Τραγικά  συμβαίνουν  …..παραπέρα  της  Τανίας

0

Γράφει  Ν. Μπακούρης

….συνέχεια  από  τα  προηγούμενα

Ερώτηση  κάνει  και  ξανά  κάνει*για  όσα  συμβαίνουν  στη  ζωη* αλλ΄ απάντηση  δεν  παίρνει* και  πολύ  αγανακτεί.* Γιατί  εδώ  όλα  τα  καλούδια* ο… κάποιος  απλόχερα  σκορπά* και  στη  διπλανή  την  πόρτα* μοναχά  τη  συμφορά;*

Αναφέραμε  το  μπαρμπα – Στέλιο. […η  άλλη  κουβέντα  φέρνει  την  παράλλη…]΄Οποιος  τον  γνωρίζει, τον  χαρακτηρίζει  άτομο  προικισμένο  από  τη  φύση, αλλά  γεννημένο  σε  λάθος  εποχή  και  τόπο.

Χωριατόπαιδο. ΄Εχει  φοιτήσει  για  λίγο  στο  Σχολείο  του  χωριού  του. Αρχές  του  περασμένου  αιώνα  μεταναστεύει  στη  βόρεια  Αμερική. Μαθαίνει  καλά  αγγλικά, και  40  χρόνια  ύστερα  από  την  επάνοδό  του  στο  χωριό,  άνετα,  μπορεί  και  συνδιαλέγεται  με  κάποιον  αγγλομαθή.

Στην  Αμερική  εργάζεται  ως  σερβιτόρος, και  με  την  επάνοδό  του  φέρνει ‘’καλά  λεφτά’’. Μέρος  από  τα ‘’καλά  λεφτά’’  επενδύονται  σε  γη, που  σε  κάποια  χρόνια  τη  διεκδικεί  το  δασαρχείο, αφού  μετατρέπεται  σε  δάσος  με  χαμηλή  βλάστηση. Μέρος  δίνονται  ως  δανεικά. ΄Ερχεται  η  κατοχή. Η  οικογένειά  του  δυστυχεί, αφού ‘’ο  παράς  χάνεται  από  το  μεϊντάνι.’’

Ο  νεαρός, τότε, Στέλιος, ο  επανακάμψας  από  το  εξωτερικό,  παντρεύεται. Ο  μαθητευόμενος  ξυλουργός  καλείται  και  κατασκευάζει  την  ξύλινη  κούνια  για  το  ερχόμενο  πρωτότοκο, και  όσα  ακολουθήσουν,  παιδί  της  οικογένειας.

Παρούσα  στην  κατασκευή, για  κάποιες  στιγμές, είναι  και  η  μαυρομαντιλούσσα    τρομερή  γρια – γόησσα   Μαριωρή.  Μετέρχεται την  τέχνη  της  μαγείας, τη  γοητεία  της  περιοχής, αφού: κάνει  πράματα  διαβολικά* κομποδεμένους  λύνει* διαβάζει  την  πλάτη  του  αρνιού* τηράει  τα  ημερομήνια*. Δίχως  κανείς  να  της  το  ζητήσει, απευθύνεται  στο  νεαρό  ξυλουργό:

-Τήρα  να  κάνεις  καλή  δουλειά, γιατί  πού  ξέρεις, μπορεί  σε  αυτή  την  κούνια  να  κουνήσεις  και  τα  δικά  σου  παιδια! Και, τα ‘’εσόμενά’’, όσα  πρόκειται  να  συμβούν  στο  μέλλον,  δεν  σταματούν  εδώ. Αποχωρώντας  από  το  σπίτι, κουνώντας  απελπιστικά  το  κεφάλι  της  με  τη  ρικνή  μύτη  και  το  σουβλερό  πηγούνι, ενσάρκωση  της  μάγισσας  των  παραμυθιών, ψυθυρίζει, μόλις  που  γίνεται  ακουστή:

-Δεν  τα  βλέπω  καλά  τα  πράματα! Ο  Θεός  να  βάλει  το  χέρι  του! Κανείς  δεν  τολμά  να  την  ρωτήσει, να  της  ζητήσει  εξηγήσεις, αφού  έχει  τη  φήμη  της  μάντισσας  μόνο  κακών  μαντάτων,  συμφορών.

Κορίτσι  είναι  το  πρώτο  παιδί, ένα  από  τα  πέντε  της  οικογενείας. Περνούν  15 – 20  χρόνια  από  το  περιστατικό. Φλογερό  αίσθημα  αναπτύσεται  μεταξύ  του  40\χρονου, τώρα,  ξυλουργού  και  της  17/χρονης  πρωτοτόκου  κορης. Παρά  τις  αντιρρήσεις  των  οικείων, παντρεύονται  και  αποκτούν  δύο  παιδιά.

Στην  τρίτη  εγκυμοσύνη  η  20\χρονη  σύζυγος  παρουσιάζει  επιπλοκές  και  πεθαίνει. Ανείπωτη  είναι  η  θλίψη  του  συζύγου  για  τον  πρόωρο  χαμό  της. Ο  κόσμος  τον  βλέπει  και  τον  λυπάται, αφού τα  περισσότερα  βράδια  τα  περνάει  στο  νεκροταφείο  δίπλα  στον  τάφο. Είτε  από  τη  στενοχώρια  που ‘’κόβει  γόνατα’,’ είτε  από ‘’πούντα  που  άρπαξε’’, πριν  η  γυναίκα  του  σαραντίσει  νεκρή, την  ακολουθεί  και  ο  σύζυγος  στον  θάνατο. Τα  δύο  ορφανά, και  από  τους  δύο  γονείς, δίνονται  για υιοθεσία  σε  ανάδοχες  οικογένειες  στην  Αμερική.

Η  γρια-γόησσα  Μαριωρή  δεν  ζει, πλέον, για  να  δώσει  εξηγήσεις, τι  της  λέει  η  προαίσθησή  της, 20  χρόνια  πίσω, ώστε  για  άλλη  μια  φορά    επιβεβαιώνεται  η  φήμη  της.

Σήμερα, 10/ετία  του  70, 80/ρης  και,  ο  μπαρμπα-Στέλιος  ζει  με  τη  μια  κόρη, το  γαμπρό  και  τα  εγγόνια  του. Οιοσδήποτε  ξενιτεμένος  από  το  χωριό  ή  τα  γειτονικά  χωριά, κάτά  τη  μεγάλη  μετανάστευση  τη  10/ετία  του  50, στην  επάνοδό  του  για  μόνιμη  εγκατάσταση  ή  ολιγόμηνες  διακοπές  στα  πάτρια  εδάφη, θεωρεί  υποχρέωσή  του  να  πραγματοποιήσει  εθιμοτυπική  επίσκεψη  στο  μπαρμπα- Στέλιο. Στα  δώρα  του ‘’μουσαφίρη’’,πάντα, υπάρχει  και  εκλεκτής  ποιότητος  καπνός, αφού  σε  όλους  είναι  γνωστό  πως  συνηθίζει  να  καπνίζει ‘’τσιμπούκι’’.

‘’Ξύπνιος  άνθρωπος’’ ο  γερο- Στέλιος, συνεντευξιάζεται –‘’ζυγίζει’’ τον  επισκέπτη. Αρχικά, με  τον  τρόπο  του, ελέγχει  την  επάρκειά  του  ή  μη  στην  αγγλική  γλώσσα, εάν, βέβαια, έρχεται  από  αγγλόφωνη  χώρα.          Ελέγχει  εάν ‘’ξύπνησε’’ ύστερα  από  την  πολύχρονη  επαφή  του  με  πολιτισμένο  κόσμο. ΄Οταν  οι  εντυπώσεις  του  είναι  αρνητικές, συνηθίζει  να  εκφράζεται  αλληγορικά, βέβαια, όχι  επί  παρουσία ‘’του  κρινομένου’’, ώστε  να  τον  προσβάλλει,  παραφράζοντας  το  λαϊκό  τετράστιχο: << ανάθεμά  σε  ντοβλετί….>>  σε: <<ανάθεμά  σε  Αμέρικα* απ΄ άκρη  σ΄ άκρη  όλη* τον  άνθρωπο  σου  έστειλα* και  μου ΄στειλες  το  βόιδι>>.

Ο  έγγονός  του, Στέλιος  και  αυτός, όχι  ο  συγκάτοικός  του, στην  εφηβική  ηλικία, συχνά – πυκνά  ταξιδεύει  στη  Λακωνία, επαρχία  Επιδαύρου  Λιμηράς, στα  πατρικά  του  κτήματα  για  καλλιέργεια  και  το  Χειμώνα  για  την  ελαιοσυλλογή. Πριν  την  αναχώρηση, τον  καλεί  ο  παππούς  και  του  δίνει  την  παραγγελία:

Στέλιο, στου  Βλαχιώτη  που  θα  πάς, σε  παρακαλώ, μόλις  σου  δοθεί  η  ευκαρία, πετάξου  μέχρι  την  Απιδιά  στο  Γιάννη  το  …….  και  πάρε  μου  καπνό! Και,  τήρα  δω! Πες  του  πως  είναι  για  τον  παππού  το  Στέλιο  και  να  σου  δώσει  από  το  καλό! Ξέρει  αυτός!

Ο  εγγονός,  για  να  διασκεδάσει  με  τον  εκνευρισμό  του  παππού, κάνει  την  αντιπρότασή  του:

-Ρε  παππού, γιατί  να  τρέχουμε  για  καπνό  στη  Απιδιά  και  να  ξοδευόμαστε; Καλύτερα  δεν  είναι  να  πάμε  αποπάνω, στου  Φούκα  το  μαντρί, να  μαζέψουμε  γιδινή  κοπριά, στεγνή ‘’ κακαράτζα’’  και  να  την  τρίψουμε; Την  ίδια  δουλειά  κάνει,  τη  παίρνουμε  και  τζάμπα!

Φανερά  ενοχλημένος  ο  γερο – Στέλιος  από  την  πρόταση – αυθάδεια  του  εγγονού, κοιτάζοντας  προς  τον  ουρανό, στρέφοντας  κυκλοτερώς  το  κεφάλι  προς  όλα  τα  σημεία  του  ορίζοντα, εμπτύει  και  συγχρόνως  αναθεματίζει:

-Φτού  σου  ρε  κωλόμαγκα! Φτού  σου  γα…   τα  γεννοφάσκια  σου!  Φτού  σου…..  [συγχωρέστε  με!  Για  καιρό  ‘’στίβω’’ το  μυαλό  μου, ώστε  να  θυμηθώ  τον  τρίτο  και  πλέον  επιτυχημένο  αναθεματισμό, αλλά  μάταια.]

Η  Γόησσα  Μαριωρή, η ‘’απελαύνουσσα  ή  επικαλουμένη  πάν  πονηρόν  και  ακάθαρτον  πνεύμα,’’…..

στο  επόμενο, αν  θέλει  ο  Θεός   και…  οι  άνθρωποι.

Κάτι  από  το  χθές – σήμερα:

Ιστορία, πάλαι  ποτέ* εις  χείρας  Κλειούς*  ως  χάρτην  ειλιγμένον*και  εις  ημάς * ως  όν  κολοβωμένον.* Γραμμένη  άριστα* κατά  τον  τύπον* και  ουχί  όλως  αμερολήπτως.*

Γιορτάζουμε,   φέτος,  τα  100  χρόνια  από  τη  Μικρασιατική  καταστροφή. Μας  έχουν  πείσει,  πως,  για  τις  απώλειες  αμάχων  στην  προκυμαία  της  Σμύρνης  την  ευθύνη  φέρουν  αποκλειστικά  τα  συμμαχικά  πολεμικά.

Να  λέμε, όμως,  και ‘’  του  στραβού  το  δίκιο. ’’Μήπως  και  η  Ελληνική  Κυβέρνηση  φέρει  μέρος  της  ευθύνης, όταν, με  βασιλικό  διάταγμα  και  γραφειοκρατικά, απειλεί  με  βύθιση  οιοδήποτε  ελληνικό  πλοίο  παραλάβει  εξαθλιωμένους,’’συνωθούμενους’’ από  τα  Μικρασιατικά  παράλια  και  δεν  διαθέτουν  Ελληνικό  διαβατήριο;  Αλήθεια! Πού  να  το  βρεί  το  Ελληνικό  διαβατήριο  ο  Χριστιανός,  που  κατοικεί  στα  ενδότερα  της  Τουρκικής  Επικράτειας  και  εγκαταλείπει  τα  πάντα,  άρον – άρον,  προς  τα  δυτικά  παράλια, ώστε  να  γλυτώσει  από  τη  σπάθη  του  Τσέτη;

Από  ιδεοληψία,  αρνούμαστε, ακόμη,  και  να  προφέρουμε  τα  ονόματα  των  νουνεχών, υψηλά  ισταμένων  στην  ιεραρχία, που, από  το  1916  με  αδιάσειστα  στοιχεία  προειδοποιούν,  πως,  οιαδήποτε  στρατιωτική  απόβαση  στη  Μ. Ασία  είναι  μια  επικίνδυνη  περιπέτεια  και  εξυπηρετεί,  αποκλειστικά  και  μόνο,  τα  Τουρκικά  σχέδια  για  εθνοκάθαρση  και  πληθυσμιακή  ομοιογένεια. Την  δε  πολυδιαφημισμένη  Συνθήκη  των  Σεβρών, σε  ό,τι  αφορά  την  Ελλάδα,  την  παρομοιάζουν  με  χάρισμα  λεοντής,  με  την  προϋπόθεση,  ο  λαμβάνων  θα  σκοτώσει  το  λιοντάρι. [Συναντώνται   ο   άτακτα   υποχωρών  ΄Ελληνας   στρατιώτης   και   η   ξερριζωμένη   Μικρασιάτισσα.  Στην   ερώτηση   του   στρατιώτη   εάν   ακολουθεί   το   σωστό   δρόμο   προς   στα   παράλια,  η   απάντηση –  αντίδραση   είναι:  Στα   τσακίδια!  Μας   πήρατε   στο   λαιμό   σας ! ]

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here