Γράφει ο Νίκος Μπακούρης
Εμβόλιμον…. ΄Ισια Και Στραβά Χουλιάρια
Αχ! Πού ΄ναι τα χρόνια, τα ωραία χρόνια! όταν, χρηματοδοτούμενα με ποσά 100/δων χιλιάδων ευρώ από: περιφέρεια, Δήμους, Δημοτικά Διαμερισμάτα οι μήνες Ιούλιος και Αύγουστος ήταν πεποικιλμένοι και πλήρεις, καθ΄ άπασαν την Κυνουρία: πανηγυριών, φεστιβάλ, ανταμωμάτων, συναυλιών, λευκών – μαύρων νυκτών, μουσικών βραδινών, φεγγαροβραδινών, τουρνουά, beech parties, ….fest – με ξενικά ονόματα, αφού η πτωχή Ελληνική γλώσσα αδυνατεί, δεν διαθέτει την κατάλληλη λέξη για το δρώμενο – με: ΄΄σουβλιστά κριάρια,’’γουρουνοπούλα, σουβλάκια και ‘’λαχταριστά μανάρια’’,άφθονη μπύρα, κρασί, κιβώτια ουίσκι, και χορός μέχρι πρωίας υπό τους ήχους ξενόφερτης ‘’ζυγιάς’’ οργανοπαικτών και κάποιας χρυσοπληρωμένης ‘’φίρμας’’ στο μικρόφωνο;
Aτυχώς, βέβαια, την πανηγυρική αυτή ατμόσφαιρα, κάπου κάπου, αμαύρωνε μια μικρή, ανάξια λόγου ώστε μόνον από μεμψίμοιρους να αναφέρεται, ελαχιστότατη λεπτομέρεια, κακοτυχία.
Γυρνώντας στο σπίτι ύστερα από ‘’ το τρικούβερτο’’ γλέντι τις μεταμεσονύκτιες ώρες, άρχιζε….. ‘’το μαρτύριο της δίψας’’. ’’Κόμπος’’ νερό στους νιπτήρες, στεγνό το μπάνιο. Αναγκαστικά τρέχαμε στις γύρω του οικοπέδου πουρναροβατουλιές για την σωματική μας ανάγκη. Ανασύραμε από την αποθήκη και χρησιμοποιούσαμε τον νιπτήρα πέντε δέκα λίτρων νερού των παιδικών μας χρόνων. Ελλείψει αυτού, με το κύπελο, εναλλάξ, από τον κουβά έριχνε ο ένας στον άλλο νερό ώστε ‘’να ξεβγαλθεί’’ και απαλλαγεί του ιδρώτα, απότοκο της Καλοκαιρινής ζέστης, του χορού και του ποτού.
Κατάπληξη προκαλεί στους πάντες, συνοδευόμενη και από κολακευτικά σχόλια, η ξαφνική αλλαγή νοοτροπίας των κρατούντων. Οι 100/δες χιλιάδες ευρώ από την πριν ‘’καλοπέραση’’ κατανάλωση.. κατανάλωση… κατανάλωση διοχετεύονται στην παραγωγική… παραγωγική… παραγωγική διαδικασία. Εκ των πολλών επιτευγμάτων, δύο παραδείγματα:
Τετρακόσια εξήντα δύο κυβικά / την ώρα πηγαίο, πόσιμο νερό από τις πηγές Πλατάνου – που πριν ‘’πηγαίνανε του κουτουρού κάτω κατά τα Ξυλέγκρεμα’’-‘’πέφτουνε’’ με φυσική ροή στο δίκτυο ύδρευσης της παραλιακής ζώνης υποσχόμενα πως ο τόπος δεν θα ξαναβιώσει – αποτελεί ήδη παρελθόν – το προμνημονευθέν ‘’μαρτύριο της δίψας.’’
Χιλιάδες κυβικά νερού για άρδευση από τις πηγές Αναβάλου και Μάτι στα Λιλέικα μεταφέρονται και εξωθούν το θαλασσινό νερό – που πριν κατέκλυζε τον υδροφόρο ορίζοντα του κάμπου – προς το φυσικό του περιβάλλον, την θάλασσα.
Το μεταφερόμενο νερό ποτίζει τον κάμπο της Θυρέας, ανακουφίζοντας τους παραγωγούς, βλέποντας την παραγωγή τους να πολλα…πολλα…πολλαπλασιάζεται. Κινούν ηλκτρογεννήτρια παραγωγής ηλακτρικού ρεύματος, ‘’δουλεύουν’’ δύο Δημοτικοί νερόμυλοι, και ισάριθμες νεροτριβές, δημιουργώντας έσοδα για τον Δήμο.
Αναμφίβολα, πολλοί είναι αυτοί που αναπολούν την πριν του σήμερα Ιουλιανή και Αυγουστιάτικη κατάσταση ‘’του άρτου, μεζέ και θεαμάτων’’. Επί του παρόντος, το μόνο ενθαρρυντικό που μπορούμε να τους πούμε είναι: <<Σωπάσετε και μην πολυδακρύζετε! Πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα ΄ναι>>.
Και, τώρα…στο θέμα μας:
Συστήνεται σ΄ όσους δεν έχουν ακόμη επισκεφθεί την περιοχή ( Πάρνωνας) να το προγραμματίσουν και να είναι σίγουροι πως θα φύγουν με τις καλύτερες εντυπώσεις.
Σύμπας ο ορεινός όγκος του Πάρνωνα αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο το οποίο και μοιράζονται ΒΑ η Αρκαδία και ΝΔ η Λακωνία. Οι Αρχές Αρκαδίας και Λακωνίας εδώ και 10/ετίες έχουν επιδοθεί σε έναν ωραίο ανταγωνισμό, αγώνα δρόμου, σε ό,τι αφορά τον Πάρνωνα, εάν το ΒΑ, το Αρκαδικό τμήμα ή το ΝΔ της Λακωνίας τυγχάνει της καλλίτερης αξιοποίησης, ποιο δείχνει το καλύτερο πρόσωπο. Και των δύο οι προσπάθειες αξίζουν…. συγχαρητηρίων.
Όσοι επιλλέξουν το Ι.Χ. αυτοκίνητο, ας γνωρίζουν πως ο οφιοειδής δρόμος έως πάνω τη Μεγάλη Λάκκα είναι …..άνετος, ’’πας βουή’’, ασφαλτοστρωμένος, με την κατάλληλη σήμανση και τα απαραίτητα προστατευτικά κιγκλιδώματα.
Κατά διαστήματα της διαδρομής παραστάσεις με ομοιώματα φανερώνουν οικονομικές δραστηριότητες της περιοχής περασμένων εποχών. Δύο Σιταινιώτες με το 2/μετρο πριόνι, τον κόφτη, πρόγονο του σημερινού αλυσσοπρίονου, νύχτα για τον φόβο των δασικών υπαλλήλων, με παλινδρομικές κινήσεις κόβουν το σημαδεμένο με το φως της προηγούμενης ημέρας έλατο.
Σε μικρή απόσταση, στο πριονιστήριο, πρόγονος της σημερινής πριονοκορδέλλας, τρεις ομότεχνοί τους, ο μάστορης επάνω και οι δύο βοηθοί κάτω, με τον καταρράχτη τεμαχίζουν ‘’το τρουμπούκι’’ – τον κορμό του δέντρου- κατά μήκος σε προϊόντα ξύλου: σανίδια, πατεριά, καδρόνια, ό,τι ζητάει ο πελάτης.
Πριν την κατά μήκος κοπή σπάγκος βουτηγμένος σε ‘’κελαρμενή’’, μείγμα τριμμένου κάρβουνου, κεραμιδιού και νερού, χαράσσει την ευθεία που ακολουθεί ‘’ο καταρράχτης’’ κατά τον τεμαχισμό.
Είναι ανασυστημένο, επίσης, το ασβεστοκάμινο περασμένων εποχών. Εδώ, Καστανιτσιώτες ‘’καμινιαρέοι’’, με το ηλιοκαμένο και ρικνό πρόσωπο, αιτία; Ο ήλιος την ημέρα, όπως και οι φλόγες του ασβεστοκάμινου, με την μακρυά ξύλινη αγκιστρωτή φούρκα στον ώμο – άνθρωπος να μην φαίνεται, μόνο μια κινούμενη τεράστια πράσινη μπάλα θαμνώδους βλάστησης – μεταφέρουν ‘’κλαρί’’ στην είσοδο του καμινιού, όπου, ύστερα από πολυήμερη, σε 24/ωρη βάση, χρήση φωτιάς μετατρέπουν τον ασβεστόλιθο της περιοχής σε ‘’χορίγι’’, ασβέστι, βασικό υλικό στην οικοδομή και βυρσοδεψία.
Ο Λαός θεωρεί το ασβεστοκάμινο εγκατάσταση στοιχειωμένη. Εδώ ρίχτηκαν τα κορμιά των εκτελεσμένων από τα στρατεύματα κατοχής τη 10/ετία 1940 – 50, όπως και αυτών στις εμφύλιες συγκρούσεις αυτής της περιόδου, με αυτά των εμφυλίων συγκρούσεων να πλεονάζουν τών από τα στρατεύματα κατοχής.
Κάθε χρόνο στις γιορτές μνήμης τιμάμε τους εκτελεσμένους από τα στρατεύματα κατοχής πατριώτες, αλλά, κουβέντα δεν γίνεται – είναι απαλλαγμένοι πάσης κατηγορίας της `19/1945 συντακτικής πράξεως και 453/1945 αναγκαστικού νόμου, σαν συνεργάτες των κατακτητών – για τους ΄Ελληνες συνεργάτες που δώσανε στους κατακτητές τους καταλόγους με τους προγραμμένους Έλληνες, αυτούς που οδήγησαν τους Γερμανούς στην Λαγκάδα, πάνω από το Μοναστήρι του Προδρόμου, συνέλαβαν και εκτέλεσαν τον πατριώτη, Γιάννη Λέγκουρδα.
Επιπλέον, ο Λαός πιστεύει πως σε καύσιμη ύλη ασβεστοκάμινου μετατρέπονται τα σώματα – κάποιοι ‘’βγάζουνε το άχτι τους’’- εξαφανισμένων συμπολιτών μας της ειρηνικής περιόδου και ουδέποτε ανευρεθέντων.
Συνεχίζεται…..
Νικ. Μπακούρης