Γράφει ο Π. Σκαρπέλος
Τα περίμενε κείνα τα χρόνια ο κόσμος τα πανηγύρια και τις γιορτές για να χαρεί λίγο για να ξεδώσει να ξεφύγει από τα ίδια και τα ίδια, να συναντήσει γνωστούς και φίλους να φάνε μαζί να πιούν ένα ποτήρι κρασί, οι νιοι και οι νιες χέρι χέρι να χορέψουν , να τραγουδήσουν και να ερωτευθούν .
Δεν είχαν και πολλές επιλογές για διασκέδαση .Ο κύκλος του καλοκαιριού άνοιγε με τη γιορτή της Αγίας Τριάδας. Στη χάρη της κόσμος πολύς συνέρεε, ένα μελισσολόι από τη Μελιγού και τα γύρω χωριά. Άλλοι με τα ζώα, άλλοι με τα πόδια ουρές ατελείωτες και τώρα πια με αυτοκίνητα.
Ξακουστή στην περιοχή για τα θαύματά της, εκεί έβρισκε αποκούμπι και βοήθεια για να πει τα βάσανά του κάθε πονεμένος και ταλαιπωρημένος που είχε ανάγκη. Παρακαλούσε ο κάθε πιστός ……Άγια μου Τριάδα να ρθω στη χάρη σου ξυπόλητη …… να ανάψω λαμπάδες …….να φέρω τόσο λάδι ….κι ένα σωρό άλλα τάματα για να γιατροπορευτούν…..
Σημαδιακή μέρα η χάρη της , καμιά δουλειά να μην κάνεις στη γιορτή της γιατί είχαν συμβεί κάποια θανατικά παλαιότερα. Καμαρωτή μέσα στην ερημιά αναπολώντας τις παλιές της δόξες με μόνη συντροφιά τα δέντρα και τα’ αγριοπούλια περιμένει να υποδεχτεί τους προσκυνητές στη χάρη της να τους ξεδιψάσει με δροσερό νερό.
Ω! κόρη θα της πει ο επισκέπτης ,κάνε κουράγιο και περίμενε ίσως να ξανάρθουν οι καλόγεροι και να φτιάξουν το μοναστήρι. Γέμιζε ο τόπος ζώα και ανθρώπους την ημέρα εκείνη. Μετά τη λειτουργία καθότανε οι προσκυνητές κάτω από τους ίσκιους και τρωγοπίνανε.
Σιγά σιγά άναβε και το γλέντι. Σηκωνόταν σκόνη και κουρνιαχτός αλλά πάνω στο κέφι και στο χορό ποιος να το καταλάβει. Καμιά φορά όταν ο Θεός του κρασιού το έδινε πλουσιοπάροχα να το ποιούν άρχιζαν και μικροκαυγάδες αλλά μέχρι εκεί. Κι ακουγόταν εκείνη η γλυκιά μουσική καθώς ξεμάκραινες τριγύρω και σε νανούριζε ένας γλυκός ήχος κι ήθελες να μείνεις εκεί συντροφιά με την ερημιά, με την ιστορία, με τις αναμνήσεις.
Κατά το απογευματάκι αποκαμωμένοι πια από την ολοήμερη ενασχόληση στη χάρη της έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής κι έβλεπες να ανηφορίζει εκείνο το μελισσολόι, χαρούμενοι κι ευχαριστημένοι λιανοτραγουδώντας κάποιοι που και φέτος ήρθαν στη χάρη της. Κάποιοι, παιδιά του Βάκχου επιρρεπή του δέοντος στη ρήση << οίνος ευφραίνει καρδίαν >> και εξαντλήσαντες μέχρις εσχάτων την πόσιν του, βρίσκονταν ακόμα κάτω από τις ελιές χαριεντίζοντας και άδοντας άσματα αδέρφια του οίνου με αποτέλεσμα να σουρουπώσουν και να φύγουν τελευταίοι αλλά χορτάτοι σε οίνο και τραγούδι .
Και ξεδιπλωνόταν εκείνη η γραμμή ανθρώπων και ζώων και προχωρούσε σιμά στην κορυφογραμμή δροσισμένη από το μπάτη που φυσούσε ανάλαφρα σαν κατευόδιο και σαν υπόσχεση για του χρόνου. Την άλλη μέρα στο χωριό είχαν να το κάνουν, κουβεντολόι για το πανηγύρι ,πως πέρασαν, αν είχε κόσμο και τα τοιαύτα. Όλα άλλαξαν, τέλειωσαν τα χωριά τέλειωσαν και τα πανηγύρια, μόλις σχολάσει η εκκλησία όποιος προλάβει και φύγει πρώτος.
Έρχονται θύμισες , δόξες, αλλοτινές εποχές ,γλέντια ,τραγούδια ,κι ένα μελισσολόι ανθρώπων που πηγαινοέρχονταν .
Ασπροκέντια, χρυσοκεντημένα, στρώνονταν στη χάρη της και καμάρωνε, βασιλοπούλα σωστή! Πόσα είδε κι άκουσε όλα αυτά τα χρόνια, χαρές , λύπες , βάσανα, μοιρολόγια. Άνθρωποι κι άνθρωποι ξεπέζεψαν να πάρουν μια ανάσα, αλογαταραίοι , παλληκάρια χόρεψαν στην αυλή της και σταυροκοπήθηκαν να τους έχει καλά.
Αν αφουγκραστείς τη νύχτα ,στη σιγαλιά ,θα ακούσεις ψαλμωδίες, αγγελικές φωνές μαζί με τ’ άστρα και το φεγγάρι να αντηχούν στις γύρω πλαγιές ,βγαλμένες από την ιστορία, ίσως γυρίσουν και χτίσουν τα κομμάτια της παλιάς δόξας και ομορφιάς!
Καλό μήνα… Εύχομαι το φως του Αγίου Πνεύματος να φωτίζει τις καρδιές μας