Αγιαννίτικες νοσταλγικές αναμνήσεις «Καί ’φυγαν έντρομες οι αναμνήσεις κί ’ρθαν άτρομες οι νοσταλγίες!»
«Αηλιάς ο Αγιαννίτης, ο προποδάρχης και αινιγματικός».
Μια θρυλική ομάδα, μια σφιχτά δεμένη παρέα φίλων Αγιαννιτών, τον περασμένο αιώνα, όντας πλέον ενήλικες, δηλαδή ο και υπογραφόμενος Ηλίας, ο Φώτης, ο Τάκης, ο Βασίλης, ο Παυλής, ο Φερκασόμητσιας και ο Κατσουλόγιαννης, αποφασίσαμε να ανασκάψουμε και να βρούμε τα θεμέλια του ναΐσκου του Αηλιά, στο Καλογεροβούνι. Του Αηλιά, του Αγιαννίτη και αινιγματικού.
Του θεσβίτη βέβαια, αλλά του «προποδάρχη» και όχι του «βουνοκορφίτη», όπως θα έπτρεπε… Παίρνοντας, λοιπόν, τον κεντρικό δρόμο, φορτωμένοι με τα κατάλληλα ανασκαφικά εργαλεία, με αισιόδοξη λαχτάρα, περάσαμε από το Σπίτι του Παύλου του Μαυριά, από τη «νερογάργαρη» και χονευτική πηγή, τη Μούσγα, και από τη μελισσότροφη πλαγιά του Κορδώνη, φτάσαμε, βυθισμένοι στον κόσμο μας, στον «Κουρελιά». Μια περιοχή, όπου δέσποζαν τα αμπέλια του Γούτση, του Ρέκκα και του Καβουκόνικα..!
Εκεί, μεθυσμένοι από το πολυποίλικο και πολύχρωμο περιβάλλον, ξεχάσαμε το σκοπό μας.
Μας «θάμπωσαν» οι «βυζόρωγες» μοσχοβαριές και τα μοσχοστάφυλα. Τα μαύρα ευγενικά, οι ροδίτες και τα σκυλοπνίχτια. Τα ψεύτικα, τα καστρίτικα και τα κέρινα. Οι καρδινάλιοι και οι καπαρδάδες. Αλλά το πλέον εντυπωσιακό ήταν που όλον αυτόν τον σταφυλοθησαυρό τον προστάτευαν με μακρόσυρτες κουρελοταινίες, απ’ όπου, φυσικά, και η ονομασία της περιοχής «Κουρελιάς», δηλαδή με κρεμασμένα κουρελάκια σε κουρελόγνεμα, στον αργαλειό φτιαγμένο!
Ας θυμημούμε τις στολισμένες πλατείες της χώρας μας με σημαιούλες κατά τις Εθνικές επετείους. Η προστασία, βέβαια, γινόταν από τις σταχτόμαυρες κοτσυφίνες, τα κοτσύφια, τα μελίρρυτα και ηδύφθογγα, με τα χρυσοκίτρινα ράμφη, τις κίσσες τις λαθουρές, τις κακόφωνες και φάλτες, τις στριγκές και τις παμφάγες, τις αλεπούδες τις παμπόνηρες, τα αδέσποτα σκυλιά και τις ακρίδες, τις βοϊδομάτες, τις «αμπελοφυλλοφάγες…». Τούτο μου θυμίζει την «Αμπελοφιλοσοφία» του Αριστοφάνη._
Στην αρχή του «δοκιμίου» μου αυτού αποκαλώ τον Προφήτη Ηλία «αινιγματικό και προποδάρχη». Στην προσπάθειά μου να ερμηνεύσω την ονομασία που έχει το τοπωνύμιο, όπου βρίσκεται το εκκλησάκι του Αηλιά, δηλαδή «Αηλιάδες», συμπέρανα ότι κάπου εκεί θα υπήρχε Εκκλησία, Αηλιάς, η οποία επί Τουρκοκρατίας θα διεδραμάτισε και άλλον ρόλο.
Η σκέψη μου αυτή μου κέντρισε την ιδέα ότι εκεί θα λειτούργησε κάποτε «Κρυφό Σχολειό». Πάραυτα πλησιάσαμε μια συστάδα αιωνίων και πανύψηλων πουρναριών, όπου και διακρίναμε τα θεμέλια του εν λόγω κτίσματος. Αμέσως ξεκινήσαμε, με ζήλο, το ξεμπάζωμα, μέχρι να φτάσουμε στο δάπεδο του Ναού. Ανάμεσα στα μπάζα και στα αποκαΐδια ξεχώρισαν ανθρώπινα κρανία, μικρού μεγέθους, μάλλον παιδιών, απόδειξη τρανή ότι ο «ορδάρχης» Ιμπραήμ κατέκαυσε μαζί με τον υπόλοιπο Αγιάννη και αυτό το Εκκλησάκι, καθ’ ήν ώραν λειτουργούσε ως «Κρυφό Σχολειό».
Πιστεύω, λοιπόν, πως η Εκκλησούλα αυτή, ως φέρουσα από εμένα το όνομα «Αηλιάς ο προποδάρχης» και όχι ο «βουνοκορφίτης», όπως θα έπρεπε, χτίστηκε στους πρόποδες του βουνού «Καλογεροβούνι» και όχι στην κορυφή του. Λίγο πιο πάνω από το ρέμα του «Προδρόμου» καμουφλαρισμένο και βυθισμένο μέσα στα πανύψηλα δέντρα και τους αιωνόβιους πρίνους, προφανώς για να υπηρετείται όχι μόνο η πίστη προς τον Προφήτη Ηλία, τον ένσαρκο Άγγελο και την κρηπίδα των προφητών, αλλά και ο «Εθνικός» σκοπός, δηλαδή η λειτουργία ενός «Κρυφού Σχολειού», στα «βουρκώδη», τα «σκλαβικά» και τα μαύρα εκείνα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Όμως, γιατί προτιμήθηκε ο Προφήτης Ηλίας και όχι κάποιος άλλος Άγιος; Ίσως, διότι αυτό να ήταν η επιλογή του πρωταγωνιστή αυτού του εγχειρήματος, την εποχή εκείνη…
|
Με σεβασμό Άστρος Φεβρουάριος 2025 Ηλίας Θεμ. Σακαλής Φιλόλογος Τηλ: 27550-22537 |