ΑρχικήΆρθρα-Απόψεις΄Ενα  πανηγύρι…..αλλόκοτο

΄Ενα  πανηγύρι…..αλλόκοτο

Γράφει ο Νίκος Μπακούρης

Προηγουμένως:  Πανηγυρίζουμε  στον  εορτάζοντα  Ναό   μας,  και  τιμώμενον  επί  τοις  εγκαινίοις  του  Ναού  της  Υπεραγίας  Θεοτόκου,  Ζωοδόχος  Πηγή.

Σε κάποια άκρη στο  «αλώνι της εκκλησίας>>,  και  τώρα  στο  μαρμαρένιο, είναι και ο Μήτσιος ο Μπακούρης , ο  πατέρας  μου, ανάπηρος  πολέμου και ταμίας της εκκλησίας. Σε ένα ράντζο εκστρατείας  έχει  απλώσει  και  εμπορεύεται  για λογαρισμό  του  ταμείου  της εκκλησίας  καραμελλικά.

Βρίσκεται σ’ ένα  συνεχές παζάρεμα με ‘’το παιδολάσι’’ της  εποχής, τους  σημερινούς  επιζώντες  80/ρηδες  των  χωριών  μας,  με  τα  άσπρα  μαλλιά  και  ο  καθένας  με  τα  προβλήματα  υγείας,  που δίπλα από  το  πάνινο  ράντζο  με  την  πραμάτεια   μετράει  και  ξανά  μετράει  τα  λειψά  χρήματά  του και λογαριάζει τι μπορεί να ψωνίσει :

-Μπάρμπα, έχω μια πεντάρα! θα  μου δώσει μια καραμέλλα ; και η απάντηση :

-Όχι!  δεν  φτάνει!  Να πας  στον  πατέρα  σου, να φέρεις και άλλη μια  πεντάρα, για να σου δώσω  την  καραμέλλα.

Με εντολή και έξοδα κάποιου επαναπατρισθέντος συγχωριανού μας μετανάστη ή κάποιου επιτυχημένου   Στολοφουντωμιώτη  επιχειρηματία, ίσως  και  υποψηφίου γαμβρού,  από  τα  καραμελλικά  το  ξύλινο  κουτί  με τα λουκούμια περιάγεται  σε  όλους  τους  πανηγυριώτες  υπό  το  άγρυπνο  βλέμμα  του  επιτρόπου  και με την προτροπή : « από ένα , από ένα!  για να φτάσουν για όλους ».

Σε κάποιο  υπήνεμο μέρος του χώρου έχουν στηθεί τα υπαίθρια  μαγειρεία  της εποχής.  Της   εποχής   εκείνης  με το βραστό κρέας και το ζουμί  στα καζάνια,  όπως  προείπαμε,  για λογαριασμό της εκκλησίας. Παραστέκονται οι μάγειροι  με τις  μακριές μέχρι τα πέλματα ποδιές του κρεοπωλείου ανταποκρίνονται στις παραγγελίες των  άμισθων  σερβιτόρων   νεαρών αγοριών  και κοριτσιών των χωριών μας.

       Στην  γέρικη  ελιά  στο  προαύλιο,  που  χρησιμεύει  και  για  καμπαναριό , είναι  αγκυρωμένο   το  καντάρι. Στα  άγκιστρά  του  έχει  προσαρμοστεί  κομμάτι  σανιδι  ‘οπου  κάθεται  ο  πανηγυριώτης  και  ζυγίζεται  από  τον  υπεύθυνο  καταθέτοντας   για   λογαριασμό   του   ταμείου   της   εκκλησίας   μια  δραχμή  στην  κάσσα  συλλογής  των  ζυγιστικών.

Επί  των  ζυγιστικών  υπεύθυνος  είναι  ο  Καλατζοβασίλης, κάποιες   περιόδους  επίτροπος  και  πάντοτε  πρόθυμος  σε  οτιήποτε  έχει σχέση  με προσφορά  στην  εκκλησία. Με  σκωπτικό  τρόπο  χαριεντίζεται  με  καθέναν  πανηγυριώτη  που  πλησιάζει  στο  ικρίωμα, στην  ελιά  καμπαναριό  και  επί  του  ζυγίσματος.

Κάθεται  στο  σανίδι  ζυγίσματος  η  θεριακομμένη  και  με  ανδρικά  χαρακτηριστικά  Παναγιώτα. Τρίζει  το  γυρισμένο  ‘’στις  βαριές’’ καντάρι,  τρίζει  και  γέρνει  επικίνδυνα  το  μπράτσο  της  ελιάς  από  το  πλέον  των  ενενήντα  οκάδων  σωματικό  βάρος  της  ζυγιζομένης.

Ο ζυγιστής  μετακινώντας  ‘’το  αγγούλι’’  κατά  μήκος  της  βέργας  του  κανταριού,  όπου  ‘’κάθε  τρούπα  και  οκά,’’ με  ύφος  σκωπτικό,  ως  προανεφέρθη,  και  με  προσποιητή  σοβαρότητα  εις  ευήκοον  αρκετών    ανακοινώνει  την  ένδειξη  του  κανταριού:  Σαράντα  δύο  οκάδες  και  πρόσβαρα!  προκαλώντας  τον  γέλωτα  και  υπομειδιάματα  των  παρευρισκομένων  για  τον  αστεϊσμόν.                                                                                                -Παναγιώτα,  σώθηκες, αδυνάτισες!  Να  τρώς!  Να  τρώς!  Συμβουλεύει,  απευθυνόμενος  στη  υπέρβαρη  πανηγυριώτισσα.

Στην  άλλη  ελιά  είναι  δεμένη,  και  πολύ  φοβισμένη,  η  γίδα ,όχι  και  το  καλλίτερο  που  υπάρχει  στη  στάνη , τάμα- προσφορά  του  τσοπάνη  <<στη  χάρη  της>>  για  τη  λαχειοφόρο  αγορά.

      Φτάνει  το μεσημέρι .Γίνεται διακοπή , αφού το γλέντι  έχει  συέχεια   και τις απογευματινές ώρες.

Όλοι οι παρευρισκόμενοι   στο  πανηγύρι  από  τα  διπλανά χωριά, Χαντάκια Πλατάνα, Αγιώργη, Γαλτενά κ.α ,είναι καλεσμένοι σε κάποιο συγκενικό ή φιλικό σπίτι για το μεσημεριανό φαγητό από κρέας στο   φούρνο με μπόλικα μακαρόνια, ‘’για   να   φτουρήσει.’’

Ύστερα από το φαγητό, κάποιοι  παίρνουν έναν ύπνο και κάποιοι   συνεχίζουν   το γλέντι  τραγουδώντας και χορεύοντας « στο πάτωμα » του σπιτιού  ή στη ξύλινη βεράντα.

Στον  χορό  αυτό  οι  περισσότερες  γυναίκες  χορεύουν  ανυπόδητες ,  και  νιώθουν  πολύ  βολικά, αφού,  μόνο  σε  εξαιρετικές  περιπτώσεις  στη  διάρκεια  του  έτους  φοράνε  παπούτσια.

Το γλέντι  συνεχίζεται  στο χώρο της εκκλησίας και τις απογευματινές ώρες, αφού  προηγουμένως  τελείται  η  Εναρκτήρια  Ακολουθία  της  Ανάστασης  και  ψάλλεται   Εσπερινός.

Τελειώνει   το  φαγοπότι  καί  ‘’στα  μαρμαρένια  αλώνια΄΄  με  εθελοντική  εργασία  ‘’παστρεύονται’’ καζάνια,  πιατικά,  ποτήρια,  πηρουνοκούταλα,  και  στεγνά  τοποθετούνται  στην  κασέλλα  ώστε  να  επαναχρησιμοποιηθούν  στην  επόμενη  εκδήλωση.

Οι  πεφιλημένοι  πρόγονοί  μας  δεν  παραλείπουν  να  εκφράσουν  παραλληλα  και  την  απορία  τους  για  την  υποκριτική  συμπεριφορά  ημών  των  σύγχρονων,  των  απογόνων  τους.

΄Εχει  γίνει  της  μόδας’’, όλοι   να  μιλάμε  για  την  καταστροφή  του  περιβάλλοντος,  και  είναι  έντονο  το  ενδιαφέρον  μας  για  τη  σωτηρία  του,  τη  στιγμή  που  την  επομένη  αποκομίζονται  από  τον  χώρο  του  φετεινού  πανηγυριού   φορτία  από  μαύρες   σακούλλες  με  υλικά  εστίασης  μιας  χρήσης.

Σαν βραδιάσει, όλοι  μας  αποχωρούμε  με την ευχή, μέχρι του χρόνου να είμαστε καλά όπου… βρίσκεται ο καθένας.

                                                                                          Νικ. Μπακούρης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ