ΑρχικήΔήμος Βόρειας ΚυνουρίαςΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ 1829 - 2024, ένα ΤΕΛΟΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ 1829 – 2024, ένα ΤΕΛΟΣ

11 Σεπτεμβρίου 2024 δεν άνοιξε το Δημοτικό Σχολείο. Αυτή την ηλιόλουστη ημέρα δεν άνοιξε ούτε των Καρυών (Αράχοβας). Προστέθηκαν και αυτά στην ακολουθία κλεισιμάτων σχολείων, άλλων πριν άλλων φέτος, άλλων μετά. Η Ιωάννα Καραντζά, από την Πάτρα, είναι η τελευταία δασκάλα του σχολείου «…ανέστειλε την λειτουργία του για ένα χρόνο μέχρι να εγγραφεί νέο μαθητικό δυναμικό».

Κλείδωσε τον Ιούνιο, και έχετε γεια. Τρία κτίσματα όρισαν το Δημοτικό Σχολείο Αγίου Πέτρου Αρκαδίας στα 196 χρόνια ύπαρξής του: το δίπατο του τούρκου αγά Καραχαλήλ, το δίπατο σχεδίασμα του νομομηχανικού αξιωματικού Δημήτρη Σταυρίδη και το 4/τάξιο μονώροφο γερμανικού νεοκλασικισμού του νομομηχανικού Δημήτρη Καλλία.
Τέλος μιας πρώτης διαδρομής – εφ’ όσον “του κύκλου τα γυρίσματα” φέρον επαναλήψεις- με την συνοδεύουσα μελαγχολία ερωτημάτων περί παρουσίας, πορείας και απουσίας. Τα τελευταία παιδάκια – ο Νείλος Μαντάς, η Δέσποινα Βαρβιτσιώτη και η Χριστίνα Κατσικάρη – δεν μπόρεσαν να δικαιολογήσουν λειτουργία μονοθέσιου σχολείου, χρειάζονται πέντε παιδιά. Από το πλήθος στο ελάχιστο. Από την ακμή στην παρακμή. Από το σίγουρο στο μη.
Πάνω σε αυτό το άδειασμα του χρόνου σε αυτή την σιωπή του χώρου, με μόνη τη φύση να μένει εκεί να ανασαίνει και να υπάρχει γύρω του, πέρσι προσπάθησα να φτιάξω ένα ψηφιοταινιάκι ενός με δύο λεπτών διάρκειας, σαν ένα γεια. Αλλά ο δαίμων της αδυναμίας του υπολογιστή του χωριού δεν επέτρεψε. Δηλαδή δεν είχε τα ram για να αντέξει τη μεταγραφή του προγράμματος μοντάζ vega σε ψηφιοταινία mp4. Το άφησα για φέτος, εφ’ όσον και αν.
Εφ’ όσον ζω, το ξαναέφτιαξα, 20 με 21 Αυγούστου 2025. Το ψηφιοταινιάκι βγήκε 1.53 λεπτά. Κράτησα την απουσία των πάντων, εκτός της πλάσης. Δεν υπάρχει κανένα πρόσωπο ή φωνή σχολείου. Μόνο το χέρι του δασκάλου που επιμένει καλεστικά να κτυπά το μυθικό σιδερένιο προπολεμικό, ίσως το αρχικό κουδούνι χειρός.
Μιλούν από μόνα τους ο χώρος, τα ηλιόλουστα τμήματα του κτιρίου, ο ουρανός του, ο ελαφρύς αχός και δυο αυτοκίνητα που πέρασαν. Την όλη απουσία παιδιών, δασκάλων και ανθρώπων την υπονοεί το σόλο της κιθάρας, ίσως του Δημήτρη Φάμπα, από ηχογράφηση της δεκαετίας του ’50 σε ασπρόμαυρη ελληνική ταινία.
Το ταινιάκι καδράρει το αιωνίως φρέσκο του σχήματος και τα κάποτε της ανάμνησης. Η αφαίρεση είναι πρόσθεση, έτσι που ότι λείπει από τα κάδρο θα το προσθέσει η ανάμνηση, η νοσταλγία και το όνειρο που διάβηκε σαν πράξη κα σαν υπόθεση. Σε ένα σχολείο αρχοντικό – της αρχαιοπρέπειας του νεοκλασικισμού – πλανώνται τα ολογράμματά μας, αυτά που γίνονται μνήμη, που πιάνουν τον χώρο σαν αερικά παρελθόντος και που τα αφουγκράζεται το αυτί της ανάμνησης στο θρόισμα των φύλλων της ιστορίας.
(Γ. Λιλής –Φωζέλης 11-9-2025)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ