξε μαθήτριά μου, το μοναδικό αριστερόχειρο παιδί της τάξης.
Πρόσφατα ένα ατύχημα προσφιλούς μου προσώπου (έσπασε το δεξί του χέρι) μου θύμισε τα του «καλού» χεριού. Υπάρχει όμως καλό χέρι; Και ακόμη κάτι: Οι γιατροί υποστηρίζουν πως η δεξιοχειρία και η αριστεροχειρία οφείλονται στη σύσταση και στη λειτουργία του εγκεφάλου, μιας λειτουργίας ιδιαίτερης για κάθε άτομο. Για ποιο λόγο λοιπόν το παιδί, από μωρό, να δασκαλεύεται από τους μεγάλους για το «καλό» χεράκι; Μ’ αυτό τους λέμε να τρώνε, να γράφουν, να κάνουν το σταυρό τους, με το δεξί!
Θυμάμαι βέβαια την μικρή, και όμως υπαρκτή, μειοψηφία των αριστερόχειρων παιδιών να αδικείται στα πλαίσια της σχολικής ζωής. Πάντα είναι ευνοημένη η πλειοψηφία των δεξιόχειρων παιδιών όπως: Ο φωτισμός στην αίθουσα να είναι πλάγιος – αριστερός, το γράψιμο και το διάβασμα πάντα από αριστερά προς τα δεξιά κ.λπ.
Μαθαίνω πως υπάρχει σύγχρονη τάση και πρακτική για τη δημιουργία εργαλείων και συσκευών φιλικών, κατά το χειρισμό τους, προς τους αριστερόχειρες! Μ α κ ά ρ ι !
Και, για να μην ξεχνώ το επάγγελμά μου, ας μου επιτραπεί μια σύσταση: Αφήστε, φίλοι μου, τα παιδιά να χρησιμοποιούν το ό ν τ ω ς καλό τους χέρι, αριστερό η δεξιό, όπως ο ρ ί ζ ε ι για τον καθένα το μυστηριακό θαύμα, ο ε γ κ έ φ α λ ο ς !
Και τα δύο χέρια είναι καλά, αρκεί να είναι γερά.
Στ. Γ. Παπαντώνης – Κουκλάκος 18 – 01 – 2026