Γράφει ο Χριστόφορος Νικολάου
Δεν είχε ύπνο, στο μυαλό του όλη νύχτα στροβίλιζε το θέμα των τελευταίων ημερών, η τάχα μου φύλαξη του μνημείου του ΑΓΝΏΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ. Μπήκε στο ίντερνετ και διάβασε την ιστορία και τους συμβολισμούς του. Σηκώθηκε, ο καιρός μαλακός, ντύθηκε ελαφρά και κατηφόρισε για το Σύνταγμα. Η πόλη ακόμα κοιμόταν, λίγοι πεζοί, αρκετά αυτοκίνητα, το φως από τους λαμπτήρες και τις φωτεινές επιγραφές ανταγωνιζόταν το λυκαυγές. Πλησίασε στη σκοπιά, ο φρουρός στεκόταν ίδιος άγαλμα, κανένας κοντά τους.
-Καλημέρα λεβέντη μου.
Απαθής εντελώς ο στρατιώτης.
-Μήπως θέλεις κάτι, κρυώνεις, διψάς;
Καμία απάντηση.
-Μόνοι μας που είμαστε ήθελα να κουβεντιάσουμε λίγο, να μου πεις πώς βλέπεις τα νέα σχετικά με τη φρουρά του μνημείου.
Καμία αντίδραση, άγαλμα.
-Μάλλον όμως σε ενοχλώ, συγνώμη, φεύγω …
-Όχι, μη φεύγετε σας παρακαλώ …
Πισογύρισε.
-Καλά, μίλα μου όμως, σ΄ακούω …
Ακίνητος ο φρουρός, ανέκφραστος, μέσα απ΄τα δόντια του άρχισε να σιγοψιθυρίζει:
-Καλημέρα σας κύριε, έχω κι εγώ ανάγκη από παρέα, από κουβέντα …
-Δεν με γνωρίζεις αγόρι μου αλλά μίλα μου ελεύθερα, έχε μου εμπιστοσύνη, σε βλέπω σαν δικό μου παιδί.
-Σχεδόν έξι μήνες σ΄άυτό το πόστο και τι δεν έχουν δει τα μάτια μου. Τουρίστες να με φωτογραφίζουν, νέοι να διαδηλώνουν γεμάτοι ζωή και πάθος, αστυνομικοί να προσπαθούν να βάλουν τάξη, ακρότητες, προβοκάτσιες, μουσικούς του δρόμου και άλλους καλλιτέχνες, παλαβούς και ανώμαλους …, κόσμος, βλέπω τη ζωή να σπαρταράει κι εγώ βάζω τα δυνατά μου να είμαι απαθής και αμέτοχος. Το καταλαβαίνετε; Αυτή η πλατεία είναι το σπίτι μου και νοιώθω ξένος … Τις τελευταίες μέρες, εδώ χάμω που έβλεπα τον απεργό πείνας και τον κόσμο να τον αγκαλιάζει, κάτι άλλαξε μέσα μου, δε μπορώ πια άλλο αυτό το μαρτύριο …, να μη μπορώ κι εγώ να εκφραστώ για θέματα που με καίνε, άνθρωπος είμαι δεν είμαι πέτρα … Ο Άγνωστος Στρατιώτης έπεσε για την Ελευθερία και την Πατρίδα, εγώ τώρα εδώ τι κάνω, ποιον φυλάω, ποιος είναι ο εχθρός;
Σταμάτησε να ψιθυρίζει, για πρώτη φορά όμως μίλαγε το ύφος του, έδειχνε βρασμό ψυχής, σιχαμάρα, αγανάκτηση …
-Σε νοιώθω αγόρι μου …, πρέπει ν΄αντέξεις όμως, μη δώσεις αφορμή, κάνε υπομονή …
-Έχετε πάει στρατιώτης κύριε; Στο στρατό σταματάει η λογική, εδώ είναι ακόμα …
Άρχισε να πυκνώνει το πήγαιν΄ έλα των πεζών, μερικοί περνούσαν κοντά στη σκοπιά. Τα περιστέρια λεύτερα είχαν αρχίσει να σουλατσάρουν και να γυροφέρνουν πεζούς που κάτι έβαζαν στο στόμα τους.
-Σας ευχαριστώ κύριε, είπε ο στρατιώτης, πιο σιγανά τώρα και πάντα ανέκφραστα.
Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει, αιφνιδιάστηκε, πώς να δείξει στον νέο την αλληλεγγύη του, την κατανόησή του, τη στοργή του. Είδε στην άκρη της πλατείας μια ομάδα νεαρών να κουβαλούν ένα μεγάλο πλακάτ που έγραφε ΟΧΙ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. –Για σένα, είπε στο φρουρό και κίνησε προς το μέρος τους με χαμόγελο και υψωμένη τη γροθιά, κοιτώντας λοξά τον ΑΓΝΩΣΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ. Του φάνηκε ότι ο φρουρός χαμογέλασε ευχαριστημένος.
13 Οκτώβρη 2025, Γιορβάσιος.