Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική οφείλει να πάψει να κρύβεται πίσω από αριθμούς, ανακοινώσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Η ακρίβεια είναι μία από αυτές τις στιγμές.
Στην Αρκαδία, όπως και σε ολόκληρη την Ελλάδα, οι πολίτες δεν ζουν μέσα σε κυβερνητικά δελτία Τύπου. Ζουν μέσα στα σούπερ μάρκετ, στους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος, στα πρατήρια καυσίμων και στα οικογενειακά τραπέζια που κάθε μήνα γίνονται φτωχότερα.
Ο συνταξιούχος της Τρίπολης, ο αγρότης της Μεγαλόπολης, ο επαγγελματίας του Λεβιδίου, η νέα οικογένεια στο Άστρος και στη Γορτυνία δεν αναρωτιούνται αν αυξήθηκε κατά μία μονάδα κάποιος οικονομικός δείκτης. Αναρωτιούνται πώς θα βγει ο μήνας.
Όταν το κόστος των βασικών αγαθών αυξάνεται διαρκώς, όταν η ενέργεια απορροφά ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος και όταν οι μισθοί αδυνατούν να ακολουθήσουν τον πληθωρισμό, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για πραγματική ευημερία. Μπορούμε μόνο να μιλάμε για μια κοινωνία που πιέζεται καθημερινά.
Η περιφέρεια πληρώνει πάντοτε βαρύτερο τίμημα. Στην Αρκαδία, οι αποστάσεις είναι μεγάλες και η μετακίνηση αποτελεί ανάγκη, όχι πολυτέλεια. Η αύξηση των καυσίμων επιβαρύνει τον πολίτη, τον επαγγελματία, τον αγρότη, τον κτηνοτρόφο. Κάθε επιπλέον ευρώ στο κόστος μεταφοράς περνά τελικά στην τιμή του προϊόντος και επιστρέφει ως νέα επιβάρυνση στον καταναλωτή.
Την ίδια ώρα, οι νέοι άνθρωποι βλέπουν το όνειρο της δημιουργίας οικογένειας να απομακρύνεται. Η στέγη γίνεται ακριβότερη, το διαθέσιμο εισόδημα μικρότερο και η προοπτική πιο αβέβαιη. Έτσι, το δημογραφικό πρόβλημα της ελληνικής περιφέρειας μετατρέπεται σε εθνικό κίνδυνο.
Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα απαιτείται μια διαφορετική πολιτική αντίληψη. Μια πολιτική που θα βάζει στο επίκεντρο τον πολίτη και όχι τους δείκτες. Μια πολιτική που θα ενισχύει το πραγματικό εισόδημα, θα θωρακίζει τον καταναλωτή απέναντι στην αισχροκέρδεια, θα στηρίζει την παραγωγή και θα δίνει ανάσα στη μεσαία τάξη και στους οικονομικά ασθενέστερους.
Αυτή ήταν πάντοτε η μεγάλη δημοκρατική και κοινωνική παράδοση της δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης. Η πεποίθηση ότι η ανάπτυξη έχει νόημα μόνο όταν μοιράζεται δίκαια και όταν φτάνει μέχρι το τελευταίο χωριό της ελληνικής περιφέρειας.
Η Αρκαδία δεν ζητά προνόμια. Ζητά δικαιοσύνη.
Ζητά το δικαίωμα να μπορεί ο πολίτης να εργάζεται και να ζει αξιοπρεπώς στον τόπο του.
Ζητά ένα κράτος που να ακούει περισσότερο την κοινωνία και λιγότερο τους αριθμούς.
Και όσο η ακρίβεια συνεχίζει να διαβρώνει την καθημερινότητα των πολιτών, τόσο θα γίνεται πιο επιτακτική η ανάγκη για μια νέα πολιτική αλλαγή που θα αποκαταστήσει την κοινωνική ισορροπία, θα στηρίξει την περιφέρεια και θα επαναφέρει την ελπίδα εκεί όπου σήμερα κυριαρχεί η ανασφάλεια.
Η Ελλάδα αξίζει περισσότερα.
Η Αρκαδία αξίζει περισσότερα.
Και οι πολίτες μας αξίζουν μια ζωή με αξιοπρέπεια, προοπτική και δικαιοσύνη.
Γεώργιος Φαράντος