ΑρχικήΠερισσότεραΑγροτικάΟρεινοί ελαιώνες σε εγκατάλειψη: Σε κίνδυνο ο πρωτογενής τομέας της Ελλάδας

Ορεινοί ελαιώνες σε εγκατάλειψη: Σε κίνδυνο ο πρωτογενής τομέας της Ελλάδας

Γράφει  ο Νίκος Μπάρλας – διαχειριστής των Φίλων της Ελιάς.

Σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται ο πρωτογενής τομέας της χώρας, με τους ελαιώνες και ιδίως εκείνους που βρίσκονται σε ορεινές   εγκαταλείπονται μαζικά. Οι επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, σε συνδυασμό με τις ελλιπείς πολιτικές στήριξης και το υψηλό κόστος παραγωγής, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε συρρίκνωση της ελληνικής γεωργίας.

Αν και η ελαιοπαραγωγή αποτελεί ιστορικά έναν από τους βασικούς πυλώνες του αγροτικού τομέα και της εθνικής οικονομίας, σήμερα αντιμετωπίζει σοβαρά και πολυδιάστατα προβλήματα.

Κλιματική κρίση και έλλειψη υποδομών

Η μειωμένη βροχόπτωση και η παρατεταμένη ξηρασία καθιστούν την άνυδρη καλλιέργεια των ελαιών μη βιώσιμη. Την ίδια ώρα, η απουσία ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων και των αρδευτικών υποδομών έχει ως αποτέλεσμα την κατασπατάληση πολύτιμων κυβικών νερού και την αδυναμία στήριξης των καλλιεργειών σε περιόδους κρίσης.

Ασφαλιστικά κενά και αποζημιώσεις

Παρά τις εισφορές των παραγωγών προς τον ΕΛΓΑ, οι αποζημιώσεις για ζημιές από ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι καύσωνες και οι ξαφνικές παγωνιές, κρίνονται ανεπαρκείς ή καθυστερούν σημαντικά, με αποτέλεσμα πολλοί παραγωγοί να μένουν ακάλυπτοι οικονομικά.

Οργάνωση και ποιότητα

Η υποβαθμισμένη δακοκτονία, σε συνδυασμό με την ελλιπή οργάνωση των συνεταιρισμών, επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα και την εμπορικότητα του ελληνικού ελαιολάδου. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για προϊόν υψηλής διατροφικής αξίας, η έλλειψη εθνικής στρατηγικής προβολής αφήνει ανεκμετάλλευτη την υπεραξία του στις διεθνείς αγορές.

Ανθρώπινο δυναμικό και εκπαίδευση

Η σταδιακή εγκατάλειψη της υπαίθρου και η έλλειψη εργατικών χεριών συνιστούν μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τον κλάδο. Παράλληλα, η απουσία σύγχρονων δομών εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης των αγροτών επιτείνει τα προβλήματα, καθώς οι νέοι παραγωγοί μένουν χωρίς πρόσβαση σε βασικές γεωπονικές γνώσεις.

Οι στρεβλώσεις των επιδοτήσεων

Οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, αντί να αποτελούν μοχλό ανάπτυξης, συχνά διοχετεύονται σε παρασιτικές ή μη παραγωγικές δραστηριότητες. Η απουσία αυστηρών ελέγχων έχει οδηγήσει σε καταστάσεις όπου οι πραγματικοί παραγωγοί δεν επωφελούνται επαρκώς από τους διαθέσιμους πόρους.

Το υψηλό κόστος ως καταλύτης εγκατάλειψης

Η αλματώδης αύξηση στο κόστος καλλιέργειας  λόγω ακριβών αγροεφοδίων, καυσίμων και εξοπλισμού καθιστά την καλλιέργεια ελιών μη βιώσιμη, ιδίως σε δυσπρόσιτες ορεινές περιοχές. Η απογοήτευση και το οικονομικό αδιέξοδο οδηγούν όλο και περισσότερους ελαιοπαραγωγούς στην εγκατάλειψη των κτημάτων τους.

Τι πρέπει να γίνει

Η στήριξη του πρωτογενούς τομέα απαιτεί άμεσα και ουσιαστικά μέτρα, μεταξύ των οποίων:

  • Εθνικό σχέδιο διαχείρισης υδάτινων πόρων και προσαρμογής στην κλιματική κρίση.

  • Εκπαίδευση και πιστοποίηση των αγροτών σε σύγχρονες γεωργικές πρακτικές.

  • Ενίσχυση της αγροτικής εργασίας και παροχή κινήτρων για παραμονή στην ύπαιθρο.

  • Καμπάνιες προβολής του ελληνικού ελαιολάδου στο εξωτερικό.

  • Διαφανής και δίκαιη κατανομή των επιδοτήσεων με στοχευμένη στήριξη των ενεργών παραγωγών.

Ο πρωτογενής τομέας δεν μπορεί να συνεχίσει να επιβιώνει χωρίς θεσμική υποστήριξη και στρατηγικό σχεδιασμό. Χωρίς τους αγρότες, η ελληνική ύπαιθρος αδειάζει και μαζί της, ένα σημαντικό κομμάτι της πολιτισμικής και οικονομικής ταυτότητας της χώρας

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ