Αν τώρα στο καστέλι της Εστέλας ανεβείς
του χρόνου ακούραστε και δυνατέ διαβάτη
μην περιμένεις για να δεις όπως παλιά
την όμορφη λιτή κόρη του μπάτη.
Χαθήκαν πια τα ολόλευκα τοιχιά ,
με τους κεράμους τους παλιούς και τα καλάμια,
ούτε το κύμα αφουγκράς από κοντά
γιατί την έμπλεξαν στου κέρδους τα πλοκάμια.
Κι αν την πεδιάδα αγναντεύσεις την πλατιά
και θες στον χρόνο πίσω να γυρίσεις,
δεν έχεις παρά τον ανάπλου να αρχίσεις
όπως παλιά με τα πλοιάρια τα μικρά.
Κι αν μπεις στις μέρες κείνες του Ηρώδη
στης έπαυλης την προκυμαία να σταματήσεις
μήπως ακούσεις από κει τις μουσικές
των συμποσίων τα λόγια τα πομπώδη.
Αν ύστερα τον δρόμο σου με τόλμη συνεχίσεις
μην ξεπεράσεις τις σπηλιές ,εκεί να σταματήσεις
γιατί πιο πάνω άγνωστο το τί θα συναντήσεις.
Κι αν αψηφήσεις όλα αυτά
και πλεύσεις πια στο σκοτεινό φαράγγι προς τη δύση.
σκέψου μήπως ο Τάναος ξανά θα πλημυρίσει.
Γ.Κ