ΑρχικήΆρθρα-ΑπόψειςΚοινωνικό   ΄Εργο   Στα   Τέμπη

Κοινωνικό   ΄Εργο   Στα   Τέμπη

Γράφει ο Νίκος Μπακούρης

…..από   κεί   που   μείναμε:

Ο   παππούς   μου,  εκπαιδευόμενος   στα…ηλεκτρονικά  [εργάζεται   ως   χειρώναξ,  βαριά   και   λοστάρι,   στην   κατασκευή   της   Σιδηροδρομικής   γραμμής   απ΄  άκρου   εις   άκρον   των   Ηνωμένων   Πολιτειών   Αμερικής],  έχει   την   εντύπωση   πως   η   συχνότητα   του   ανεβοκατεβάσματος   της   βαριάς   στον   ογκόλιθο   είναι   το   μέσον,  ώστε   να   χαρακτηριστεί   καλός   εργάτης   από   τους   λοιπούς   εργαζομένους,  αλλά,   κυρίως,   από   τον   Αγγλόφωνο   εργοδηγό   των   εργασιών.

Ανεβοκατεβαίνει   η   βαριά   με   συχνότητα   40 – 50  κτυπήματα   το   λεπτό,  ρυθμός   γρήγορος   για   τον   αργό   και   μεθοδικό   Εγγλέζο,  αλλά   κάτι   το…συγκεχυμένο   για   τον   αμέθοδο… Ο   εργοδηγός   πλησιάζει   τον   παππού   μου,   με   φιλικό   τρόπο   τον   κτυπά   στην   πλάτη   και   του   απευθύνει   λόγο:

– Nick,  take   it   easy!  Slow   down,  please!   Και   σε   ελευθερη   απόδοση:  << Νικόλα,  ήρεμα!  Σε   παρακαλώ!  Χαμήλωσε   την   ένταση   της   δουλειάς  σου! >>

Ο   παππούς   μου,  που   δεν   γνωρίζει   Αγγλικά,  έχει   την   εντύπωση   πως   η   φιλική   παρέμβαση   του   εργοδηγού   είναι   παρατήρηση   για   τον   απαράδεκτο,  αργό   ρυθμό   εργασίας   του,  οπότε,  ανεβάζει…στροφές   και   η   προηγούμενη   συχνότητα   των   45   κτυπημάτων   της   βαριάς   ανά   λεπτό  ανεβαίνει   στα   60,  ίσως   και   παραπάνω.

Ο   εργοδηγός   αντιλαμβάνεται   πως   μια   επιπλέον   παρέμβαση   θα   χειροτερέψει  ακόμη   τα   πράγματα.  Απευθύνεται   στον  ΄Ελληνα   εργαζόμενο,   που   γνωρίζοντας   κάποιες  100/δες   αγγλικές   λέξεις   συνεννοείται   στοιχειωδώς,   και   ως   διερμηνέας   μεταφέρει   στον   παππού  μου   τη   διαπίστωση – επιθυμία   του   εργοδηγού   πως   τον   χρειάζεται  στην   εργασία   και   τις   επόμενες   ημέρες   και   όχι   να   βρίσκεται   στο   κρεβάτι   από   τον   έντονο   ρυθμό   εργασίας.

Λίγα   24/ωρα   περνούν   αφ   ότου   συμβαίνει   το   πολύνεκρο   ατύχημα   στα   Τέμπη   με   τους   πενήντα   εφτά   νεκρούς.  Μια   συνοδεία   από   πέντε   αυτοκίνητα:  εγώ   με   το   TOYOTA   και   τέσσερις   συνάδελφοι   σκηνίτες  [ όοολα   τα   παλιάααα   μαζεύευευω.  Καθαρίιιιιιζω…..]   με   τα   DATSUN,  κατευθυνόμαστε   βόρεια   προς   το   σημείο   του   σιδηροδρομικού   δυστυχήματος .

Τη   φαντασία   μας   εξάπτει   η   θύμηση,  από   αφηγήσεις   και   αναγνώσματα,   του   αεροπορικού   δυστυχήματος   το   Δεκέμβριο   του   1948   στο   Μαλεβό   του   Ταϋγέτου.  Ντακότα   των   Τσεχοσλοβακικών   αερογραμμών   με   προορισμό:  Μιλάνο – Ισραήλ,  μεσάνυχτα   συντρίβεται   με   τους   είκοσι   έναν   επιβάτες   του   νεκρούς.                                     Οι   πρώτοι   που   προσεγγίζουν,  οι   του   επαναστατικού   στρατού,  στη   σύντομη   έρευνα   με   φακώ   στα   συντρίμμια   βρίσκουν   και   αποκομίζουν   1200   χρυσές   λίρες   και   5.000   δολλάρια. [Νόμος   απαράβατος:  Σε   κάθε   καταστροφή   προηγείται  ‘’το   πλιάτσικο’’   και   έπεται   οιαδήποτε   βοήθεια.]  Κάθε   στρατιώτης   της   διλοχίας   του   στρατού   που   φθάνει   στο   κατόπιν,  με   την   άνεσή   του,  ερευνώντας   στο   φως   της   ημέρας,  φεύγει,  και   αυτός,   με   γεμάτο   σακκίδιο,   τσέπες,  κόρφο,  είτε   με   χρήματα,   προσωπικά   είδη   των   νεκρών   ή  κάτι   από   τον   εξοπλισμό   του   αεροσκάφους.                         Οι   λίρες   και   τα   δολλάρια   μοιράζονται   στα   πέντε   συγκροτήματα   του   Επαναστατικού   Στρατού   Πελοποννήσου.  Διατίθενται – προκαταβάλλονται   στους   μαυραγορήτες   της   εποχής  [κάποιοι   και   αξιωματικοί   του   στρατού – μια   λίρα   μια   αμπούλλα   πενικιλλίνης]  για   την   προμήθεια   φαρμακευτικού   υλικού   και   υλικών   τσαγκαράδικου.  Κάποιοι   μαυραγορήτες   παίρνουν   τις   λίρες   και   τα   δολλάρια   και,   βλέποντας   την   κατάρρευση   του   αντάρτικου,  ‘’το   κόβουν   κουμπούρα.’’                                                  Σύμφωνα   με   τους   κυβερνητικούς,  τους   νικητές   του   εμφυλίου,  το   Ντακότα   μεταφέρει   το…..θησαυροφυλάκειο   με   όλο   το   χρυσό   της   Αγγλίας.  Στις   κατόπιν   ανακρίσεις – βασανιστήρια   πιέζουν   τους   εξαθλιωμένους   αντάρτες   αιχμαλώτους   να   αποκαλύψουν   πού   ο   καθένας  απ΄  αυτούς   κρύβει   τις…. 1000   λίρες   που   παίρνει   ως   μερίδιο   ύστερα   από   τη   διανομή.

Ο   σκοπός   της   μετάβασης   είναι   να   βοηθήσουμε,  να   προσφέρουμε   κοινωνικό   έργο….να   φορτώσουμε   παραμορφωμένες   λαμαρίνες – παλιοσίδερα [25   λεπτά   το   κιλό   τo   σίδερο   και   πλέον   των   2   ευρώ   ο   χαλκός,   είναι   καθόλου   ευκαταφρόνητο   ποσό]  και….όχι   μόνο.

Προσωπικά   έχω   κάποιες   επιφυλάξεις   και   εκφράζω   τις   αντιρρήσεις   μου. ΄Ομως,  ο   σκηνίτης   τσιγγάνος,  που  ‘’πολλών   δ΄ ανθρώπων   ίδεν   άστεα   και   νόον   έγνω’’   περιπλανάται   εμπορευόμενος   σε:  πόλεις,  χωριά,  γειτονιές   και   γνωρίζει   καλύτερα   από   τον   καθένα   τη   νοοτροπία   του   σημερινού   ανθρώπου,  με  ‘’αποπαίρνει’’  λέγοντάς   μου:

– ΄Ελα   κοντά,  ρέ!  Και   μην   είσαι   τόσο   πονόψυχος.  Και   τον   ανθρώπινο   πόνο   εμπόριο   τον   έχουνε   κανομένα. ΄Αλλοι   καρπωθήκανε   τα   εκατομμύρια.  Εμείς   για   δεκάρες   πάμε.

΄Υστερα   από   πορεία   κάποιων   ωρών,   φθάνουμε   στον   τόπο   του   δυστυχήματος.    Η εικόνα   που   αντικρύζουμε   είναι   αυτή   του   βομβαρδισμένου   τοπίου.

Πρώτο   μέλημά   μας   είναι,   με   τον    τρόπο   μας,   να   τιμήσουμε   τις   10/δες   των   νεκρών,  οι   περισσότεροι   νεαρά   άτομα.  Καθένας   από   μας   τους   πέντε   οδηγούς,  όπως   και   οι   συνοδοί   μας,   κρατά   από   ένα   μπουκέτο   λουλούδια.* περίπου   μια   χειροβολαβή*  τα   μαζεύουμε   δακρυσμένοι*   από   όσα   έχουνε   μείνει*    στην   ματωμένη *  ομοιάζουσα   με   βομβαρδισμένη   Θεσσαλική   γη.*

Στο   πίσω   μέρος   του   μυαλού   μας   υπάρχει   και   η   σκέψη:   πώς   η   χειρονομία   μας,  ίσως,   συγκινήσει   τους   υπευθύνους,   κάμπτονται   οι   αντιστάσεις   τους,   και   μας   επιτρέπουν   το   φόρτωμα   των   αυτοκινήτων.

Βαδίζοντας   με   τα   λουλούδια   στο   χέρι   προς   το   σημείο   μηδέν,  ένας   κύριος,  καθ΄  όλα   ευγενέστατος,   μας   φράσσει   το   δρόμο   και   χαμηλόφωνα   μας   εξηγεί:

– Κύριοι,  με   αυτά   τα   λουλούδια   που   κρατάτε:  ανθισμένες   αμυγδαλιές,   βιολέττες,  κυκλάμινα,  παπαρούνες   λεμονανθό….   από   σπιτικές   γλάστρες   και   το   Θεσσαλικό   κάμπο,  υπάρχει   περίπτωση    να   χαρακτηρισθείτε   επαρχιώτες   και   τσιγκούνηδες.  Συνηθίζεται,  τα   προσφερόμενα   λουλούδια,  και   εδώ,  στον   τόπο   του   δυστυχήματος   και   στην   εκφορά   του   νεκρού,   να   είναι   εισαγωγής   και   στο   περιτίλυγμα   να   σημειώνεται   πως   είναι   καλλιεργημένα   στην   Ολανδία.   Σε   ό,τι   αφορά   την   έλλειψη,   μην   ανησυχείτε!  ΄Εχουν   λάβει   τα   μέτρα   τους.  Συνεχώς   καταφθάνουν   φορτία   αεροπορικά.

Ο   δημόσοφος   Τσιγγάνος,  ένας   από   μας   τους   πέντε,  κινεί   το   κεφάλι   ελεεινολογώντας   το   μιμητισμό   και   σιγοψιθυρίζει:  << Σας   το  ΄λεγα,   όλα   είναι      εμπόριο,  όλα   κέρδος.  Και,  όσο   πιο   αχαμνό   είναι   το   αρνί*   τόσο   πιό   πλατειά   είναι   η   ουρά   του.*>>

Πλησιάζουμε   στο   σωρό   με   τις   λαμαρίνες   με   σκοπό   να   φορτώσουμε.  Αυτό   που   βλεπουμε   μας   φέρνει     ανατριχιλλα   και   κάνουμε   βήματα   πίσω   δίχως   να   αγγίξουμε.

Τα   σίδερα   είναι   πιτσιλισμένα   με   αίματα   και   ανθρώπινα…μυαλά,  αποτέλεσμα   της   σφοδρής   σύγκρουσης.  Σε   κάποια   σημεία,  ευκρινώς,   διακρίνονται   και   ματωμένες   δαχτυλιές.  Το   παράδοξο   είναι   πως   οι   δαχτυλιές   φαίνεται   πως   προέρχονται   από   ανθρώπους   σε   ηρεμία   και   όχι   από   αγωνιώντες   τη   στιγμή   του   δυστυχήματος.

Ο   παραπάνω   ευγενής   κύριος   εμπιστευτικά   μας   εξηγεί   πως   αρχικά   οι   ματωμένες   δαχτυλιές   στα   εγκληματολογικά   εργαστήρια   βρίσκονται   ορφανές,  αλλά,   ύστερα   από   λεπτομερέστερη   έρευνα [βοήθούν   και   εργαστήρια   του   εξωτερικού]  αποδεικνύεται   πως   ανήκουν   σε   αυτούς   που   για   είκοσι   και,   χρόνια   χειρίζονται   100/δες   εκατομμύρια,  ώστε   να   έχουμε   ασφαλείς   σιδηροδρόμους,  Ευρωπαϊκών   προδιαγραφών.

Μας   εμπιστεύεται   και   αυτό:  Στις   φυλακές   της   χώρας,  πυρρετωδώς   ετοιμάζονται   κελιά   ημιπολυτελείας    για   τους   προαναφερθέντες   επίορκους   διαχειριστές,  δίπλα   σε   αυτά   των  ήδη   έγκλειστων   καταχραστών   των   περιπτώσεων:  Εξοπλισμοί,  simens,   Νοvartis,  χρηματιστήριο,  λίστες   παράνομης   εξαγωγής  χρήματος…..,  αλλά ,   μακρυά   απ΄ αυτά   των   ακροαριστερών   και   ακροδεξιών,  μήπως   με   το   πες – πες  ‘’ τους   γυρίσουν   τα   μυαλά’’   και   αλλάξουν   ιδεολογία.

Απρακτοι,  με   άδεια   χέρια  και   απογοητευμένοι,  τελικά,    παίρνουμε   το   δρόμο   της   επιστροφής.  Βλέπουμε  να   επικρατεί   παντού   μια   κατήφεια,   μια   παγωμάρα,  μια     αναστάτωση.  Είμαστε   πεπεισμένοι   πως   κάτι   το   σοβαρό,  ίσως   και   σοβαρότερο   αυτού   του   δυστυχήματος   στα   Τέμπη   να   συμβαίνει.

Πληροφορούμαστε   πως   ο   Κων/νος    Καραμελλιάς,  απόγονος   γνωστής   οικογενείας   πολιτικών,  αποκλείεται   των   ψηφοδελτίων   στις   επερχόμενες   εκλογές.  Κατηγορείται   πως   φέρει   ευθύνη   για   πολύνεκρο   σιδηροδρομικό   ατύχημα   που   συμβαίνει   κάααποτε,   κάααπου   στη   βόρεια   Ελλάδα.

Κρίνεται   επιεικώς   απαράδεκτο,  δεν   το   χωράει   ανθρώπινος   νούς,  άτομο   της   εν   λόγω   οικογενείας,  πορφυρογέννητος   ών,   που   *ελέω   Θεού   και   κληρονομικώ   δικαίω * αποτελεί   εθνικό   κεφάλαιο,   να   αποκλείεται   των   ψηφοδελτίων,  να   βρίσκεται   εκτός   βουλής.

Στα   παιδικά   μου   χρόνια,   οι   γονείς   μου,  και   αργότερα   όταν  ‘’ψωμώνουμε’’  εγώ   και   τα   αδέλφια   μου,  σαν   καματεύουμε   συνηθίζουμε   να   ζεύουμε,  ώστε      αποφευγουμε   την   εξάρτηση   από  ‘’το   σέμπρο’’,  το   μεγαλόσωμο   μουλάρι   μας   με   το   μικρόσωμο   γαϊδούρι.  Στο   παιδικό   μου   μυαλό   γεννάται   η   απορία,   ώστε  ρωτώ   και   ξαναρωτώ   τους   γονείς   μου:

– Γιατί   δίπλα   στο   μουλάρι   ζεύουμε   και   το   γαϊδούρι,  ενώ   αυτό   δεν   οργώνει;

– Μπορεί   να   μην   οργώνει,  αλλά   κρατάει   το   ζυγό,  τη   θηλειά,  κρατάει   παλάτζα.  Είναι   η   απάντηση   των   γονιών   μου.

Μεγαλώνοντας   και  ‘’γνωθεύοντας’’  αντιλαμβάνομαι   πως,  ό,τι   συμβαίνει   στο   ζευγάρι   μας   καματέματος,  αφού   τίποτα   δεν   αλλάζει   στη   φύση,   συμβαίνει   και   στο   εσωτερικό   των   κομμάτων.  Κάποια   στελέχη   απλά   κρατάνε   τη   θηλειά,  κρατάνε   το   ζυγό.  Επειδή,  δε,   είναι   απρέπεια   να   εκφραζόμαστε   τοιουτοτρόπως   για   Εθνοπατέρες,   βρίσκουμε   κοσμιότερες   και   επιστημονικότερες  εκφράσεις,   μιλάμε   για   κομματικές   ισορροπίες .

–  Κύριε   σιδηροδρομικέ!  Αργούν   οι   Απόκριες!  Ακόμη   δεν   ήρθανε……

……στο   επόμενο,  αν   θέλει   ο   Θεός,   και….οι    άνθρωποι.

Νίκ. Μπακούρης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ