Γράφει ο Νίκος Μπακούρης
….ως εμβόλιμον: ΄Ισια και στραβά χουλιάρια
Η κλιματική Αλλαγή, και δω στην παραλιακή ζώνη της Κυνουρίας, είναι πραγματικότητα. Συμβαίνουν: εντονότατες χιονοπτώσεις με πολυήμερους αποκλεισμούς, 45/άρια και 50/άρια υψηλότατες, ακραίες θερμοκρασίες, καθώς και πλημμυρικά φαινόμενα ώστε καθίσταται αδιάβατος ο Τάννος για τους κατοικούντες στις υπώρειες της Ζάβιτσας και όσους πηγαίνουν απέναντι για εποχικές καλλιέργειες.
Η Διοίκηση, αφού λαμβάνει υπ΄ όψιν της την παραπάνω κατάσταση, καί τα δίκαια αιτήματα των πολιτών, παίρνει μέτρα, κατά γενικήν ομολογίαν προς τη σωστή κατεύθυνση, και που ανακουφίζουν τους ταλαιπωρούμενους πολίτες. Από το σύνολο των μέτρων επικεντρωνόμαστε στα δύο:
α. Εφεξής, τα σχολεία της περιοχής θα λειτουργούν μόνο για δύο μήνες, το πολύ τρεις, στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς από Σεπτέμβριο έως Ιούνιο και αυτό το χρονικό διάστημα των δύο – τριών μηνών κατανεμημένο σε εβδομαδιαία βάση και με πυξίδα πάντοτε τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες.
β. Τη ζεστή καλοκαιρινή μέρα, εκφράζεται η ευχή όπως, σύμπας ο πληθυσμός να πέφτει σε καλοκαιρινή νάρκη, αλλά, αφού αυτό είναι ακατόρθωτο, τουλάχιστον, ο εργαζόμενος στο αλωνιστικό συγκρότημα, στη θεριζοαλωνιστική μηχανή, στη νεοανεγειρόμενη οικοδομή: να περιορίζει στο ελάχιστο, στις πλέον αναγκαίες τις κινήσεις του, δίκην κοάλα, να φοράει λεπτά και ανοιχτόχρωμα ρούχα, να καταναλώνει πολλά υγρά, χυμούς και νερό, όχι αλκοολούχα, και το βασικότερο να εργάζεται σε σκιερό και … κλιματιζόμενο χώρο.
Στους επόπτες εργασίες ανατίθεται η εφαρμογή και τήρηση ‘’της διατα[γ]ής’’.
Με εκδηλώσεις, καθώς προαναφέραμε: έκθεση φωτογραφίας, ομιλίες, επίσκεψη στο Μουσείο Σιδηροδρόμων, τοποθέτηση ιστορικής πλάκας, περιήγηση των επισήμων με το ανακαινισμένο ιστορικό βαγόνι, δεξίωση και ρίψη πυροτεχνημάτων γιορτάζουμε μια 125/ετία, πάνω κάτω, από τη σύνδεση και διέλευση του σιδηροδρόμου Σ.Π.Α.Π. από την Κυνουρία με τη γραμμή: Κυβέρι – Ξηροπήγαδο – Θυρέα – Δολιανά – Ελαιοχώρι – Τρίπολη.
Την υπό επέκταση γραμμή ΝΔ των Μύλων γύρω στα 189… διεκδικούν, σύμφωνα και με την επικεφαλίδα, Κυνούριοι και Αχλαδοκαμπίτες.
Η απόφαση για την κατεύθυνση του υπό επέκταση υπάρχοντος σιδ/κού δικτύου λαμβάνεται στα υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια. Αποφασίζουν αφού λάμβάνουν υπ΄ όψιν τους: την κατανομή του πληθυσμού, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του παραγόμενου πλούτου, την ιδιομορφία του εδάφους, που, ίσως, επιτρέπει ή κάνει απαγορευτική, λόγω κόστους, τη διέλευση, όπως και τις παρεμβάσεις υπουργών, βουλευτών και παραγόντων της ενδιαφερόμενης περιοχής και που επηρεάζουν τις αποφάσεις της διοίκησης.
Σε ό,τι αφορά την ιδιομορφία του εδάφους όπου πρόκειται να εκτελεσθούν τεχνικά έργα και να στρωθούν σιδηροτροχιές εισηγούνται οι Γάλλοι μηχανικοί της κατασκευάστριας εταιρείας και, αφού προηγουμένως χαρτογραφούν ύστερα από επίσκεψη την περιοχή.
Απαιτητικέ αναγνώστη, ξανά, ζητώ τη συγκατάβασή σου για τα όποια λάθη [συγκενής – συγγενής] του κειμένου. Ανήκω στη γενιά του χαρτιού και του μολυβιού, που στην ορθογραφία κι ένα μυγόχεσμα λογίζεται τελεία. ΄Ητοι: το παρόν για να λάβει μορφή ηλεκτρονική, γκεζεράει: Αρκαδία, Κορινθία και τη…μισή Αττική.
Κάθε ιστορικό γεγονός είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με κάποια χρονική στιγμή και με κάποιον τόπο, που αυτός ο τόπος μπορεί να είναι: μια ευρύτερη περιοχή, κάποιο αστικό κέντρο, ένα συγκεκριμένο κτίριο, κάποιος λατρευτικός χώρος, κάποιο κατάστημα, κάποιο πλεούμενο…..
Σχετικά με τη λήψη της παραπάνω απόφασης για την επέκταση του δικτύου του Σ.Π.Α.Π. όπως επιλεγεί η διαδρομή ΄Αργος – Μύλοι – Ξεροπήγαδο – Θυρέα – Δολιανά – Τεγέα – Τρίπολη, ο ιστορικός τόπος είναι το τότε υπάρχον χάνι στους Μύλους Αγολίδας και στο σημείο όπου σήμερα υπάρχουν εμπορικά καταστήματα στα δεξιά του ερχόμενου από ΄Αργος με κατεύθυνση προς Κυβέρι.
Και μια εικόνα του οδικού δικτύου και της διακίνησης ανθρώπων και εμπορευμάτων την εποχή εκείνη, 10/ετία του 1890.
Εκείνη την εποχή στην ευρύτερη περιοχή της Κυνουρίας δεν υπάρχουν αμαξόδρομοι, δηλαδή δρόμοι από τους οποίους μπορεί να περάσει με κάποια άνεση ή τουλάχιστον χωρίς μεγάλες δυσκολίες ‘’ιπποκίνητη’’ άμαξα, δίτροχη ή τετράτροχη. Οι υπάρχοντες είναι δρόμοι που περνούν – το μεγαλύτερο μέρος τους – από εδάφη ορεινά και πετρώδη. Δρόμοι δύσκολοι, δύσβατοι, στενοί, ανηφορικοί, κατηφορικοί, με πολλές στροφές ‘’κορδέλλες’’,με μετακινούμενες πέτρες και χαλίκια ή κοφτερά ‘’ριζιμιά’’ λιθάρια. Δρόμοι που ‘’σηκώνουν’’ σκόνη το Καλοκαίρι και ‘’κόβουν ένα γόνατο λάσπη’’ το Χειμώνα. Στον χείμαρρο, όπου δεν υπάρχει γεφύρι, ή περνούν έφιπποι ή μπαίνουν ως το γόνατο στο νερό.
Σε αυτούς τους δρόμους η διακίνηση ανθρώπων και εμπορευμάτων γίνεται με πολύωρη και επίπονη πεζοπορία ‘’με τα πόδια’’, με ιδιόκτητο μουλάρι ή γαϊδούρι – σπανίζουν τα άλογα – ή από τους μισθωμένους ιδιοκτήτες ζώων, τους αγωγιάτες.
Παρενθεντικά μεταφερόμαστε μια 60/ετία αργότερα του 1890, την 10/ετία ύστερα από την κατοχή. ‘’ Ανοίγει ο δρόμος’’ και εκτελείται συγκοινωνία Παράλιο – ΄Αστρος – Αγιάννης – Αγιοπέτρος – Καστρί – Τρίπολη.
Το λεωφορείο της εποχής δεν έχει καμία σχέση με το άνετο σημερινό μεταφορικό μέσον. Είναι κάτι μεταξύ λεωφορείου και φορτηγού αυτοκινήτου.
Συνήθως είναι συναρμολογημένο από ‘’μαζώματα,’’ κομμάτια οχημάτων που αφήνουν πίσω τους οι ΄Αγγλοαμερικανοί, αφού έχει λήξει ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα, και γι αυτούς είναι ασύμφορη η επισκευή τους.
Πρόσβαση σε αυτό το υλικό και χορήγησης άδειας οδηγού οχήματος, σύμφωνα με το Γ΄ ψήφισμα του 1946, έχουν μόνον οι διαθέτοντες εξακριβωμένη εθνικοφροσύνη και αντικομμουνιστική δράση.
Οι πολυμήχανοι Οδυσσείς, οι Καστρίτες Ιατρίδηδες, μετερχόμενοι τα επαγγέλματα: του μηχανικού, χειριστού αλωνιστικού συγκροτήματος, μουσικού, σιδερά στο γύφτικο, του φαναριτζή, με το παραπάνω υλικό ‘’στήνουν’’ φορτηγό αυτοκίνητο.
Επειδή, όμως, το κατασκεύασμά τους είναι περιορισμένων δυνατοτήτων, προσπαθούν ‘’να το σκοτώσουν’’, να απαλλαγούν από αυτό και να το μετατρέψουν σε χρήμα.
Πληροφορούνται πως ο επαγγελματίας Αστρινός οδηγός Γιώργος Μίχος ενδιαφέρεται για φορτηγό αυτοκίνητο δημοσίας χρήσεως. Δεν χάνουν την ευκαιρία. Τον πλησιάζουν. Εκθειάζουν το κατασκεύασμά τους και προσπαθούν να πείσουν τον μέλλοντα αγοραστή για ανύπαρκτες δυνατότητες του οχήματος: – Γιώργη, πάρ΄ το το αυτοκίνητο, είναι καλό εργαλείο. Με αυτό ‘’θα φάει η οικογένειά σου ψωμί.’’ Να σκεφτείς πως στον κατήφορο ‘’στις κοδέλλες’’ θα του βάζεις δύο τόννους φορτίο.
– Συμφωνώ, ρε μάστορη. Στον κατήφορο θα του βάλω δύο τόννους ίσως και παραπάνω. Για πέστε μου, όμως, στον ανήφορο, πόσο φορτίο θα του βάζω, ή δεν θα βγαίνει ούτε άδειο; Η απάντηση του πωλητή στην αμηχανία της στιγμής είναι το σήκωμα αδιάφορα των ώμων.
Αγνοώντας τους νόμους της αδράνειας, μπρούμυτα και καταματωμένος…στο επόμενο, αν θέλει ο Θεός και…οι άνθρωποι.
Νικ. Μπακούρης