Γράφει ο Νίκος Μπακούρης
Αφού είναι αποφασισμένο να επεκταθεί το σιδηροδρομικό δίκτυο μέσω κεντρικής Πελοποννήσου έως την Καλαμάτα, πολυπληθής Κουστωδία, πεζοί και καβαλαρηδες, πραγματοποιούν στάση στο χάνι για τους διερχομένους στους Μύλους Αργολίδας.
΄Ανθρωπος της εταιρείας, πριν κάποιες μέρες, προ της άφιξεως του συνεργείου, φθάνει στο χάνι και μισθώνει για έναν μήνα, με προοπτική επέκτασης της μίσθωση εάν χρειασθεί, κάποια δωμάτια και αποθηκευτικούς χώρους, προπληρώνοντας το συμφωνημένο ποσό και δίχως να παράσχη οιανδήποτε άλλη πληροφορία.
Χανιτζής και θαμώνες πληροφορούνται πως οι επισκέπτες αποτελούν το συνεργείο χάραξης της σιδηροδρομικής γραμμής: ΣΠΑΠ….΄Αργος – Μύλοι – Κυβέρι – Ξηροπήγαδο -΄Αστρος /Αγιαννίτικα – Δολιανά – Ελαιοχώρι…
Δύο άτομα του συνεργείου είναι Γάλλοι μηχανικοί, χειρίζονται τα όργανα χάραξης. Ώς μη γνωρίζοντες την Ελληνική γλώσσα, απασχολούν κάποιον ΄Ελληνα γαλλομαθή για τις συνεννοήσεις τους με τους ΄Ελληνες εργαζομένους και τους κατόχους των κτημάτων.
Ο χανιτζής, που είναι καθώς φαίνεται από πριν πληροφορημένος, παρεμβαίνει: – Μα…έχει αποφασιστεί η γραμμή να περάσει από Ανδρίτσα – Αχλαδόκαμπο. Τι συνέβη και γίνεται αλλαγή στο σχέδιο; – Δίκιο έχεις, αλλά συναντάμε μεγάλη αντίδραση από τους Αχλαδοκαμπίτες, αφού προκειται να ξερριζωθεί ικανός αριθμός ελαιοδένδρων για την κύρια γραμμη και την διπλανή δημοσιά ασφαλείας, αφενός, και αφετέρου το μεγάλο κόστος για τη διέλευση από την τοποθεσία Ροϊνά.
Είναι τόπος πετρώδης, σχεδόν συμπαγής, με τεράστια κενά κατά διαστήματα, που για να συνδεθούν χρειάζονται τρείς μεγάλες γέφυρες, άλλες μικρότερες, καθώς και τεράστια ανοίγματα στο έδαφος. Απαιτούνται έξοδα που ίσως γονατίσουν οικονομικά την εταιρεία. Προς το παρόν τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Η σύζυγος του χανιτζή, γυναίκα ‘’κωλοπετσωμένη’’, καταγεται από επιφανή Αστρινή – Αγιαννίτικη οικογένεια, είναι αδελφή του Δημάρχου Καλαμβοκίδη.
Ο χανιτζής σε ηλικία γάμου είναι γαμπρός περιζήτητος και δικαίω τω τρόπω να ζητά σύζυγο από επιφανή οικογένεια και διαθέτουσα την ανάλογη προίκα.
Καθε πατέρας με κόρη σε ηλικία παντρειάς θέλει να δώσει την κόρη του ως γυναίκα του χανιτζή, πιστεύοντας πως την δίνει σε ‘’νοικοκυρόσπιτο’’, κατόχου θαλλούσης επιχειρήσεως, εκτεταμένης αγροτικής και χορτολιβαδικής γης , στάνης αιγοπροβάτων με ξενοτσιόπανο.
Επιπλέον, η κόρη του ως γυναίκα του χανιτζή είναι ‘’κυρά καμαρωμένη’’ και δε θα χρειαστεί στη ζωή της να δουλέψει ‘’στο μεροκάματο’’, θερίζοντας στον κάμπο του Άργους ή στην ελαιοσυλλογή σε χτήματα στου Σπηλιωτάκη, αντιμετωπίζοντας καθημερινά την ανήθικη συμπεριφορά και προτάσεις ‘’του αφεντικού’’.
Το αντίθετο ‘’της κωλοπετσωμένης’’ συζύγου συμβαίνει με τον σύζυγο. Λαϊκός τύπος ‘’ούτε για καλό ούτε για κακό’’. Είναι άριστος στις δημόσιες σχέσεις, βέβαια όχι από επιτήδευση, αλλά από φυσικού του, και η συναναστροφή του στο χάνι, την οικογενειακή επιχείρηση ‘’με κάθε καρυδιάς καρύδι’’, έχει σαν αποτέλεσμα να είναι γνώστης των πάντων και με καθε λεπτομέρεια και σε τοπικό επίπεδο και πανελλαδικά.
Αντίθετα, σε ό,τι αφορά τα οικονομικά της οικογενείας *δε μπορεί να μοιράσει δυο γαϊδουριώνε άχυρο*, εδώ χρειάζεται κηδεμόνα.
Αδυνατεί να λογαριάσει σωστά: τα οφειλόμενα από τον διανυκτερεύσαντα στο χάνι Λάκωνα [φαγητό, ύπνο, περιποίηση του ζώου] περαστικό, εισπράξεις από πώληση της σοδειάς της οικογενείας ή τα οφειλόμενα στους απασχολούμενους στην οικογενειακή επιχείρηση και κτήματα.
Είναι ευκολόπιστος. Δανείζει χρήματα ‘’δανεικά και αγύριστα’ και γενικά πέφτει θύμα των κάθε μορφής επιτηδείων.’. Συχνά – πυκνά, στους μικροκαυγάδες του ζευγαριού η σύζυγος καυτηριάζει τον απονήρευτο σύζυγό της: << Ρε! Συ! Αν ήσουνα γυναία, σε κανέναν δεν θα ΄λεγες όχι, θα ΄ χες κανομένα δέκα ‘’μπάσταρδα’’ δέκα ‘’κουλούκια’’>>.
Για τις παραπάνω ελλείψεις του περί τον πραακτικόν βίον, κηδεμονεύεται από τη σύζυγό του, ‘’ το εφορεύον πνεύμα της οικιακής ευημερίας τάξεως και οικονομίας’’
Η καταγομένη από το ΄Αστρος/ Αγιαννίτικα σύζυγος, γνωρίζουσα και τον διακαή πόθο των κατοίκων της Κυνουρίας για τον Σιδηρόδρομο, βλέποντας και την απάθεια του συζύγου της, σε ό,τι αφορά την διεκδίκηση, πιάνοντάς τον από το γιακά τον ταρακουνά με σκαιό τρόπο: – Ρε όρνιο της Κουμπίλλας, εδώ συμβαίνουν σημεία και τέρατα. Τι κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια; Κάνε κάτι! – Τι θέλεις να κάνω, ρε γυναίκα; – Να χαθείς να χάνεσαι άχρειαστε! Ακούς εκεί, τι να κάνεις;
Η σύζυγος παίρνοτας την κατάσταση στα χέρια της και με αποφασιστικότητα αρχίζει να δίνει εντολές: – Σφάξε ένα σφαχτό και βάλτο να το μαγερέψεις! Πες στους Γάλλους, και σε όλο το συνεργείο πως είναι καλεσμένοι μας για φαγητό. Και τήρα δω! Αν μπορείς, ψάρεψε τους Γάλλλους, πώς το θέλουν το κρέας βραστό ή στο φούρνο με ζυμαρικό!
Και σύ Θανάση, αποτεινόμενη στον ανεψιό και βοηθό στο χάνι, πάρε το άλογο και όσο πιο γρήγορα μπορείς, πήγαινε στο ΄Αστρος / Αγιαννίτικα, βρες τον αδερφό μου, το θείο σου, και πες του: να πάρει όλο του το κοινοτικό Συμβούλιο, τον παπά, Συμβολαιογράφο, γυμνασιάρχη, γιατρό, μεγαλοχτηματίες, δασκάλους, όλα τα σημαίνοντα ονόματα της περιοχής [άνθρωποι που σε μια κρίσιμη στιγμή μπορούν να αρθρώσουν λόγο] και το συντομότερο δυνατόν να βρίσκονται στους Μύλους. Είναι απόλυτη ανάγκη, πρόκειται για τη γραμμή του τρένου.
Συνεχίζεται… N. Mπακούρης